ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับความผิดเกี่ยวกับเพศที่ยอมความได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 281 (2) กับกฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 11 (พ.ศ.2521) กรณีการลงนิคหกรรม

บทคัดย่อ

การศึกษาวิจัยเรื่อง “ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับความผิดเกี่ยวกับเพศที่ยอมความได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 281 (2) กับกฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 11 (พ.ศ.2521) กรณีการลงนิคหกรรม” โดยมีวัตถุประสงค์ ได้แก่ 1) เพื่อศึกษา ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับความผิดเกี่ยวกับเพศที่ยอมความได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 281 (2) กับกฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 11 (พ.ศ.2521) กรณีการลงนิคหกรรม 2) เพื่อศึกษา วิเคราะห์และเปรียบเทียบ ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับความผิดเกี่ยวกับเพศที่ยอมความได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 281 (2) กับกฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 11 (พ.ศ.2521) กรณีการลงนิคหกรรม 3) เพื่อเสนอแนะ แนวทางแก้ไข ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับความผิดเกี่ยวกับเพศที่ยอมความได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 281 (2) กับกฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 11 (พ.ศ.2521) กรณีการลงนิคหกรรม จากการศึกษากฎหมายที่เกี่ยวข้อง คุณธรรมทางกฎหมายที่มุ่งคุ้มครอง พบว่า ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับการกระทำความผิดเกี่ยวกับเพศที่ยอมความได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 281 (2) โดยสร้างหลักเกณฑ์เรื่องความสามารถของผู้ให้ความยินยอม เพื่อคุ้มครองบุคคลบางประเภทที่อาจมีความบกพร่อง เช่น ผู้ไม่สามารถรู้ผิดชอบเพราะจิตบกพร่อง โรคจิต จิตฟั่นเฟือน มีร่างกายพิการ เป็นต้น และเพิ่มเติมมาตรการทางกฎหมายหรือโทษ กรณีผู้กระทำความผิดขณะครองสมณเพศ เห็นควรบัญญัติมาตรการความรับผิดที่เหมาะสมกับการกระทำผิดภายหลังความยินยอมด้วย นั่นคือ เพิ่มเติมบทลงโทษความผิด ตามมาตรา 281 (2) วรรคสอง “กรณีผู้กระทำความผิด ตาม (2) หากเป็นสมณเพศ มิให้เป็นความผิดอันยอมความได้” จะเห็นได้ว่า คุณธรรมทางกฎหมายมุ่งคุ้มครองเสรีภาพของบุคคล แม้มิได้เกิดต่อหน้าธารกำนัลก็ตาม ซึ่งต้องมีการบังคับกระทำชำเราโดยปราศจากความยินยอม หากผู้ถูกกระทำยินยอมเท่ากับว่า เป็นการสละคุณธรรมทางกฎหมาย ซึ่งตามมาตราดังกล่าวผู้ถูกกระทำสามารถสละคุณธรรมทางกฎหมายได้ เมื่อสละคุณธรรมทางกฎหมายแล้ว ผู้กระทำก็ไม่มีความผิดฐานกระทำอนาจาร ตามมาตรา 281 (2) (ความยินยอมของผู้เสียหาย) ซึ่งส่งผลให้ความเลื่อมใสศรัทธาของพุทธศาสนิกชนต่อพระพุทธศาสนาเสื่อมลง ดุจเดียวกับความล้าหลังในกระบวนการยุติธรรมของฝ่ายราชอาณาจักรไทย ไม่ทันต่อยุคสังคมโลกและเทคโนโลยีในปัจจุบันเช่นกัน”