ปัญหาการตีความหมายการแสวงหาประโยชน์ทางเพศโดยมิชอบในคดีค้ามนุษย์ตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551

บทคัดย่อ

บทความวิจัยเรื่องปัญหาการตีความหมายการแสวงหาประโยชน์ทางเพศโดยมิชอบในคดีค้ามนุษย์ ตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ.2551 นี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหาทางแก้ไขประเด็นปัญหาการกำหนดนิยามการค้ามนุษย์เกี่ยวกับการตีความหมายการแสวงหาประโยชน์ทางเพศโดยมิชอบของระบบกฎหมายประเทศไทยซึ่งน่าจะยังไม่เพียงพอ  ผลการศึกษา 1) พบว่า การใช้มาตรการกฎหมายนิยามความผิดทางฐานค้ามนุษย์ทางเพศของประเทศไทยนั้นเน้นหลักการตามตัวบทกฎหมายที่ว่าจะต้องมีองค์ประกอบความผิดอาญาที่เกิดขึ้นโดยเจตนาของผู้กระทำผิดในการแสวงหาผลประโยชน์ทางเพศโดยมิชอบโดยตรงเสียก่อน จึงจะถือว่าเป็นความผิดฐานค้ามนุษย์ทางเพศ ตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 777/2556 ของประเทศไทยที่เคยตัดสินมาแล้ว 2) พบว่า มีแนวทางความแตกต่างของการใช้มาตรการทางกฎหมายการค้ามนุษย์เกี่ยวกับการตีความหมายการแสวงหาประโยชน์ทางเพศโดยมิชอบในต่างประเทศ ในส่วนของตัวบทกฎหมายที่เกี่ยวกับการค้ามนุษย์ทางเพศของต่างประเทศซึ่งไม่ว่าจะเป็นประเทศที่มีแนวคิดแบบคอมมอนลอว์หรือแบบซีวิลลอว์ก็ตามล้วนแล้วแต่มีทิศทางเดียวกัน โดยส่วนใหญ่นั้นจะกำหนดตัวบทกฎหมายให้สอดคล้องกันกับแนวคิดของอนุสัญญาสหประชาชาติเพื่อต่อต้านอาชญากรรมข้ามชาติที่ตั้งขึ้นในลักษณะองค์กร ค.ศ. 2000 ข้อ 3 (a) (Protocol to Prevent, Suppress and Punish Trafficking in Persons Especially Women and Children, supplementing the United Nations Convention against Transnational Organized Crime Article 3-Use of terms For the purposes of this Protocol) โดยเฉพาะในส่วนประเด็นที่เกี่ยวกับการแสวงหาประโยชน์ทางเพศโดยมิชอบที่ว่า การแสวงหาประโยชน์อย่างน้อยที่สุดนั้นก็ให้รวมไปถึงการกระทำการแสวงหาประโยชน์โดยมิชอบจากการค้าประเวณีของบุคคลอื่น 3) พบว่า ถ้าหากว่าประเทศไทยมีการนำแนวคิดนี้มาปรับปรุงแก้ไขเพิ่มเติมใช้ในตัวบทกฎหมายตามมาตรา 6 และ มาตรา 7 ของพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551 ของประเทศไทยแล้ว ก็น่าจะทำให้นิยามความหมายการค้ามนุษย์โดยเฉพาะการแสวงหาประโยชน์ทางเพศโดยมิชอบเพียงพอและมีความสอดคล้องเหมาะสม