มาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการจัดให้มีกฎหมายว่าด้วยการสอบสวนคดีพิเศษกรณีเจ้าหน้าที่ของรัฐมิใช่เป็นบุคคลซึ่งดำรงตำแหน่งทางการเมืองกระทำความผิดที่เป็นคดีพิเศษ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษามาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการจัดให้มีกฎหมายว่าด้วยการสอบสวนคดีพิเศษกรณีเจ้าหน้าที่ของรัฐมิใช่เป็นบุคคลซึ่งดำรงทางการเมืองกระทำความผิดที่เป็นคดีพิเศษ โดยพิจารณาจาก 1) ปัญหาหน้าที่และอำนาจในการสืบสวนสอบสวน 2) ปัญหาความไม่ชัดเจนในการใช้อำนาจสืบสวนสอบสวน 3) การใช้ดุลยพินิจของคณะกรรมการคดีพิเศษในการกำหนดเป็นคดีพิเศษ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาจากแนวคิด ทฤษฎี และเอกสารกฎหมาย ทั้งของต่างประเทศและของราชอาณาจักรไทย พบว่า 1) การสืบสวนสอบสวนผู้กระทำความผิดของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองฯ มีการรวบรวมพยานหลักฐาน แล้วสรุปส่งสำนวนการสอบสวนไปยัง ปปช. ไม่มีอำนาจส่งสำนวนสอบสวนไปยังพนักงานอัยการโดยตรง  2) ความไม่ชัดเจนของกรมสอบสวนคดีพิเศษและหน่วยงานอื่น ไม่ได้กำหนดให้พนักงานสอบสวนคดีพิเศษมีอำนาจสืบสวนคดีได้อย่างอิสระ 3) ดุลยพินิจของคณะกรรมการคดีพิเศษ ไม่มีหลักเกณฑ์ที่แน่นอน ทำให้เกิดความไม่ชัดเจนว่าคดีใดควรจะเป็นคดีพิเศษ จึงเสนอแก้ไขเพิ่มเติม ดังนี้ 1) มาตรา 23/1 “ความผิดทางอาญาใดเป็นคดีพิเศษตามมาตรา 21 วรรคหนึ่ง (1) มีอำนาจสืบสวนคดี ในกรณีที่อธิบดีเห็นสมควรเสนอให้ กคพ. มีมติให้คดีความผิดทางอาญาใดเป็นคดีพิเศษ (2) พนักงานสอบสวนคดีพิเศษแสวงหาพยานหลักฐานเพื่อนำเสนอคณะกรรมการคดีพิเศษก็ได้  2) มาตรา 21 (2) ความผิดทางอาญาที่อยู่ในอำนาจสอบสวนของกรมสอบสวนคดีพิเศษ (1) คดีอาญาที่มีความสลับซับซ้อน (2) คดีอาญาที่มีหรืออาจมีผลกระทบอย่างรุนแรงต่อความสงบ (3) คดีทางอาญาที่เป็นการกระทำความผิดข้ามชาติ หรือ (4) คดีทางอาญาที่มีผู้ทรงอิทธิพลเป็นตัวการ