ผลสัมฤทธิ์ของการใช้สื่อการสอนอิเล็กทรอนิกส์ รายวิชา THA 106 ในหัวข้อเรื่อง การเขียนย่อหน้า
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อประเมินสื่อการสอนอิเล็กทรอนิกส์ (e-
Learning) รายวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร (THA 106) ในหัวข้อเรื่องการเขียนย่อหน้า และ 2)
เพื่อพัฒนาสื่อการสอนอิเล็กทรอนิกส์ (e-Learning) รายวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร (THA 106)
ในหัวข้อเรื่องการเขียนย่อหน้าให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น ส่วนกลุ่มตัวอย่างที่ใช้วัดผลสัมฤทธิ์
ได้มาจากนักศึกษาที่ลงทะเบียนเรียนวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร (THA 106) ในภาคเรียนที่ 1 และ
2 ปีการศึกษา 2552 ที่ผู้วิจัยรับผิดชอบสอนอยู่ จำนวน 133 คน โดยใช้เครื่องมือคือแบบทดสอบ
ความรู้ก่อนเรียนและหลังเรียน
ผลการวิจัยพบว่า ค่าความเชื่อมั่นของสื่อการสอนอิเล็กทรอนิกส์ (e-Learning) คำนวณ
โดยวิธีหาสัมประสิทธิ์แอลฟา ( -Coefficient) พบว่าสื่อการสอนอิเล็กทรอนิกส์ (e-Learning)
รายวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร (THA 106) ในหัวข้อเรื่องการเขียนย่อหน้า ได้ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ
.937
สำหรับค่าสถิติเปรียบเทียบคะแนนของกลุ่มตัวอย่างจากการทดสอบด้วยแบบทดสอบ
ความรู้ก่อนเรียนและหลังเรียนเรื่อง การเขียนย่อหน้า จำนวน 2 ชุด โดยใช้ Paired t-test พบว่า
คะแนนที่ได้มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และคะแนนเฉลี่ยของแบบ
ทดสอบความรู้หลังเรียน มีค่ามากกว่าคะแนนเฉลี่ยของแบบทดสอบก่อนเรียนเรื่อง การเขียนย่อหน้า
ทั้ง 2 ชุด ดังนั้น สามารถกล่าวได้ว่าสื่อการสอนอิเล็กทรอนิกส์ (e-Learning) รายวิชา THA 106
ในหัวข้อเรื่องการเขียนย่อหน้า ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นนี้เกิดผลสัมฤทธิ์ทางการใช้งาน และทำให้เกิดผล
สัมฤทธิ์ทางการเรียน ในหัวข้อเรื่องการเขียนย่อหน้าของนักศึกษาสูงขึ้น แสดงว่าสื่อการสอน
อิเล็กทรอนิกส์ (e-Learning) รายวิชา THA 106 ในหัวข้อเรื่องการเขียนย่อหน้ามีประสิทธิภาพ
ด้วยความเชื่อมั่นร้อยละ 95 ส่วนผลการประเมินสื่อการสอนอิเล็กทรอนิกส์ (e-Learning) ของกลุ่ม
ตัวอย่างมีค่าเฉลี่ยรวมเท่ากับ 4.23 อยู่ในระดับดี
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
กิดานันท์ มลิทอง. (2540). เทคโนโลยีการศึกษาและนวัตกรรม. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
________. (2544). สื่อการสอนและฝึกอบรม: จากสื่อพื้นฐานถึงสื่อดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร :
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิรพร รักษาพล. (2550). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. พิมพ์ครั้งที่ 4 ฉบับปรับปรุงและแก้ไข. ปทุมธานี
: มหาวิทยาลัยรังสิต.
ฉัตรศิริ ปิยะพิมลสิทธ์ิ. (2548). การใช้ SPSS เพื่อการวิเคราะห์ข้อมูล. ภาควิชาการประเมินผล
และวิจัย คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยทักษิณ. (e-Book).
ถนอมพร (ตันพิพัฒน์) เลาหจรัสแสง. (2545). Designing e-Learning : หลักการออกแบบและ
การสร้างเว็บเพื่อการเรียนการสอน. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ถนอมพร เลาหจรัสแสง, ทรงศรี วิชัยดิษฐ์, สาคร เรือนไกล. (2545). ผลของการใช้การเรียน
ทางอิเล็กทรอนิกส์ (e-Learning) กระบวนวิชาภาษาอังกฤษขั้นพื้นฐานที่มีต่อผลสัมฤทธ์ิ
ทางการเรียนและความคิดเห็นของนักศึกษาระดับอุดมศึกษา (The Effects of Using
e-Learning for Fundamental English Course UponLearning Effectiveness and
Opinion of Undergraduate Students, 2002). คณะมนุษยศาสตร์, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ธนากร วังพิพัฒน์วงษ์. (2550). การพัฒนาแบบจำลองอีเลิร์นนิ่งร่วมกับทฤษฎีการเรียนรู้แบบ
คอนสตรักติวิสท์โดยใช้หลักการออกแบบการเรียนการสอน. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยี
พระจอมเกล้าธนบุรี.
พัฒนะ อินต๊ะตื้อ. (2547). การพัฒนาระบบการเรียนอิเล็กทรอนิกส์ สำหรับรายวิชาเทคโนโลยี
สารสนเทศ 2 ของมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย. การค้นคว้าแบบอิสระ
วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (เทคโนโลยีสารสนเทศและการจัดการ) บัณฑิตวิทยาลัย,
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
มนต์ชัย เทียนทอง. (2545). e-Learning-Learning Solutions for the Next Education.
กรุงเทพมหานคร: พัฒนาเทคนิคการศึกษา สถาบันพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
________. (2546). e-Learning เส้นทางใหม่ของการพัฒนาการศึกษาประเทศไทย.
กรุงเทพมหานคร: พัฒนาเทคนิคการศึกษา สถาบันพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
ศิริชัย นามบุรี. (2550). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธ์ิทางการเรียนและความพึงพอใจของผู้เรียน
โดยใช้กิจกรรมหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ และบทเรียนสำเร็จรูปอิเล็กทรอนิกส์ในสภาพแวดล้อม
แบบอีเลิร์นนิ่งผ่านโปรแกรม Moodle. สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ ภาควิชาวิทยาศาสตร์ประยุกต์
คณะวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีและการเกษตร, มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
ศิริชัย นามบุรี, มูนีเร๊าะ ผดุง และจันทนา มีชัยชนะ. (2552). ความพร้อมของอาจารย์และ
นักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏยะลาที่มีต่อการเรียนการสอนแบบอีเลิร์นนิ่ง. สาขาวิชา
คอมพิวเตอร์ ภาควิชาวิทยาศาสตร์ประยุกต์ คณะวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีและการเกษตร,
มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
ศุภชัย สุขะนินทร์. (2545). เปิดโลก E-Learning การเรียนการสอนบนอินเทอร์เน็ต.
กรุงเทพมหานคร : ซีเอ็ดยูเคชั่น.
สรรรัชต์ ห่อไพศาล. (2544). "นวัตกรรมและการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีเพื่อการศึกษาใน
สหัสวรรษใหม่: กรณีจัดการเรียนการสอนผ่านเว็บ (Web-Based Instruction: WBI)."
วารสารศรีปทุมปริทัศน์ 1 (2): 93-104.
อัญชนา จันทรสุข. (2545). การนำเสนอรูปแบบการจัดการห้องเรียนเสมือนบนเครือข่าย
อินเทอร์เน็ตสำหรับนิสิตนักศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา สังกัดทบวงมหาวิทยาลัย. วิทยานิพนธ์
ครุศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
