รูปแบบการเรียนรู้แบบนำตนเองโดยใช้ปัญหาเป็นฐาน ในการสอนวิชาฟิสิกส์วิทยาศาสตร์ชีวภาพ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การสอนวิชาฟิสิกส์วิทยาศาสตร์ชีวภาพ โดยใช้รูปแบบการเรียนรู้แบบนำตนเองโดยใช้
ปัญหาเป็นฐาน จัดเป็นกระบวนการเรียนรู้ตลอดชีวิตที่ยอมรับสภาพความแตกต่างของผู้เรียน
สนองความต้องการและความสนใจของผู้เรียน ยอมรับในศักยภาพของผู้เรียนว่ามีความสามารถ
เรียนรู้สิ่งต่างๆ ได้ด้วยตนเอง เพื่อที่จะดำรงชีวิตอยู่ในสังคมที่มีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา
ได้อย่างมีความสุข โดยองค์ประกอบที่สำคัญของการเรียนรู้แบบนำตนเอง คือ ผู้เรียนต้องเป็นผู้จัด
กระบวนการเรียนด้วยตนเอง โดยเริ่มตั้งแต่การวิเคราะห์ความต้องการในการเรียน การกำหนด
จุดมุ่งหมายในการเรียน การวางแผนการเรียน การแสวงหาแหล่งวิทยาการ และการประเมินผล
เน้นให้ผู้เรียนเรียนรู้หรือค้นพบความรู้ด้วยตนเอง มีโอกาสคิด ตลอดจนแสดงความคิดเห็นอย่างเสรี
รูปแบบการเรียนรู้แบบนำตนเองโดยใช้ปัญหาเป็นฐานที่นำเสนอในบทความนี้เป็นรูปแบบที่พัฒนา
โดยกระบวนการวิจัย 3 ระยะได้แก่ ระยะที่ 1 พัฒนารูปแบบการเรียนรู้แบบนำตนเองโดยใช้
ปัญหาเป็นฐาน ระยะที่ 2 ทดลองใช้รูปแบบที่พัฒนา และระยะที่ 3 ประเมินประสิทธิภาพของรูปแบบ
ที่พัฒนาผลของการพัฒนาได้รูปแบบการเรียนรู้แบบนำตนเองโดยใช้ปัญหาเป็นฐานในการสอน
วิชาฟิสิกส์วิทยาศาสตร์ชีวภาพมีองค์ประกอบ 4 ประการ ได้แก่ (1) หลักการของรูปแบบ (2)
วัตถุประสงค์ของรูปแบบ (3) กระบวนการจัดการเรียนการสอน ประกอบด้วย 8 ขั้น คือ (3.1)
การเตรียมผู้เรียน (3.2) การเผชิญปัญหา (3.3) การวิเคราะห์ปัญหา (3.4) การวางแผนงาน (3.5)
การสืบค้น (3.6) การสังเคราะห์ (3.7) การสรุป (3.8) การประเมินการเรียนรู้ และ (4) การประเมินผล
ผลของการวิจัยพบว่า ผลการวิจัยที่สามารถแสดงผลด้วยการทดสอบทางสถิติ ได้ชี้ให้เห็นว่ารูปแบบ
ดังกล่าวมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
กาญจนา จันทร์ประเสริฐ. (2552). “การสำรวจความคาดหวังในการเรียนวิชาฟิสิกส์วิทยาศาสตร์ชีวภาพ
ของนักศึกษาวิทยาลัยแพทยศาสตร์”. เอกสารประกอบการประชุมวิชาการและเสนอผลงานวิจัย
สร้างสรรค์ศิลปากร ครั้งที่ 3, มหาวิทยาลัยศิลปากร พระราชวังสนามจันทร์ นครปฐม, 264-269.
ฉลาด จันทรสมบัติ. “ชุดวิชาการศึกษาตามอัธยาศัย ในสาขาวิชาการศึกษานอกระบบ” [ออนไลน์]
เข้าถึงได้จาก : http://cyberclass.msu.ac.th วันที่เข้าถึง 26 กันยายน 2553.
ทิศนา แขมมณี. (2552). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ.
พิมพ์ครั้งที่ 10 กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นัจญ์มีย์ สะอะ. (2551). “ผลของการเรียนแบบใช้ปัญหาเป็นฐานต่อผลสัมฤทธ์ิทางการเรียนวิทยาศาสตร์
ลักษณะการเรียนรู้ด้วยตนเองและความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา
ปีที่ 5”. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิทยาศาสตร์ศึกษา, มหาวิทยาลัย
สงขลานครินทร์.
ยุทธการ ศรีมาชัย. (2546). “ผลการเรียนรู้ในวิชาฟิสิกส์ใช้กิจกรรมการเรียนการสอนแบบ 4 MAT”.
วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต ภาควิชาการมัธยมศึกษา คณะศึกษาศาสตร์
มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
วัลลี สัตยาสัย. (2547). การเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน รูปแบบการเรียนรู้โดยผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. กรุงเทพฯ:
บุ๊คเน็ท.
เวลาเปลี่ยน..คะแนนฟิสิกส์เธอเปลี่ยน..ช่างกระไร ใครหนอใครทำ, วารสารฟิสิกส์ไทย ปีที่ 25 (3) :
กันยายน-พฤศจิกายน 2551, หน้า 19-24.
สมคิด อิสระวัฒน์. (2538). “รายงานการวิจัยเรื่องลักษณะการเรียนรู้ด้วยตนเองของคนไทย”.
กรุงเทพ ฯ : ภาควิชาศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหิดล.
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน). (2547). “พระราชบัญญัติ
การศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และฉบับแก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่2) พ.ศ.2545”.
สุธี พรรณหาญ. (2547). “การใช้ปัญหาเป็นฐานในการสอนไฟฟ้าของนักศึกษาสถาบันราชภัฎวไลยอลงกรณ์
ในพระบรมราชูปถัมภ์”. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิทยาศาสตรศึกษา
บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
Astin, A.W. (1993). What Matters in College: Four Critical Years Revisited. San Francisco :
Jossey-Bass.
Brookfield,S.D. (1984). “Understanding and Facilitating Adult Learning”, Quarterly. 35
(January 1984) : 59-71
Edward F. Redish, Jeffery M. Saul, and Richard N. Steinberg. (1992). Student Expectations in
Introductory Physics. The American Journal of Physics, 66(3),212-224.
Gallagher PJ JG Garcia BP Herring. (1995). “Expression of a novel myosin light chain kinase in
embryonic tissues and cultured cells”. J Biol Chem. 1995.
Griffin, C. (1983). Curriculum Theory in Adult Lifelong Education. London: Croon Helm.
Khim , Koh Chong. (1978). “Integration of Secondary Level Physics and Technology Education”
Physics Curriculum Development in Asia . Report of Regional Seminar Penang
Malaysia.
Knowles, Malcolm.S. (1975). Self-Directed Learning. A Guide for Learners and Teachers.
New York: Association Press Follett.
Moorman, G.B. and Blanton, W. E. (1990). “The information test reading activity (ITRA) :
Engaging students in meaningful learning”. Journal of Learning, : 174-183
Skager, R.D. (1978). Lifelong Education and Evaluation Practice. New York: UNESCO
Institute for Education, Ham bury and Bergamo Press. 1978.
Taylor, I., and Burgess, H. (1995). "rientation to self-directed learning: Paradox or
paradigm?” Studies in Higher Education, 20, 87-99.
Tough, A. (1979). The Adult's Learning Projects. Toronto: The Ontario Institute for Studies in
Education.
