Effectiveness of Intensive Adverse Drug Reaction Monitoring System for Patients Receiving High-Risk Medications for Severe Drug Allergies at Klaeng Hospital
Keywords:
Drug allergies, Effectiveness, High-risk medications, Surveillance system, Adverse drug reactionsAbstract
This retrospective study aimed to evaluate the effectiveness of an adverse drug reaction monitoring system in patients receiving high-risk medications that may cause severe drug allergies at Klaeng Hospital. 770 patients provided at least one of the following drugs; Allopurinol, Carbamazepine, Cotrimoxazole, Efavirenz, or Phenytoin were categorized into two groups: pre-surveillance (339 patients, 44.0%) and post-surveillance (431 patients, 56.0%). Data were gathered from the hospital databases between January 2019 and April 2025. Results revealed that the majority of patients were male (66.1%), with an average age of 54.47 years. 79.5% had comorbidities and 84.8% were taking other medications. The incidence of adverse drug reactions (ADRs)s after the monitoring system was implemented decreased from 9.4% to 4.6%, which was statistically significant at p-value < 0.01.. Severe ADRs, including Stevens-Johnson Syndrome (SJS) and Toxic Epidermal Necrolysis (TEN), showed a marked reduction from 50.0% to 15.0% (p-value < 0.05). However, the time to detection of severe ADRs did not significantly differ between the two groups. These findings demonstrate that the ADR surveillance and follow-up system effectively reduces both the incidence and severity of ADRs in patients receiving high-risk medications. Continued implementation and support of such systems are recommended to enhance medication safety in hospital settings.
Downloads
References
Khalil H, and Huang C. Adverse drug reactions in primary care: a scoping review. BMC Health Services Research. 2020; 20(1): 1-13.
WHO. The Importance of Pharmacovigilance: Safety monitoring of medicinal Products. World Health Organization. 2002.
WHO. WHO Draft Guideline for Adverse Event Reporting and Learning Systems. World Health Organization. 2005.
Patton K, and Borshoff D. Adverse drug reactions. Anesthesia. 2018; 73: 76-84.
Costa MJ, Herdeiro MT, Polónia JJ, Ribeiro-Vaz I, Botelho C, Castro E, and et al. Type B adverse drug reactions reported by an immunoallergology department. Pharmacy Practice (Granada). 2018; 16(1): 1070.
Kumar N, Prasanth Y, Narendra B, Upendra K, and Rajesh K. A review on adverse drug reactions monitoring and reporting. International Journal of Pharmacy Research & Technology (IJPRT). 2019; 9(2): 12-5.
Phillips EJ. Classifying ADRs–does dose matter? British journal of clinical pharmacology. 2015; 81(1): 10.
Shibbiru T, and Tadesse F. Adverse drug reactions: An overview. Journal of Medicine, Physiology and Biophysics. 2016; 23: 7-14.
Coleman JJ, and Pontefract SK. Adverse drug reactions. Clinical Medicine. 2016; 16(5): 481-5.
Schatz S, and Weber RJ. Adverse drug reactions. Pharmacy Practice. 2015; 1(1): 16-23.
Yan Z, Feng Z, Jiao Z, Chen C, Wang G, and Feng D. The severity of adverse drug reactions and their influencing factors based on the ADR monitoring center of Henan Province. Scientific Reports. 2021; 11(1): 20402.
Koyama T, Iinuma S, Yamamoto M, Niimura T, Osaki Y, Nishimura S, and et al. international trends in adverse drug event-related mortality from 2001 to 2019: an analysis of the World Health Organization Mortality Database from 54 countries. Drug Safety. 2024; 47(3): 237-49.
Montastruc JL. Fatal adverse drug reactions in children: A descriptive study in the World Health Organization pharmacovigilance database, 2010–2019. British Journal of Clinical Pharmacology. 2023; 89(1): 201-8.
Montastruc JL, Lafaurie M, de Canecaude C, Durrieu G, Sommet A, Montastruc F, and et al. Fatal adverse drug reactions: a worldwide perspective in the World Health Organization pharmacovigilance database. British journal of clinical pharmacology. 2021; 87(11): 4334-40.
กองยุทธ์ศาสตร์และแผนงาน สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา. สรุปรายงานอาการไม่พึงประสงค์จากการใช้ยา ประจำปี 2565. สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา. 2566.
Oh HL, Kang DY, Kang H-R, Kim S, Koh Y-I, Kim SH, and et al. Severe cutaneous adverse reactions in Korean pediatric patients: a study from the Korea SCAR Registry. Allergy, Asthma & Immunology Research. 2019; 11(2): 241-53.
นนทญา นาคคำ, วิจิตรา ทัศนียกุล, สมศักดิ์ เทียมเก่า, ชลภัทร สุขเกษม, ศิริมา ศักดิ์กาญจนวาส, ปริญญา คนยัง, และกันยารัตน์ แข้โส. เภสัชพันธุศาสตร์ของการเกิดอาการไม่พึงประสงค์ทางผิวหนังชนิดรุนแรงจากยาที่เป็นสาเหตุหลักในประเทศไทย (ปีที่ 2). สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข. 2566.
Sasidharanpillai S, Riyaz N, Khader A, Rajan U, Binitha MP, and Sureshan DN. Severe cutaneous adverse drug reactions: a clinicoepidemiological study. Indian Journal of Dermatology. 2015; 60(1): 102.
Duong TA, Valeyrie-Allanore L, Wolkenstein P, and Chosidow O. Severe cutaneous adverse reactions to drugs. The Lancet. 2017; 390(10106): 1996-2011.
กฤติกา แย้มพยนต์. ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทางพันธุกรรมและปัจจัยที่ไม่เกี่ยวข้องกับพันธุกรรมกับการเกิดอาการไม่พึงประสงค์ทางผิวหนังชนิดรุนแรงจากยาเฟนิทอยน์ในผู้ป่วยชาวไทย. [วิทยานิพนธ์]. ปริญญาเภสัชศาสตรมหาบัณฑิต, คณะเภสัชศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2559.
Baniasadi S, Fahimi F, and Shalviri G. Developing an adverse drug reaction reporting system at a teaching hospital. Basic & Clinical Pharmacology & Toxicology. 2008; 102(4): 408-11.
Patidar D, Rajput MS, Nirmal NP, and Savitri W. Implementation and evaluation of adverse drug reaction monitoring system in a tertiary care teaching hospital in Mumbai, India. Interdisciplinary Toxicology. 2013; 6(1): 41.
บุปผา แสงท้าว. การติดตามการเฝ้าระวังในการบริหารยาและอาการไม่พึงประสงค์ในการใช้ยา Sedative drugs และ Paralytic drugs ในไอซียู อายุรกรรม โรงพยาบาลตำรวจ. วชิรสารการพยาบาล. 2564; 23(2): 70-81.
อรอุมา บัวเบิก, และรุจาภา โสมาบุตร. การพัฒนาระบบเฝ้าระวังและติดตามการใช้ยาความเสี่ยงสูงแบบมีส่วนร่วม ณ แผนกผู้ป่วยใน ของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง. วารสารเภสัชกรรมโรงพยาบาล. 2567; 34(2): 132-42.
ธิรัตว์ พาพล. การพัฒนาแนวทางการเฝ้าระวังการแพ้ยาและอาการไม่ถึงประสงค์จากยา โรงพยาบาลหาดสำราญเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา อำเภอหาดสำราญ จังหวัดตรัง. วารสารสิ่งแวดล้อมศึกษาการแพทย์และสุขภาพ. 2567; 9(2): 491-501.
นิธิกานต์ สายรัตน์, และตุลาการ นาคพันธ์. การพัฒนาระบบการจัดการยาที่ต้องมีความระมัดระวังในการใช้สูงในผู้ป่วยที่นอนรักษาตัวในโรงพยาบาล โรงพยาบาลท่าตูม อ.ท่าตูม จ.สุรินทร์. วารสารสิ่งแวดล้อมศึกษาการแพทย์และสุขภาพ. 2567; 9(4): 654-60.
ทนงศักดิ์ สมัครสมาน. การศึกษาผลของระบบติดตามอาการไม่พึงประสงค์จากการใช้ยาในโรงพยาบาลศีขรภูมิ. วารสารสิ่งแวดล้อมศึกษาการแพทย์และสุขภาพ. 2567; 9(4): 15-22.
สถาบันรับรองคุณภาพสถานพยาบาล (องค์การมหาชน). มาตรฐานโรงพยาบาลและบริการสุขภาพ ฉบับที่ 5. พิมพ์ครั้งที่ 2. นนทุบรี, การพิมพ์เทียนกวง. 2565.
สถาบันรับรองคุณภาพสถานพยาบาล (องค์การมหาชน). เป้าหมายความปลอดภัยของผู้ป่วยของประเทศไทย (Patient safety Goal :SIMPLE Thailand 2018). พิมพ์ครั้งที่ 1. นนทบุรี, 2561.
ฉัตรมณี แท่งทองหลาง, และวิระพล ภิมาลย์. ความร่วมมือในการใช้ยา ปัจจัยในการควบคุมระดับเม็ดเลือดขาว CD4 และอุบัติการณ์ของอาการไม่พึงประสงค์จากการใช้ยาต้านไวรัสเอชไอวีของผู้ป่วยโรงพยาบาลสังขละ. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 2558; 34(6): 662.
Giardina C, Cutroneo PM, Mocciaro E, Russo GT, Mandraffino G, Basile G, and et al. Adverse drug reactions in hospitalized patients: results of the FORWARD (Facilitation of Reporting in Hospital Ward) Study. Frontiers in Pharmacology. 2018; 9: 350.
นิรมล ตันติธรรม. ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อมาตรฐานความปลอดภัยด้านยาของโรงพยาบาลสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารการศึกษาและวิจัยการสาธารณสุข. 2568; 3(2): 96-106.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
Categories
License
Copyright (c) 2025 Journal of Education and Research in Public Health
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
