ธรรมาภิบาลในยุคดิจิทัล: ความท้าทายและโอกาสสำหรับรัฐประศาสนศาสตร์ไทย

Main Article Content

มุจจรินทร์ ทัศดรกุลพัฒน์

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาธรรมาภิบาลในยุคดิจิทัลและผลกระทบต่อรัฐประศาสนศาสตร์ไทย ท่ามกลางการเปลี่ยนผ่านสู่รัฐบาลดิจิทัลที่เร่งตัวขึ้นจากสถานการณ์โควิด-19 การศึกษาวิเคราะห์ความท้าทายและโอกาสในการประยุกต์ใช้หลักธรรมาภิบาลในบริบทดิจิทัลของประเทศไทย ผลการศึกษาพบว่า การพัฒนาธรรมาภิบาลดิจิทัลของไทยประสบทั้งด้านโครงสร้างและระบบ บุคลากรและวัฒนธรรมองค์การ รวมถึงกฎหมายและความมั่นคงปลอดภัย ทำให้เกิดองค์ความรู้ใหม่ซึ่งได้สังเคราะห์ได้เป็น “โมเดลบูรณาการธรรมาภิบาลดิจิทัลไทย” ที่มีองค์ประกอบสำคัญ 6 ประการ จากการวิเคราะห์แนวโน้มการพัฒนาธรรมาภิบาลในยุคดิจิทัล พบว่าปัจจัยสำคัญที่จำเป็นต้องให้ความสำคัญ คือ การตระหนักว่าการพัฒนาไม่ใช่เพียงการนำเทคโนโลยีมาใช้เท่านั้น แต่เป็นการปฏิรูปกระบวนทัศน์และวิธีการบริหารจัดการภาครัฐทั้งระบบ ซึ่งสอดคล้องกับแนวคิดของนักวิชาการด้านการบริหารรัฐกิจสมัยใหม่ที่มองว่าการปฏิรูปต้องเป็นไปในลักษณะองค์รวม (Holistic Approach) กล่าวโดยสรุป โอกาสที่เกิดจากการพัฒนาธรรมาภิบาลในยุคดิจิทัลนำไปสู่การยกระดับสู่รัฐบาลอัจฉริยะ (Smart Government) ที่มีคุณลักษณะสำคัญสามประการ ได้แก่ ความโปร่งใส (Transparency) ประสิทธิภาพ (Efficiency) และการตอบสนองความต้องการของประชาชน (Responsiveness) ซึ่งเป็นเป้าหมายสูงสุดของการบริหารภาครัฐที่ดีในศตวรรษที่ 21 อย่างแท้จริง

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ทัศดรกุลพัฒน์ ม. . (2025). ธรรมาภิบาลในยุคดิจิทัล: ความท้าทายและโอกาสสำหรับรัฐประศาสนศาสตร์ไทย. วารสารสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม, 6(2), 183–192. สืบค้น จาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/src/article/view/1970
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กรมวิทยาศาสตร์บริการ กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. แผนปฏิบัติการดิจิทัลของกรมวิทยาศาสตร์บริการ พ.ศ. 2566-2570. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://www.dss.go.th/images/doc-pdf/dss-digital-plan/แผนปฏิบัติการดิจิทัล_วศ2566-2570.pdf. [21 กุมภาพันธ์ 2568].

กัณฑ์ฏภัทร์ ศุภะกุลสวัสดิ์. (2564). วัฒนธรรมองค์การกับความเปลี่ยนแปลงในยุค New Normal. Journal of Modern Learning Development. 6(5): 388-401.

เทพศักดิ์ บุณยรัตพันธุ์. (2565). การประเมินทักษะดิจิทัลของบุคลากรสายวิชาการ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมมาธิราช. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม. 12(2): 107-120.

พงศกร ศรีรงค์ทอง. (2563). ความหลากหลายของแนวคิดการจัดการภาครัฐแนวใหม่. วารสารจันทรเกษมสาร. 26(1): 31-44.

พรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล. (2562). ความท้าทายในการ ร่าง พ.ร.บ. การรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์ (Cybersecurity Law) ของไทย. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://shorturl.asia/Iavo3. [22 กุมภาพันธ์ 2568].

รัฐบาลอิเล็กทรอนิกส์ (e-Government. (2561). เปลี่ยนผ่านภาครัฐสู่ยุคดิจิทัล (Transform Government to The Digital Age). [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://www.dga.or.th/ [22 กุมภาพันธ์ 2568].

ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่น.

สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. นโยบายและแผนระดับชาติว่าด้วยการพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม (พ.ศ. 2561-2580). [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://datacatalog.onde.go.th/dataset/nationalpolicy/resource/6becc300-2140-4241-8895-2e5afa68c585. [20 กุมภาพันธ์ 2568].

สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน). [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://www.dga.or.th/ [22 กุมภาพันธ์ 2568].

UNDP 2021. (2568). คู่มือประกอบการอบรมการตรวจสอบมนุษยชนอย่างรอบด้าน. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://www.undp.org/sites/g/files/zskgke326/files/2022-10/Thai_UNDP-Human-Rights-Due-Diligence-Training-Facilitation-Guide-2021.pdf [20 กุมภาพันธ์ 2568].