คอสเพลย์: การแสดงอัตลักษณ์ในสังคมพหุวัฒนธรรมกับการบูรณาการองค์ความรู้เพื่อการสอน กลุ่มสาระสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม โรงเรียนโพธิสารพิทยากร เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร

Main Article Content

ณัฏฐ์กฤษณ์ สิงห์โตทอง
ถนัด ยันต์ทอง
ในตะวัน กำหอม
กฤษดา นิยมทอง

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ความรู้ คอสเพลย์: การแสดงอัตลักษณ์ในสังคมพหุวัฒนธรรมเขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร 2) บูรณาการการสอนกลุ่มสาระสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม โรงเรียนโพธิสารพิทยากรเขตตลิ่งชัน ประชากรและกลุ่มตัวอย่างเป็นแบบเจาะจง ประกอบด้วย 1) กลุ่มผู้รู้ 2) กลุ่มผู้ปฏิบัติ 3) กลุ่มบุคคลทั่วไป ใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพทางวัฒนธรรม โดยใช้เครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสำรวจ แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต จัดประชุมกลุ่มย่อย และการประชุมปฏิบัติการ


          ผลการศึกษาพบว่า 1) คอสเพลย์เป็นวัฒนธรรมที่มีอัตลักษณ์สูง และไม่ขึ้นกับอัตลักษณ์ของสังคมหรือวัฒนธรรมหลัก เป็นผลจากการเสพสื่อที่หลากหลาย โดยเน้นการแต่งกายและการแสดงออกที่โดดเด่น เป็นการสะท้อนวัฒนธรรมย่อยที่สมาชิกร่วมยอมรับค่านิยมบางอย่าง มีปฏิสัมพันธ์ในสังคมพหุวัฒนธรรม ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา คอสเพลย์ได้รับความสนใจและการยอมรับจากสังคมอย่างกว้างขวาง 2) การบูรณาการการสอนในกลุ่มสาระสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรมที่โรงเรียนโพธิสารพิทยากร เขตตลิ่งชัน ประกอบด้วย ส่วนที่ 1 การสร้างแผน ประกอบด้วย การศึกษาและวิเคราะห์เอกสาร การสำรวจพื้นที่ การกำหนดแผน การจัดทำเอกสารประกอบแผน ส่วนที่ 2 การพัฒนาแผน การวิจัยเชิงปฏิบัติการ ซึ่งมี 4 ขั้นตอน ประกอบด้วย วางแผนก่อนจัดกิจกรรม ปฏิบัติกิจกรรม สังเกตการณ์ระหว่างปฏิบัติกิจกรรม สะท้อนผลการปฏิบัติ โดยมีผลการเรียนรู้ที่คาดหวัง เมื่อนักเรียนได้รับความรู้และเรียนรู้เกี่ยวกับคอสเพลย์: การแสดงอัตลักษณ์ในสังคมพหุวัฒนธรรม คือ เข้าใจและยอมรับสิ่งใหม่ และสามารถอยู่ร่วมกันในสังคมได้อย่างปกติสุข

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สิงห์โตทอง ณ. ., ยันต์ทอง ถ. . ., กำหอม ใ. ., & นิยมทอง ก. . (2025). คอสเพลย์: การแสดงอัตลักษณ์ในสังคมพหุวัฒนธรรมกับการบูรณาการองค์ความรู้เพื่อการสอน กลุ่มสาระสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม โรงเรียนโพธิสารพิทยากร เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร. วารสารสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม, 6(1), 88–99. สืบค้น จาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/src/article/view/1607
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

เขมทัต พิพิธธนาบรรพ์. (2551). การแต่งคอสเพลย์ของกลุ่มวัยรุ่นไทยกับการสร้างอัตลักษณ์วัฒนธรรมย่อยและบทบาทของสื่อ. คณะนิเทศศาสตร์: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ชญานิน โทรัตน์. (2567). “ผู้ไทเรณูนคร”: อัตลักษณ์ของชาติพันธ์กับการบูรณาการการสอนกลุ่มสาระสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม โรงเรียนอุเทนพัฒนา อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาสังคม ศาสนาและวัฒนธรรม, วิทยาลัยทองสุข.

ชวรินทร์ ศิลปสุวรรณ. (2557). การเรียนรู้ของเยาวชนไทยเกี่ยวกับวัฒนธรรมญี่ปุ่นผ่านสื่อการ์ตูนญี่ปุ่น.บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

ธวัชพงศ์ หาเรือนโภค. (2557). Cosplay: วัฒนธรรมป๊อปของวัยรุ่นในสังคมไทย. วิทยานิพนธ์สังคมวิทยาและมานุษยวิทยามหาบัณฑิต. คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา, มหาวิทยาลันธรรมศาสตร์.

ในตะวัน กำหอม. (2559). การวิจัยทางวัฒนธรรมและสังคมศาสตร์. มหาสารคาม: โรงพิมพ์ทีคอม.

เบญจมาศ ยศพิทักษ์. (2553). การสื่อสารกลุ่มแรงจูงใจในการแต่งกายคอสเพลย์ของวัยรุ่นไทย. วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการสื่อสารและการพัฒนา, สถาบันวิจัย ภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย, มหาวิทยาลัยมหิดล.

อารยา บำรุงศิลป์, บุญยานุช เมี้ยนเอี่ยม และพิษนุ อภิสมาจารโยธิน. (2565). เสรีภาพทางการแสดงออก พื้นที่ทางสังคมและตัวตนของ Cosplayer. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา, 10(2), 255-272.

Young, H.P., Sheriff, A. and Naeger, S. (2009). A Bottom-up Definition of Self-sufficiency: Voices from Low-income Jobseekers. Qualitative Social Work. 8(3), 357-376.