Reasons for Spiritual Dhamma in the Theravada Buddhist Philosophy

Main Article Content

Phra Chaiyapruek Papāso
Poonsak Kamol

Abstract

The purpose of this article is to study the reasons for attaining Dhamma in Theravada Buddhist philosophy. From the study it was found that Humans are people who can develop themselves. And those who have been developed and trained him considered himself to be the best among humans. The principle of self-development, both physical and mental, is called the Threefold Discipline, which consists of morality, concentration, and wisdom. These three things will promote and support each other. Precepts lead to concentration Concentration produces strong wisdom which makes the mind able to abandon all defilements. That is, he has attained the rank of a noble person in Buddhism. Another important aspect is that Buddhism recognizes the equal potential of human beings. Both monks and laity have no difference in attaining the Dhamma. In the Commentary on the Dhammapada that appears He has shown evidence of attainment of Dhamma as a person who follows the Threefold Principles. The threefold principle is a principle that those ordained into Buddhism must study and practice. Which will be a tool for eliminating all defilements and afflictions Leads to the path to freedom from suffering.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Papāso, P. C. ., & Kamol, P. . (2024). Reasons for Spiritual Dhamma in the Theravada Buddhist Philosophy. Journal of Social Religion and Culture, 5(2), 96–106. retrieved from https://so12.tci-thaijo.org/index.php/src/article/view/1567
Section
Academic article

References

จุฑาภัค หริรักษ์ธำรง, (2560). รูปแบบการบรรลุธรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาท. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาพระพุทธศาสนา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ. (2537). ปทานุกรม บาลี ไทย อังกฤษ สันสกฤต. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสน์ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพฯ: บริษัท เอสอาร์พริ้นติ้งแมสโปรดักส์ จำกัด.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2556). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 25. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์ในเครือบริษัทสำนักพิมพ์เพ็ทแอนด์โฮม จำกัด.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2557). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. พิมพ์ครั้งที่ 39. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจฬาลงกรณราชวิทยาลัย,

พระมหามีนา ถาวโร (ไชยอุด). (2558). ศึกษาการบรรลุธรรมของพระวังคีสเถระ. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาวิปัสสนาภาวนา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหามีนา ถาวโร (ไชยอุด). (2558). ศึกษาการบรรลุธรรมของพระมหากับปินเถระ. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาอดุลย์ ยโสธโร (บุตรตะเคียน), (2548). การศึกษาเชิงวิเคราะห์เรื่องบัณเฑาะก์กับการบรรลุธรรม. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพระพุทธศาสนา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาอำนวย อานนฺโท (จันทร์เปล่ง). (2542). การศึกษาเรื่องการบรรลุธรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาท. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพระพุทธศาสนา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระโสภณมหาเถระ (มหาสีสยาดอ). (2540). วิปัสสนาชุนี หลักการปฏิบัติวิปัสสนา (ฉบับสมบูรณ์). แปลโดย จำรูญ ธรรมดา. กรุงเทพฯ: กองทุนธรรมจักร.

พระอนุรุทธะ และพระญาณธชะ. (2546). อภิธัมมัมมัตถสังคหะและปรมัตดทีปนี. แปลโดย พระคันธสาราภิวงศ์. กรุงเทพฯ: หุ้นส่วนจำกัด ไทยรายวัน กราฟฟิคเพลท.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สินชัย วงษ์จำนงค์. (2548). การศึกษาคติภพของคฤหัสถ์ผู้เป็นพระอริยบุคคลในพระพุทธศาสนา. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพระพุทธศาสนา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

อรภัคภา ทองกระจ่างเนตร. (2555). การศึกษาวิเคราะห์สมาธิกับการบรรลุธรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาท. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพระพุทธศาสนา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.