Volunteer Spirit: The Elixir of Goodness

Main Article Content

Poonsak Kamol

Abstract

The wonder of psychoanalytical goodness is the creation of goodness in legendary form. It's an ideology that sees psychic work as miraculous. Operating as non-believers of deities within communities or organizations, individuals don't seek personal gain. Instead, they emphasize helping others with fervor, volunteering without expecting any reward. This concept enhances the spiritual and emotional well-being of others in the community. Thus, it's closely related to religious beliefs, social values, or emotional dedication to the community. Working in a humble and slow manner promotes understanding and good relationships within the community, fostering an honest and reciprocating society.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Kamol, P. (2024). Volunteer Spirit: The Elixir of Goodness. Journal of Social Religion and Culture, 5(1), 86–92. retrieved from https://so12.tci-thaijo.org/index.php/src/article/view/1328
Section
Academic article

References

กศน.อำเภอโพนทะเล. บทที่ 8 ทักษะชีวิตเพื่อสุขภาพจิต. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: http://photalenfe.blogspot.com/2016/04/8.html [20 มีนาคม 2567].

เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2560). คนดีสร้างได้: โมเดลบริบูรณ์ธรรม. กรุงเทพฯ: ซัคเซส มีเดีย.

วิรัตน์ คำศรีจันทร์. (2544). ปฏิบัติการสังคมผ่านวิธีสานพลังเครือข่ายผู้นำและสื่อมวลชนพลังความรู้จากการวิจัย. กรุงเทพฯ: บริษัท พี.เอ.ลีฟวิ่งจำกัด.

ชูชัย ศุภวงศ์. (2539). ประชาสังคมกับการพัฒนาสุขภาพ: ทัศนะนักคิดในสังคมไทย. นนทบุรี: สถาบันวิจัย ระบบสาธารณสุข (สวรส).

พระนรินทร์ คำเรือง. (2555). จิตสาธารณะในพระพุทธศาสนาเถรวาท. รายงานการวิจัย, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2552). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์อักษรเจริญทัศน์.

มงคล อุดมชัยพัฒนากิจ. (2558). ทักษะชีวิตบุคลิกภาพห้าองค์ประกอบบรรยากาศองค์กรการมีส่วนร่วมในการพัฒนาคุณภาพในการทำงาน. การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

เจษฎา นกน้อย และคณะ. (ม.ป.ป.). การจักการความรู้และสร้างองค์การแห่งการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ภูมิภัทร ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา. (2547). ผลของโปรแกรมแนะแนวกลุ่มต่อการพัฒนาทักษะชีวิตและเปลี่ยนเจตคติต่อพฤติกรรมการทะเลาะวิวาทของเด็กและเยาวชนชาย ในสถานพินิจและ คุ้มครองเด็กและเยาวชนบ้านมุทิตา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

สกล วรเจริญศรี. (2550). การศึกษาทักษะชีวิต และการสร้างโมเดลกลุ่มฝึกอบรมเพื่อพัฒนาทักษะชีวิตของนักเรียนวัยรุ่น. ปริญญานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ชัยวัฒน์ ถิรพันธุ์. (ม.ป.ป.). บทสัมภาษณ์ Chaos Theory กับจุดเปลี่ยนสังคมไทย. วารสารสื่อพลัง, 7(3)

บุญสม หรรษาศิริพจน์. (ม.ป.ป). จิตสำนึก. วารสารวิชาการสภาอาจารย์สถาบันบัณฑิตพัฒนาบริหารศาสตร์, ปีที่ 4 ฉบับที่ 1.

ดวงละภา กุดนอก. (2551). ยุทธศาสตร์การพัฒนากิจกรรมค่ายเยาวชนเพื่อเสริมสร้างทักษะชีวิตของนักเรียน ตำบลโนนหอม อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

http://www.royin.go.th/?knowledges.