ประสิทธิผลองค์การของสมาคมผู้ค้าอัญมณีไทยและเครื่องประดับ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับการใช้หลักธรรมาภิบาลในการบริหารของสมาคมผู้ค้าอัญมณีไทยและเครื่องประดับ (2) ศึกษาระดับประสิทธิผลองค์การของสมาคมผู้ค้าอัญมณีไทยและเครื่องประดับ (3) เปรียบเทียบประสิทธิผลองค์การของสมาคมผู้ค้าอัญมณีไทยและเครื่องประดับจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล (4) ศึกษาความสัมพันธ์ของการใช้หลักธรรมาภิบาลกับประสิทธิผลองค์การของสมาคมผู้ค้าอัญมณีไทยและเครื่องประดับ เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้บริหาร หรือผู้แทนบริษัทสมาชิก จำนวน 311 คน ได้มาโดยตารางกำหนดขนาดตัวอย่างของเครซี่และมอร์แกน เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถามแบบมาตรประมาณค่า 5 ระดับ ตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา (IOC) และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ t-test, One-way ANOVA และ Pearson Correlation ที่ระดับนัยสำคัญ .05
ผลการวิจัย พบว่า (1) การใช้หลักธรรมาภิบาลในการบริหารโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง (2) ประสิทธิผลองค์การของสมาคมผู้ค้าอัญมณีไทยและเครื่องประดับในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง (3) ปัจจัยด้านอาชีพและระดับการศึกษามีความแตกต่างต่อความคิดเห็นเกี่ยวกับประสิทธิผลองค์การในบางด้าน (4)การใช้หลักธรรมาภิบาล เฉพาะด้านความโปร่งใสและความรับผิดชอบที่มีความสัมพันธ์กับประสิทธิผลองค์การในด้านการป้องกันการทุจริต และด้านความโปร่งใสมีความสัมพันธ์กับการสร้างความโปร่งใสในการปฏิบัติงาน ส่วนหลักธรรมาภิบาลด้านอื่นไม่พบความสัมพันธ์กับประสิทธิผลองค์การในด้านการมีส่วนร่วมของภาคประชาชนและการจัดการเรื่องร้องเรียน
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กุลนิดาวรรณ ดำคำ. (2567). ภาวะผู้ตามกับประสิทธิภาพในองค์กร. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์และการจัดการสังคม, 6(2): 55-64.
ชตีนุช ไขศรี. (2566). ธรรมาภิบาลกับประสิทธิผลในการปฏิบัติงานของบุคลากร: กรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนจังหวัดเพชรบุรี. การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ณัฐพงษ์ ป้อมจันทร์. (2567). ประสิทธิผลการปฏิบัติงานตามหลักธรรมาภิบาลของบุคลากรเรือนจำกลางเขาบิน กรมราชทัณฑ์ กระทรวงยุติธรรม. สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี.
ดนุพล คำดี. (2566). ประสิทธิผลการบริหารองค์การภาครัฐแบบธรรมาภิบาลของที่ทำการปกครองอำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา. สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี.
ถวิลวดี บุรีกุล. (2546). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนและความคิดเห็นต่อการทำงานของรัฐบาลและองค์กรอิสระ. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) และสถาบันพระปกเกล้า.
ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการสร้างระบบบริหารกิจการบ้านเมืองและสังคมที่ดี พ.ศ. 2542. (2542). ราชกิจจานุเบกษา, 24-31.
วิยดา มากมีทรัพย์. (2564). ประสิทธิผลการบริหารองค์การภาครัฐแบบธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนตำบลบางพระ อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม. การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
ยิ่งยศ แสงมณี. (2568). ประสิทธิผลการบริหารองค์การภาครัฐแบบธรรมาภิบาลของที่ทำการปกครองอำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี. สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี.
ไชยวัฒน์ ค้ำชู. (2545). ธรรมาภิบาล. กรุงเทพฯ: น้ำฝน.
อรปภัตร จันทรสาขา. (2564). ประสิทธิผลการปฏิบัติงานตามหลักธรรมาภิบาลของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลบ่อพลอย อำเภอบ่อพลอย จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารศิลปการจัดการ, 5(2): 312-324.
Krejcie, Robert V., & Morgan, Daryle W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3): 607–610.
World Bank. (1989). Sub-Saharan Africa: From crisis to sustainable growth. World Bank.
