เหตุผลในการบรรลุธรรมทางพุทธปรัชญาเถรวาท

Main Article Content

พระชัยพฤกษ ปภาโส
พูนศักดิ์ กมล

บทคัดย่อ

บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเหตุผลในการบรรลุธรรมทางพุทธปรัชญาเถรวาทจากการศึกษาพบว่า มนุษย์เป็นผู้ที่สามารถพัฒนาตนเองได้ และผู้ที่ได้รับการพัฒนาฝึกฝน ตนเองถือว่าเป็นผู้ประเสริฐในหมู่มนุษย์ โดยมีหลักการพัฒนาตนเองทั้งด้านกายและด้านจิตเรียกว่าไตรสิกขาประกอบด้วยศีลสมาธิและปัญญาทั้ง 3 ประการนี้จะส่งเสริมเกื้อกูลกัน ศีลทำให้เกิดสมาธิ สมาธิทำให้เกิดปัญญาที่แก่กล้าซึ่งจะทำให้จิตสามารถละกิเลสทั้งปวงได้ นั่นคือได้บรรลุเป็นพระอริยบุคคลในพระพุทธศาสนาประการสำคัญอีกอย่างหนึ่ง คือ พระพุทธศาสนายอมรับในศักยภาพของมนุษย์ที่เท่าเทียมกัน ทั้งบรรพชิตและคฤหัสถ์ย่อมไม่มีความแตกต่างกันในการบรรลุธรรมในคัมภีร์อรรถกถาธรรมบทที่ปรากฏนั้นได้แสดงหลักฐานเกี่ยวกับการบรรลุธรรมไว้ว่าเป็นผู้ปฏิบัติตามหลักไตรสิกขา ซึ่งหลักไตรสิกขานั้นเป็นหลักการที่ผู้บรรพชาเข้ามาในพระพุทธศาสนาจะต้องศึกษาและปฏิบัติอันจะเป็นเครื่องขจัด ซึ่งกิเลสอาสวะทั้งหลายนำไปสู่หนทางแห่งการพ้นทุกข์

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ปภาโส พ. ., & กมล พ. . (2024). เหตุผลในการบรรลุธรรมทางพุทธปรัชญาเถรวาท. วารสารสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม, 5(2), 96–106. สืบค้น จาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/src/article/view/1567
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

จุฑาภัค หริรักษ์ธำรง, (2560). รูปแบบการบรรลุธรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาท. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาพระพุทธศาสนา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ. (2537). ปทานุกรม บาลี ไทย อังกฤษ สันสกฤต. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสน์ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพฯ: บริษัท เอสอาร์พริ้นติ้งแมสโปรดักส์ จำกัด.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2556). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 25. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์ในเครือบริษัทสำนักพิมพ์เพ็ทแอนด์โฮม จำกัด.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2557). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. พิมพ์ครั้งที่ 39. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจฬาลงกรณราชวิทยาลัย,

พระมหามีนา ถาวโร (ไชยอุด). (2558). ศึกษาการบรรลุธรรมของพระวังคีสเถระ. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาวิปัสสนาภาวนา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหามีนา ถาวโร (ไชยอุด). (2558). ศึกษาการบรรลุธรรมของพระมหากับปินเถระ. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาอดุลย์ ยโสธโร (บุตรตะเคียน), (2548). การศึกษาเชิงวิเคราะห์เรื่องบัณเฑาะก์กับการบรรลุธรรม. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพระพุทธศาสนา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาอำนวย อานนฺโท (จันทร์เปล่ง). (2542). การศึกษาเรื่องการบรรลุธรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาท. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพระพุทธศาสนา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระโสภณมหาเถระ (มหาสีสยาดอ). (2540). วิปัสสนาชุนี หลักการปฏิบัติวิปัสสนา (ฉบับสมบูรณ์). แปลโดย จำรูญ ธรรมดา. กรุงเทพฯ: กองทุนธรรมจักร.

พระอนุรุทธะ และพระญาณธชะ. (2546). อภิธัมมัมมัตถสังคหะและปรมัตดทีปนี. แปลโดย พระคันธสาราภิวงศ์. กรุงเทพฯ: หุ้นส่วนจำกัด ไทยรายวัน กราฟฟิคเพลท.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สินชัย วงษ์จำนงค์. (2548). การศึกษาคติภพของคฤหัสถ์ผู้เป็นพระอริยบุคคลในพระพุทธศาสนา. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพระพุทธศาสนา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

อรภัคภา ทองกระจ่างเนตร. (2555). การศึกษาวิเคราะห์สมาธิกับการบรรลุธรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาท. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพระพุทธศาสนา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.