รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทยวัดพุทธเมตตา ประเทศอินโดนีเซีย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาแนวคิดและหลักการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรมทูตในคัมภีร์พระพุทธศาสนาและในประเทศต่างๆ (2) เพื่อศึกษาหลักการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทยวัดพุทธเมตตา ประเทศอินโดนีเซีย (3) เพื่อนำเสนอรูปแบบหลักการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทยวัดพุทธเมตตาประเทศอินโดนีเซีย เป็นวิจัยเชิงคุณภาพ ผลการวิจัย พบว่า หลักการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรมทูตในพระพุทธศาสนา คือ การทำหน้าที่การสืบต่อพระพุทธศาสนาของพุทธบริษัท 4 คือ พระภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก และอุบาสิกา ด้วยวิธีการพูด การสั่งสอน การแนะนำ การเป็นแบบอย่างที่ดี ผ่านกิจกรรมที่หลากหลายตามบริบทของสังคม จารีตประเพณีแต่ละท้องถิ่น หลักการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทยวัดพุทธเมตตาในประเทศอินโดนีเซียต้องมีการปรับตัว ทัศนคติ ความคิด และวิธีการต่าง ๆ เพื่อสร้างความสัมพันธ์กับทุกศาสนา เพิ่มพูนความรู้ ทักษะ ประสบการณ์ โดยมีรูปแบบดังนี้ 1) ด้านการศึกษา จัดโครงการอบรมภาษาท้องถิ่น ภาษาอินโดนีเซีย การสอนภาษาไทย ภาษาบาลีที่วัด (2) ด้านสังคมสงเคราะห์ ทำหน้าที่เป็นที่พึ่งทางกายและใจ การช่วยเหลือกับชุมชน โรงเรียน มูลนิธิ คนยากไร้ (3) ด้านการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม พระธรรมทูตมีส่วนเป็นผู้แลกเปลี่ยนเรียนรู้วัฒนธรรมประเพณีร่วมกับองค์กร สถาบันทางศาสนาอื่น เช่น ประเพณีสงกรานต์ อาหาร การแต่งกาย (4) ด้านการสร้างภาคีเครือข่าย เป็นศูนย์รวมใจของพุทธศาสนิกชนให้มีความรัก สามัคคี ช่วยเหลือเกื้อกูลทุกศาสนาทั้งภาครัฐและเอกชน สามารถเข้ามาจัดงานพิธีแต่งงาน เทศกาลของอินโดนีเซียในวัดได้ (5) ด้านการใช้สื่อเผยแผ่เชิงรุก ประชาสัมพันธ์ และการแสดงธรรมออนไลน์ผ่าน Facebook Line และสถานีวิทยุ (6) ด้านการนำหลักธรรมไปปฏิบัติ ต้องปฏิบัติตนตามหลักภาวนา 4 (1) กายภาวนา (2) ศีลภาวนา (3) จิตภาวนา และ (4) ปัญญาภาวนา
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เจษฎา มูลยาพอ และคณะ. (2567). “แนวคิดการเผยแผ่พระพุทธศาสนาเพื่อสังคมในธัมมจักกัปปวัตตนสูตร”. วารสารศึกษิตาลัย. 5(1), 13.
บุญศรี พานะจิตต์. (2545). ความสำเร็จในการปฏิบัติภารกิจของวัด : ศึกษาเฉพาะกรณีวัดสวนแก้ว อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระครูโสภณธรรมวิจารย์ ภัทรพร ใจเอียน และบุษกร วัฒนบุตร. (2559). “รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตในจังหวัดอ่างทอง”. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์. 5(1), 30.
พระมหาเรวัตร์ ผมหอม และคณะ. (2566). “สมรรถนะของพระธรรมทูตเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในพื้นที่ชายแดนไทย-เมียนมา”. วารสารพุทธจิตวิทยา. 8(3), 452-461.
พระศรีสิทธิวิเทศ (ธวัชชัย รสเลิศ) และพระมหามิตร ฐิตปญฺโญ. (2564). “รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตในเขตบริหารพิเศษฮ่องกงแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน”. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น. 8(2), 233.
พระโสภณวชิรวาที (อาทิตย์ อตฺถเวที) และคณะ. (2566). “รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาตามหลักพุทธจิตวิทยาของพระพรหมบัณฑิต ศ.ดร. (ประยูร ธมฺมจิตฺโต)”. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 11(6), 2363.
ไพฑูรย์ ตรงเที่ยง. (2561). “รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศอินโดนีเซีย”. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฎไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ จังหวัดปทุมธานี.
สำนักฝึกอบรมพระธรรมทูตไปต่างประเทศธรรมยุต. (2550). พระธรรมทูตไปต่างประเทศ (ธรรมยุต) รุ่นที่ 13. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์พิฆเณศพริ้นท์ติ้งเซ็นเตอร์ จำกัด.
องอาจ เขียวงามดี และพระสุทธิสารเมธี. (2563). “องค์กรพุทธในประเทศไทย : มิติการเผยแผ่พระพุทธศาสนา”. วารสารปรัชญาปริทรรศน์. 25(2), 47.
