การพัฒนาหน่วยการเรียนรู้ท้องถิ่น : เรื่อง เมืองสตูล โดยใช้วิธีการจัดการเรียนรู้แบบ CIPPA Model ในกลุ่มสาระการเรียนรู้ สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาหน่วยการเรียนรู้ท้องถิ่น เรื่อง เมืองสตูล 2) ศึกษาผลการใช้หน่วยการเรียนรู้ท้องถิ่น เรื่อง เมืองสตูล โดยใช้วิธีการจัดการเรียนรู้แบบ CIPPA Model ในกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรมและประเมินผล คือ 2.1) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของผู้เรียนที่เรียนด้วยหน่วยการเรียนรู้ท้องถิ่น เรื่อง เมืองสตูล โดยใช้วิธีการจัดการเรียนรู้แบบ CIPPA Model ในกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม 2.2) ความพึงพอใจของผู้เรียนที่เรียนด้วยหน่วยการเรียนรู้ท้องถิ่น เรื่อง เมืองสตูล โดยใช้วิธีการจัดการเรียนรู้แบบ CIPPA Model ในกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม ผลการวิจัยพบว่า 1) ได้หน่วยการเรียนรู้ท้องถิ่น เรื่อง เมืองสตูล จำนวน 6 หน่วย คือ (1) ลักษณะทั่วไปทางภูมิศาสตร์ (2) ประวัติความเป็นมาของจังหวัดสตูล (3) ลักษณะทางประชากรและบุคคลสำคัญ (4) ลักษณะทางเศรษฐกิจ (5) ลักษณะทางสังคมและวัฒนธรรม และ(6) การอนุรักษ์และแนวทางแก้ไขปัญหาทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ความต้องการให้ได้หน่วยการเรียนรู้อยู่ในระดับมาก ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.24 เมื่อพิจารณาเป็นรายข้อมีความสอดคล้องในระดับมากทุกข้อ คือ ลักษณะทางภูมิศาสตร์ ประวัติความเป็นมาของจังหวัดสตูล ลักษณะทางประชากร ลักษณะทางเศรษฐกิจ ลักษณะทางสังคมและวัฒนธรรม และการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.32, 4.39, 4.18, 4.25, 4.38 และ 4.13 ตามลำดับ องค์ประกอบของหน่วยการเรียนรู้มีความเหมาะสมในระดับมากที่สุด ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.99 และ 2) ผลการใช้หน่วยการเรียนรู้ท้องถิ่น เรื่อง เมืองสตูล ที่ประเมิน (1) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน มีคะแนนเฉลี่ย 80.24 ระดับดีมาก คะแนนรายบุคคลอยู่ในระดับดีมาก ระดับดี และระดับปานกลาง จำนวน 15, 12 และ 3 คน ตามลำดับ ด้านความพึงพอใจ อยู่ในระดับมากที่สุด ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.51 ความพึงพอใจหลังเรียน อยู่ในระดับมากที่สุด 3 ด้าน คือ ด้านการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ ด้านผลลัพธ์การเรียนรู้ และด้านการวัดและประเมินผล ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.50, 4.69 และ 4.30 และมีความพึงพอใจในระดับมาก 2 ด้าน คือ ด้านเนื้อหาสาระ และด้านสื่อและแหล่งเรียนรู้ ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.35 และ 4.30 ตามลำดับ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ. (2544). คู่มือการพัฒนาโรงเรียนสู่มาตรฐานการศึกษาการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์กรมศาสนา.
วิจารณ์ พานิช. (2555). การเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. บริษัทตถาดา พับลิเคชั่นจำกัด.
วิทวัส ดวงภุมเมศ และวารีรัตน์ แก้วอุไร. (2560). การจัดการเรียนรู้ในยุคไทยแลนด์ 4.0 ด้วยการเรียนรู้อย่างกระตือรือร้น. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม. /11(2), 1-4.
ทิศนา แขมมณี. (2550). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดการกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 2. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัฐศาสตร์ สุขสวัสดิ์. (2550). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นเพื่อถ่ายทอดภูมิปัญญาชาวบ้าน เรื่องการลากพระในชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนบ้านบางดาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสงขลาเขต 1 อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยทักษิณ.
ภูริตา มหาสวัสดิ์. (2552). การพัฒนาหน่วยการเรียนรู้ท้องถิ่น เรื่อง ท่าศาลาบ้านเรา กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยทักษิณ.
นฤมล จูประเสริฐ. (2552). การพัฒนาหลักสูตรสาระท้องถิ่นอนุสาวรีย์บ้านไร่สำหรับนักเรียนชั้นอนุบาล 1. บัณฑิตวิทยาลัย :มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จารึก ไชยลึก. (2551). ผลการใช้รูปแบบซิปปาร่วมกับเทคนิคการใช้ผังกราฟิกที่มีต่อการคิดเชิงมโนทัศน์และการเขียนเชิงสร้างสรรค์กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนแม่ขรี (สวิงประชาสรรค์) จังหวัดพัทลุง.บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยทักษิณ.
