BUDDIST PRINCIPLES FOR ADOLESCENT BEHAVIOR DEVELOPMENT
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article discusses the application of Buddhist principles to develop self-regulation behaviors in adolescent students. Group counseling based on Buddhist teachings is a process that integrates Buddhist principles with psychological counseling techniques to enhance emotional and behavioral control in the counselee. The framework of the Four Noble Truths and Yoniso Manasikara is employed to examine and resolve life issues through wisdom and morality. Mindfulness training is a key tool in fostering self-awareness and managing life with mindfulness. Buddhist-based counseling focuses on the development of wisdom and liberation in body, mind, and intellect by cultivating moral conduct and guiding individuals toward the ultimate benefit in life. Additionally, it enhances self-regulation behaviors in adolescent students' academic performance through group discussions. The research reveals that Buddhist group counseling can effectively assist counselees in self-development and resolving life challenges in all aspects, including morality, concentration, and wisdom.
Article Details
References
ชญานิษฎ์ สุระเสนา. (2559). ทักษะทางสังคมสำหรับวัยรุ่น. วารสารการศึกษาและพัฒนามนุษย์, 7(1), 1-10.
ชาญณรงค์ พรรุ่งโรจน์. (2555). เอกสารประกอบการประชุมวิชาการประจำปี 2555 เรื่อง “ฝ่าวิกฤติอุดมศึกษาไทย”. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน).
ทิศนา แขมมณี. (2549). การจัดการเรียนรู้: แนวคิด หลักการ และรูปแบบ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นิคม ไวยรัชพานิช. (2556). แนวทางการแก้ปัญหาสังคมไทยในยุคปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: มูลนิธิเพื่อสังคมไทย.
พรสันต์ เลิศวิทยาวิวัฒน์. (2550). คุณลักษณะของคนในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพัฒนาทรัพยากรมนุษย์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2543). พุทธศาสนาในฐานะการศึกษา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2559). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย (พิมพ์ครั้งที่ 46). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์บริษัท สหธรรมิก จำกัด.
วิจารณ์ พานิช. (2555). ทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิเพื่อการศึกษา.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2554). การจัดการศึกษากับการพัฒนาทุนมนุษย์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งชาติ.
สมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต. (2553). ทฤษฎีและเทคนิคการปรับพฤติกรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 10) กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุขอรุณ วงษ์ทิม. (2554). การพัฒนารูปแบบการปรึกษากลุ่มแบบบูรณาการเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งทางจิตใจของเด็กที่มีความบกพร่องทางร่างกาย โรงเรียนศรีสังวาลย์ จังหวัดนนทบุรี. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อาภา จันทรสกุล. (2545). ทฤษฎีและวิธีการให้คำปรึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, คณะศึกษาศาสตร์, ภาควิชาจิตวิทยาการศึกษาและแนะแนว.
นฤมล รัตนไพจิตร. (2558). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความสุขของวัยรุ่นในโรงเรียนมัธยมศึกษาในภาคใต้ตอนบนของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคําแหง,
สุพัตรา มณีวรรณ. (2562). ผลของการใช้กระบวนการให้คำปรึกษาตามแนวพุทธต่อพฤติกรรมการเรียนรู้ในนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารการศึกษาและจิตวิทยา, 45(1), 12-25.
โสรีช์ โพธิ์แก้ว. (2545). จิตปรึกษากับชีวิต. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Corey, G. (2004). Theory and practice of group counseling (6th ed.). CA: Thomson Brooks.
Pintrich, P. R., & de Groot, E. V. (1990). Motivational and self-regulated learning components of classroom academic performance. Journal of Educational Psychology, 82(1), 33–40.
Trotzer, J. P. (1999). The counselor and the group: Integrating theory, Training and practice (3rd ed.). Philadelphia: Taylor & Francis.
Zimmerman, B. J. (1998). Academic Studying and Development of Personal Skill: A Self-Regulatory Perspective. Educational Psychologist, 32(2), 73 – 86.
