Cooperative Development Supervision to Develop Teachers' Competencies in Learning Management
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Cooperative development supervision is an approach that promotes collaborative learning among teachers. It focuses on both human development and job development at the same time, creating a sustainable and effective supervision system that leads to the development of the quality of learners. This is an important basis for improving the quality of teachers and the quality of education to develop teachers to be competent and able to manage learning effectively. It consists of 5 components, including: 1. Understanding Learner 2. Effective Design 3. Classroom Management 4. Assessment for Learning and 5. Research and Professional Development
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กุลิสรา จิตรชญาวณิช. (2561). การศึกษาและความเป็นครูไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เชาวฤทธิ์ จงเกษกรณ์. (2561). คู่มือการจัดกิจกรรมลดเวลาเรียนเพิ่มเวลารู้. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
ปรณัฐ กิจรุ่งเรือง และอรพิน ศิริสัมพันธ์. (2561). ชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพครูกลยุทธ์การยกระดับคุณภาพการศึกษา: แนวคิดสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: เอ็มแอนด์เอ็นดีไซด์ปรินซ์ติ้ง.
รุ่งชัชดาพร เวหะชาติ. (2557). การนิเทศการศึกษา (Educational supervision). (พิมพ์ครั้งที่ 5). สงขลา: นำศิลป์โฆษณา.
วิรัลพัชร นิลแก้วบวรวิชญ์. (2567). การพัฒนาสมรรถนะในการพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของครูคณิตศาสตร์ โดยใช้รูปแบบการนิเทศแบบร่วมพัฒนาวิชาชีพ. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 8(4), 1730–1747.
วัชรา เล่าเรียนดี. (2556). ศาสตร์การนิเทศการสอนและการโค้ช : การพัฒนาวิชาชีพ. ทฤษฎี กลยุทธ์สู่การปฏิบัติ. นครปฐม : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร. วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์.
ศิดา สายเพ็ชร และ จุริรัตน์ สุดรุ่ง. (2560). กลยุทธ์การนิเทศแบบร่วมพัฒนาวิชาชีพของครูผู้สอนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 1. An Online Journal of Education, 12 (4), 724–738.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2553). คู่มือการกำหนดสมรรถนะในราชการพลเรือน: คู่มือสมรรถนะหลัก. กรุงเทพฯ: ประชุมช่าง.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2559). การบริหารราชการของกระทรวงศึกษาธิการ.กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2562). กรอบสมรรถนะครูเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ (ซี-ทีซีเอฟ). กรุงเทพฯ:บริษัทออนป้าจำกัด
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2563). ประกาศคณะกรรมการคุรุสภาเรื่องรายละเอียดของมาตรฐานความรู้และประสบการณ์วิชาชีพครูตามข้อบังคับคุรุสภา ว่าด้วยมาตรฐานวิชาชีพ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562., จากhttps://www.ksp.or.th/ksp2018/2020/06/19628/
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). รายงานการศึกษาไทย พ.ศ. 2561 (Education in Thailand 2018). กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). เครื่องมือส่งเสริมการขับเคลื่อนประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ของสถานศึกษาระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สำหรับครู). กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สืบสกุล นรินทรางกูร ณ อยุธยา. (2564). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ทางการศึกษาแนวใหม่, กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อภิชาติ เนินพรหม. (2566). การพัฒนากระบวนการนิเทศผสมผสานแบบร่วมพัฒนาเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้สำหรับครูผู้สอนอาชีวศึกษา สถานศึกษาประเภทวิทยาลัยการอาชีพ ในพื้นที่ภาคใต้. วารสารวิชาการสถาบันการอาชีวศึกษาภาคใต้ 1. 8(1), 13–22.
Glickman, C.D. and others. (2010). Supervision and Instructional Leadership : A Developmental Approach. 8th ed. Boston : Allyn and Bacon.
Sullivan, S., & Glanz, J. (2009). Supervision that improves teaching and learning:Strategies and Techniques (3rd ed.). Thousand Oaks, CA: SAGE.
Wiles, J. and Bondi, J. (2004). Supervision : A guide to practice. 6 th ed. Englewoodcliffs,. NJ : Prentice-Hall.
