Political Behavior of Military Officers under the Territorial Defense Command in Upper Northeastern Thailand
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to: 1) examine the level of political expression behavior among military officers under the Territorial Defense Command in Upper Northeastern Thailand 2) investigate the relationship between personal factors and the political expression behavior of military officers; and 3) explore appropriate democratic political expression guidelines for military personnel. The sample group consisted of 147 military officers. Data were collected using questionnaires and open-ended questions and analyzed using t-tests, ANOVA, and qualitative content analysis.
The findings revealed that the overall level of political behavior among the officers was “high.” The highest scoring dimension was voting participation, followed by political news consumption and political communication, all rated at a high level. However, political participation activities scored the lowest, indicating a moderate level. Hypothesis testing showed that personal factors such as age, educational level, military rank, monthly income, and years of service were significantly associated with political behavior (p < 0.05), while gender showed no statistically significant relationship (p > 0.05).
From the qualitative analysis, it was found that military officers believe political knowledge promotion should remain within the framework of discipline and official ethics. Emphasis should be placed on rational thinking, responsibility, and non-partisanship. Agencies should organize campaigns or educational activities on civic rights in ways that comply with civil service regulations, to help foster responsible and democratic-minded citizens. The findings were synthesized into a conceptual framework referred to as the M.I.L.E.S Model.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ธนบดี แจ่มแจ้ง, ธนกฤต โพธิ์เงิน และวิทยา สุจริตธนารักษ์. (2566). การสร้างเสริมวัฒนธรรมทางการเมืองของเยาวชนไทย. สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง.
พระพรหมคุณาภรณ์. (2543). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. มหามกุฏราชวิทยาลัย.
ยุทธนา ปราณีต. (2565). การวิเคราะห์พฤติกรรมทางการเมืองของข้าราชการพลเรือน. วารสารรัฐศาสตร์และนโยบายสาธารณะ, 18(2), 77–92.
รัชฎากร เอี่ยมอำไพ, ธัชชนันท์ อิศรเดช และสุรพล สุยะพรหม. (2564). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในสังคมประชาธิปไตย. วารสารวิชาการทางรัฐศาสตร์, 12(1), 45–59.
วีรชาติ แสงทวี. (2556). พฤติกรรมทางการเมืองของประชาชนในจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. [วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สุจิต บุญบงการ. (2537). ประชาธิปไตยกับการพัฒนาการเมืองไทย. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรชาติ บำรุงสุข. (2536). พฤติกรรมการเมืองของทหารในระบอบประชาธิปไตย. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Almond, G. A., & Powell, G. B. (1966). Comparative politics: A developmental approach. Little Brown.
Almond, G. A., & Verba, S. (1963). The civic culture: Political attitudes and democracy in five nations. Princeton University Press.
Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 50(2), 179–211.
Huntington, S. P. (1957). The soldier and the state: The theory and politics of civil-military relations. Harvard University Press.
Habermas, J. (1989). The structural transformation of the public sphere: An inquiry into a category of bourgeois society (T. Burger, Trans.). MIT Press. (Original work published 1962)
Greenstein, F. I. (1965). Children and politics. Yale University Press.
Janowitz, M. (1960). The professional soldier: A social and political portrait. Free Press.
Marshall, T. H. (1950). Citizenship and social class. Cambridge University Press.
McCombs, M. E., & Shaw, D. L. (1972). The agenda-setting function of mass media. Public Opinion Quarterly, 36(2), 176–187.
Verba, S., Schlozman, K. L., & Brady, H. E. (1995). Voice and equality: Civic voluntarism in American politics. Harvard University Press.
