ผลของโปรแกรมการแนะแนวเชิงสติต่อความกรุณาต่อตนเองและการจัดการความไม่แน่นอนในชีวิตของนักศึกษาครุศาสตรบัณฑิต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความกรุณาต่อตนเองและการจัดการความไม่แน่นอนในชีวิตก่อนและหลังการเข้าร่วมโปรแกรมการแนะแนวเชิงสติ และ 2) เปรียบเทียบความกรุณา ต่อตนเองและการจัดการความไม่แน่นอนในชีวิตระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุม กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ใน การวิจัย คือ นักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม จำนวน 57 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 30 คน และกลุ่มควบคุม 27 คน ซึ่งได้มาโดยการสุ่มแบบแบ่งกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) โปรแกรมการแนะแนวเชิงสติ 2) แบบวัดความกรุณาต่อตนเอง และ 3) แบบวัดการจัดการความไม่แน่นอน ในชีวิต สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบที ผลการวิจัยพบว่า 1) ความกรุณาต่อตนเองและการจัดการความไม่แน่นอนในชีวิตของนักศึกษาที่เข้าร่วมโปรแกรมการแนะแนวเชิงสติสูงกว่าก่อนการเข้าร่วมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 2) ความกรุณาต่อตนเองและการจัดการความไม่แน่นอนในชีวิตของกลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กิดานันท์ ชำนาญเวช. (2561). การศึกษาและพัฒนาความเมตตากรุณาต่อตนเองของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏด้วยโปรแกรมการปรึกษาเชิงจิตวิทยากลุ่มแบบบูรณาการ (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช). ศูนย์ข้อมูลการวิจัย Digital "วช.". https://dric.nrct.go.th/Search/SearchDetail/305373
จิตรา ดุษฎีเมธา. (2564). สร้างชุดความคิดเติบโตผ่านความกรุณาต่อตนเอง. วารสารวิชาการวิทยาลัยแสงธรรม, 13(2), 26-41.
เจษฎา บุญมาโฮม. (2568). การพัฒนาความยืดหยุ่นทางจิตใจและการจัดการความไม่แน่นอนในชีวิตของนักศึกษาครุศาสตรบัณฑิตด้วยกิจกรรมแนะแนว PRIDE. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์แห่ง รัตนโกสินทร์, 7(2), 141-157.
นเรนทร์ฤทธิ์ นันทะสิทธิ์. (2562). ผลการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวร่วมกับการฝึกสติเพื่อพัฒนาการตระหนักรู้ต่อตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนแม่สายประสิทธิ์ศาสตร์ จังหวัดเชียงราย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช). STOUIR at Sukhothai Thammathirat Open University). https://ir.stou.ac.th/handle/123456789/10864
พระมหาประสิทธิ์ สิทฺธิญาโณ, พระปลัดสรวิชญ์ อภิปญฺโญ, พระมหาสมบูรณ์ สุธมฺโม, พรทิพย์ วรรณวิโรจน์ และทัศนีย์ มงคลรัตน์. (2567). การจัดกิจกรรมแนะแนวที่บูรณาการหลักอานาปานสติเพื่อส่งเสริม การจัดการความเครียดของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนวัดสระเกศ กรุงเทพมหานคร. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 5(2), 518-528.
พิสณุ ฟองศรี. (2553). การวิจัยทางการศึกษา. ด่านสุทธาการพิมพ์.
Allen, A. B., & Leary, M. R. (2010). Self-compassion, stress, and coping. Social and Personality Psychology Compass, 4(2), 107-118.
Galante, J., Dufour, G., Vainre, M., Wagner, A. P., Stochl, J., Benton, A, & Jones, P. B. (2018). A mindfulness-based intervention to increase resilience to stress in university students
(the Mindful Student Study): A pragmatic randomized controlled trial. The Lancet Public Health, 3(2), e72-e81.
Gysbers, N. C., & Henderson, P. (2012). Developing and managing your school guidance and counseling program (5th ed.). American Counseling Association.
Hoglund, W. L., Klingle, K. E., & Hosan, N. E. (2015). Classroom risks and resources: Teacher burnout, classroom quality and children's adjustment in high needs elementary schools. Journal of School Psychology, 53(5), 337-357.
Jennings, P. A., Frank, J. L., Snowberg, K. E., Coccia, M. A., & Greenberg, M. T. (2013). Improving classroom learning environments by Cultivating Awareness and Resilience in Education (CARE): Results of a randomized controlled trial. School Psychology Quarterly, 28(4), 374-390.
Kabat-Zinn, J. (2013). Full catastrophe living: Using the wisdom of your body and mind to face stress, pain, and illness (Rev. ed.). Bantam Books.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice Hall.
Martínez-Rubio, D., Navarrete, J., & Montero-Marín, J. (2022). Feasibility, effectiveness, and mechanisms of a brief mindfulness- and compassion-based program to reduce stress in university students: A pilot randomized controlled trial. International Journal of Environmental Research and Public Health, 19(1), Article 154.
Neff, K. D. (2003). Self-compassion: An alternative conceptualization of a healthy attitude toward oneself. Self and Identity, 2(2), 85-101.
Neff, K. D., & Germer, C. K. (2013). A pilot study and randomized controlled trial of the mindful self-compassion program. Journal of Clinical Psychology, 69(1), 28-44.
Raes, F., Pommier, E., Neff, K. D., & Van Gucht, D. (2011). Construction and factorial validation of a short form of the Self-Compassion Scale. Clinical Psychology & Psychotherapy, 18(3), 250–255
Roeser, R. W., Schonert-Reichl, K. A., Jha, A., Cullen, M., Wallace, L., Wilensky, R., Oberle, E., Thomson, K., Taylor, C., & Harrison, J. (2013). Mindfulness training and reductions in teacher stress and burnout: Results from two randomized, waitlist-control field trials. Journal of Educational Psychology, 105(3), 787-804.
Shapiro, S. L., Brown, K. W., & Biegel, G. M. (2007). Teaching self-care to caregivers: Effects of mindfulness-based stress reduction on the mental health of therapists in training. Training and Education in Professional Psychology, 1(2), 105-115.
Yalom, I. D., & Leszcz, M. (2020). The theory and practice of group psychotherapy (6th ed.).
Basic Books.
