การนิเทศแบบร่วมพัฒนาเพื่อพัฒนาสมรรถนะครูด้านการจัดการเรียนรู้
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การนิเทศแบบร่วมพัฒนาเป็นแนวทางที่ส่งเสริมให้เกิดการเรียนรู้ร่วมกันระหว่างครู ศึกษานิเทศก์ และผู้บริหารสถานศึกษา โดยมุ่งเน้นทั้งการพัฒนาคนและการพัฒนางานไปพร้อมกันเป็นการสร้างระบบนิเทศ ที่ยั่งยืน มีประสิทธิภาพ และนำไปสู่การพัฒนาคุณภาพผู้เรียน การนิเทศแบบร่วมพัฒนา เป็นกลไกสำคัญที่ช่วยให้เกิดความผูกพันในงานและความร่วมมืออย่างต่อเนื่อง และสร้างสมรรถนะครูสมรรถนะครูด้านการจัดการเรียนรู้ ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญในการยกระดับคุณภาพครูและคุณภาพการศึกษาเพื่อพัฒนาให้ครูมีสมรรถนะและสามารถจัดการเรียนรู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ประกอบด้วย 1.รู้จักและเข้าใจผู้เรียน 2.ออกแบบการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ 3.การจัดการชั้นเรียน 4.ประเมินเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ 5. การวิจัยและการพัฒนาวิชาชีพอย่างต่อเนื่อง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กุลิสรา จิตรชญาวณิช. (2561). การศึกษาและความเป็นครูไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เชาวฤทธิ์ จงเกษกรณ์. (2561). คู่มือการจัดกิจกรรมลดเวลาเรียนเพิ่มเวลารู้. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
ปรณัฐ กิจรุ่งเรือง และอรพิน ศิริสัมพันธ์. (2561). ชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพครูกลยุทธ์การยกระดับคุณภาพการศึกษา: แนวคิดสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: เอ็มแอนด์เอ็นดีไซด์ปรินซ์ติ้ง.
รุ่งชัชดาพร เวหะชาติ. (2557). การนิเทศการศึกษา (Educational supervision). (พิมพ์ครั้งที่ 5). สงขลา: นำศิลป์โฆษณา.
วิรัลพัชร นิลแก้วบวรวิชญ์. (2567). การพัฒนาสมรรถนะในการพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของครูคณิตศาสตร์ โดยใช้รูปแบบการนิเทศแบบร่วมพัฒนาวิชาชีพ. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 8(4), 1730–1747.
วัชรา เล่าเรียนดี. (2556). ศาสตร์การนิเทศการสอนและการโค้ช : การพัฒนาวิชาชีพ. ทฤษฎี กลยุทธ์สู่การปฏิบัติ. นครปฐม : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร. วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์.
ศิดา สายเพ็ชร และ จุริรัตน์ สุดรุ่ง. (2560). กลยุทธ์การนิเทศแบบร่วมพัฒนาวิชาชีพของครูผู้สอนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 1. An Online Journal of Education, 12 (4), 724–738.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2553). คู่มือการกำหนดสมรรถนะในราชการพลเรือน: คู่มือสมรรถนะหลัก. กรุงเทพฯ: ประชุมช่าง.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2559). การบริหารราชการของกระทรวงศึกษาธิการ.กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2562). กรอบสมรรถนะครูเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ (ซี-ทีซีเอฟ). กรุงเทพฯ:บริษัทออนป้าจำกัด
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2563). ประกาศคณะกรรมการคุรุสภาเรื่องรายละเอียดของมาตรฐานความรู้และประสบการณ์วิชาชีพครูตามข้อบังคับคุรุสภา ว่าด้วยมาตรฐานวิชาชีพ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562., จากhttps://www.ksp.or.th/ksp2018/2020/06/19628/
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). รายงานการศึกษาไทย พ.ศ. 2561 (Education in Thailand 2018). กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). เครื่องมือส่งเสริมการขับเคลื่อนประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ของสถานศึกษาระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สำหรับครู). กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สืบสกุล นรินทรางกูร ณ อยุธยา. (2564). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ทางการศึกษาแนวใหม่, กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อภิชาติ เนินพรหม. (2566). การพัฒนากระบวนการนิเทศผสมผสานแบบร่วมพัฒนาเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้สำหรับครูผู้สอนอาชีวศึกษา สถานศึกษาประเภทวิทยาลัยการอาชีพ ในพื้นที่ภาคใต้. วารสารวิชาการสถาบันการอาชีวศึกษาภาคใต้ 1. 8(1), 13–22.
Glickman, C.D. and others. (2010). Supervision and Instructional Leadership : A Developmental Approach. 8th ed. Boston : Allyn and Bacon.
Sullivan, S., & Glanz, J. (2009). Supervision that improves teaching and learning:Strategies and Techniques (3rd ed.). Thousand Oaks, CA: SAGE.
Wiles, J. and Bondi, J. (2004). Supervision : A guide to practice. 6 th ed. Englewoodcliffs,. NJ : Prentice-Hall.
