การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนตามรัฐธรรมนูญ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา “การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนตามรัฐธรรมนูญ” การมีส่วนร่วมของประชาชนมีความสำคัญในการสร้างประชาธิปไตยอย่างยั่งยืนและส่งเสริมธรรมาภิบาลตลอดจนการบริหารงาน หากการมีส่วนร่วมของประชาชนมากขึ้นเพียงใด ก็จะช่วยให้มีการตรวจสอบการทำงานของผู้บริหารประเทศ และส่งผลให้ผู้บริหารประเทศมีความรับผิดชอบต่อสังคมมากยิ่งขึ้น รวมทั้งยังเป็นการป้องกันนักการเมืองจากการกำหนดนโยบายที่ไม่เหมาะสมกับสังคมนั้น ๆ การมีส่วนร่วมทางการเมือง จึงเป็นเครื่องชี้วัดพัฒนาการทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย ประเทศที่พัฒนาการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอยู่ในระดับที่ดีแล้วก็มักจะกำหนดให้ประชาชนในทุกระดับมีส่วนร่วมในทางการเมือง สำหรับประเทศไทยได้เปิดกว้างให้ประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมทางการเมืองเพิ่มมากขึ้น โดยการรับรองสิทธิการมีส่วนร่วมทางการเมืองผ่านช่องทางและกระบวนการต่าง ๆ ตามที่กฎหมายบัญญัติ อย่างไรก็ตามการมีส่วนร่วมทางการเมืองจะส่งผลต่อการพัฒนาการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตยหรือไม่นั้น ปัจจัยสำคัญประชาชนต้องมีความรู้ความเข้าใจในระบอบประชาธิปไตยอย่างถ่องแท้ รู้ถึงสิทธิและหน้าที่ของตนในการเข้ามามีส่วนร่วมทางการเมือง และใช้สิทธินั้น โดยไม่กระทบต่อสิทธิและเสรีภาพของบุคคลอื่นที่สำคัญประชาชนต้องมีสำนึกทางการเมืองโดยการเข้ามามีส่วนร่วมทางการเมือง เพื่อผลประโยชน์ของประเทศชาติ และประชาชนเป็นสำคัญ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จักษ์ พันธ์ชูเพชร. (2549). การเมืองการปกครองไทย “จากยุคสุโขทัยสู่สมัยทักษิณ” (พิมพ์ครั้งที่ 5). พั้นช์ กรุ๊ป.
ชูเกียรติ ภัยลี้. (2536). การศึกษาเปรียบเทียบการมีส่วนร่วมของประชาชนในการป้องกันปราบปรามอาชญากรรมระหว่างเขตพื้นที่ที่มีการปฏิบัติงานกับพื้นที่ที่ไม่มีการปฏิบัติงานของตำรวจชุมชนและมวลชนสัมพันธ์ในเขตจังหวัดพระนครศรีอยุธยา [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์].มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เชาวนะ ไตรมาศ. (2540). พรรคการเมืองไทย: ภูมิหลังทางโครงสร้าง-หน้าที่และพัฒนาการทางสถาบัน. สถาบันนโยบายการศึกษา.
ถวิลวดี บุรีกุล. (2552). พลวัตการมีส่วนร่วมของประชาชน: จากอดีตจนถึงรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยพุทธศักราช 2550. เอ.พี. กราฟิกดีไซน์และการพิมพ์.
, พิชิต พิทักษ์เทพสมบัติ, เลขา วัลไพจิตร, ประชัน รักพงษ์, ทศพล สมพงษ์, ปัทมา สูบกำปัง, และสติธร ธนานิธิโชติ. (2547). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนและความคิดเห็นต่อการทำงานของรัฐบาลและองค์กรอิสระ. สถาบันพระปกเกล้า.
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ และถวิลวดี บุรีกุล. (2548). ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม. สถาบันพระปกเกล้า.
พรเพ็ญ เพชรสุขศิริ. (2549). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของสตรีในระดับการปกครองส่วนท้องถิ่นในประเทศไทย: โครงการศึกษาข้อคิดเห็นของผู้มีส่วนร่วมโดยตรงต่อการมีส่วนร่วมในการปกครองท้องถิ่นของสตรีในประเทศไทย (กรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลใน 4 ภาค). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
วัชรา ไชยสาร. (2545). การเมืองภาคประชาชน. เมฆขาว.
วิภาส ทองสุข. (2551). การบริหารจัดการที่ดี. อินทภาษ.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2554). การมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย. สำนักงาน.
_______. (2561). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักงาน.
_______. (2566). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน. https://web.parliament.go.th /assets/portals/1/files/002_
สมบัติ ธำรงธัญญวงศ์. (2549). การเมืองไทย. เสมาธรรม.
สิทธิพันธ์ พุทธหุน. (2541). ทฤษฎีพัฒนาการเมือง (พิมพ์ครั้งที่ 7). มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
อภิไท สอนทอง. (2553). การรับรู้เกี่ยวกับพลวัตรทางการเมืองและรากเหง้าทางความคิดของคนชนบทในไทยต่อการมีส่วนร่วมทางการเมือง: กรณีศึกษาประชาชนในเขตเลือกตั้งที่ 1 และ 2 จังหวัดพิจิตร [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
อมรพรรณ ประจันตวนิชย์. (2550). ปัจจัยด้านสภาพแวดล้อมในการทำงานและปัจจัยส่วนบุคคลที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมในการประกันคุณภาพการศึกษาของบุคลากรในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Cohen, J. M. & Uphoff, N. T. (1981). Rural development participation: Concept and measures for project design, implementation and evaluation. Cornell University.
Huntington, S. P. & Nelson, J. M. (1982). No easy choice: Political participation in developing countries. Harvard University Press.
Vago, R. M. (1980). The sound pattern of Hungarian. Georgetown University Press.
