A Development of Internal Supervision Manual Through the Professional Learning Community based on Ariya Sacca IV for Schools in Sai-Kheung Network, Suratthani Primary Educational Service Area Office 3
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aims to: (1) investigate the current state of internal supervision using professional learning community (PLC) processes; (2) develop an internal supervision manual integrated with PLC processes based on Ariya Sacca IV; and (3) evaluate the effectiveness of the developed manual for schools within the Sai-Kheung Network. This study employed a qualitative research design. Data were collected through in-depth interviews with 15 key informants regarding the current environment, 5 experts for manual development, and 15 stakeholders for manual evaluation. The research instruments included in-depth interview forms and manual evaluation forms. Data were analyzed using content analysis and descriptive statistics, specifically the arithmetic mean.
The research results were found as follows:- 1) Regarding the current state of internal supervision in schools within the Sai-Kheung Network lacks systematic manuals and well-defined operational guidelines. Consequently, the implementation is inconsistent and predominantly follows a top-down management approach. This situation has contributed to negative teacher attitudes toward supervision and a limited understanding of supervision based on the Professional Learning Community (PLC) process, which is often perceived as a form of inspection rather than a mechanism for professional development. 2) The development of the manual resulted in a structure consisting of 6 core components: Introduction, Objectives, Definitions, Organizational Structure and Responsibilities, Operating Procedures, and References. The operational process integrated PLC with Ariya Sacca IV through 5 stages: Grouping (Dukkha/Suffering), Situational Analysis (Samudaya/Origin), Planning (Nirodha/Cessation), Supervision Implementation (Magga/Path), and Evaluation (Nirodha-Magga). This approach emphasizes "Kalyanamitra" (Good Friendship) supervision and continuous development. 3) The evaluation results indicated that the overall quality of the manual was at the "Highest" level, with an average score of 4.86 (97.13%). Utility received the highest score at 4.88 (97.60%), followed by Propriety at 4.86 (97.20%), and Feasibility at 4.83 (96.60%). All criteria met the predetermined evaluation standards.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ดวงนภา เตปา. (2562). การพัฒนาคู่มือการบริหารงานวิชาการของโรงเรียนท้าวบุญเรือง อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
นฤมล รัตนพันธ์. (2565). แนวทางการพัฒนาการนิเทศภายในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 3. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 6(3): 746-760.
นิชาภัทร วิลเลี่ยมส์. (2560). การพัฒนาคู่มือการนิเทศภายในโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 2. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏ พิบูลสงคราม.
พระครูปลัดศักดิ์ มหาวีโร (โกศลสุภวัฒน์). (2564). การนิเทศภายในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา ตามหลักอริยสัจ 4. วารสารพุทธบริหารการศึกษา, 2(2): 84-95.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตโต). (2546). พุทธธรรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พุทธชาด แสนอุบล. (2560). สภาพปัญหาและแนวทางการปรับปรุงการนิเทศภายในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 20. วิทยานิพนธ์ปริญญา มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา.
วิจารณ์ พานิช. (2559). บันเทิงชีวิตครูสู่ชุมชนการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: เอส.อาร์.พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2552). ทฤษฎีการประเมิน. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สายวินิตย์ ดวงสนาม. (2561). การนิเทศภายในสถานศึกษาของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสระบุรี เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
สุนิสา สุวรรณรัตน์. (2565). แนวทางการดำเนินงานนิเทศภายในของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 2. วารสารการบริหารและนวัตกรรมการศึกษา, 5(2): 108-124.
เสถียร คามีศักดิ์. (2553). การเขียนคู่มือการปฏิบัติงาน ฉบับปรับปรุง. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
DuFour, R. (2004). What is a professional learning community?. Educational Leadership, 61(8): 1–5.
Fernando, L. (2016). Origins of research methodology, Buddhism and the Four Noble Truths. Sri Lanka Journal of Social Sciences, 39(2): 57-68.
Harris, B.M. (1985). Supervisory behavior in education. 3rd ed. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Hord, S. M. (1997). Professional learning communities: Communities of continuous inquiry and improvement. Austin, TX: Southwest Educational Development Laboratory.
Jones, L. (2013). The importance of professional learning communities for school improvement. Creative Education, 4(5): 357–359.
Marks, J.R., Stoop, E., & Stoop, J.K. (1973). Handbook of education supervision: A guide for the practitioner. Boston: Allyn and Bacon.
Sergiovanni, T.J. (1994). Building community in schools. San Francisco: Jossey-Bass.
