The Application of Digital Technology and Green Innovation to Develop Life Skills and Enhance Community Sustainability through Social Engineering Processes A Case Study of Tha Din Dam Community, Chai Badan District, Lopburi Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to study the application of digital technology and green innovation in developing life skills and enhancing community sustainability through the social engineering process in the context of Tha Din Dam Community, Chai Badan District, Lopburi Province. This semi-agricultural community is characterized by a way of life closely tied to local resources and community wisdom, particularly the use of agricultural waste materials and the production of community-based products. However, it still faces limitations in digital skills, access to knowledge, and the development of area-based innovation, as the transformation of a digital society affects occupational patterns and the grassroots economy, which hinders the community's ability to fully leverage its resources and implement sustainable practices effectively. The article focuses on developing an integrated community development framework by studying the role of digital technology as a tool for promoting lifelong learning, creating career opportunities, and improving quality of life, alongside green innovation as a mechanism for adding value to local resources. Examples include transforming agricultural waste into rice husk-mixed cement walkway panels, producing herbal scented candles from local plants, and developing an automated irrigation system controlled via smartphones to reduce costs and increase production efficiency. Furthermore, the social engineering process drives community participation, extending from problem study and design to practical implementation.
The findings reveal that integrating digital technology, green innovation, and the social engineering process can enhance the potential of individuals in the Tha Din Dam Community in a holistic manner, encompassing life skills, digital skills, and resource management. This integration leads to income generation from community products, efficient resource utilization, and reduced environmental impact, alongside strengthening learning, participation, and community ownership. This results in the synthesis of new knowledge as an "Integrated Community Development Model", which systematically connects technology, processes, and outcomes-aligning with the holistic development approach. In conclusion, this approach serves as a key mechanism for driving community development toward long-term strength and sustainability.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2565). แผนปฏิบัติการเศรษฐกิจชีวภาพ หมุนเวียน และสีเขียว (BCG Model) ของประเทศไทย พ.ศ. 2565–2570. กรุงเทพฯ: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
ชัชญาภา วัฒนธรรม และชุติมา สังคะหะ. (2567). ผลการใช้สื่อการเรียนรู้เสมือนจริงที่มีต่อความรู้และทักษะงานหัตถกรรมจากกกย้อมสีธรรมชาติ ตำบลท่าดินดำ อำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(1): 341–358.
ชุติมา สังคะหะ, โสรฌา เครือเมฆ, พรสิน สุภวาลย์, อักษร สวัสดี, อภิศักดิ์ คู่กระสังข์ และชัชญาภา วัฒนธรรม. (2566). การพัฒนาแหล่งเรียนรู้ชุมชนการย้อมสีเส้นกกจากพืชท้องถิ่น ตำบลท่าดินดำ อำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(5): 16-32.
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน). (2566). แผนพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย พ.ศ. 2566–2570. กรุงเทพฯ: สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน).
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Brown, T. (2008). Design thinking. Harvard Business Review, 86(6): 84-92.
Chambers, R. (1994). Participatory rural appraisal (PRA): Challenges, potentials and paradigm. World Development, 22(10): 1437-1454.
European Commission. (2017). Dig Comp 2.1: The digital competence framework for citizens with eight proficiency levels and examples of use. Luxembourg: Publications Office of the European Union.
Eyler, J., & Giles, D.E., Jr. (1999). Where's the learning in service-learning? San Francisco. CA: Jossey-Bass.
Freire, P. (1970). Pedagogy of the oppressed. New York: Continuum.
Kemmis, S., & McTaggart, R. (2005). Participatory action research: Communicative action and the public sphere. In N.K. Denzin & Y.S. Lincoln (Eds.), The SAGE handbook of qualitative research (3rd ed., pp. 559-603). Thousand Oaks, CA: Sage.
Kolb, D.A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Liedtka, J. (2018). Why design thinking works. Harvard Business Review, 96(5): 72-79.
Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). (2011). Towards green growth. Paris: OECD Publishing.
Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). (2019). OECD skills outlook 2019: Thriving in a digital world. Paris: OECD Publishing.
Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). (2020). A roadmap toward a common framework for measuring the digital economy. Paris: OECD Publishing.
Putnam, R.D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. New York: Simon & Schuster.
United Nations. (2021). World social report 2021: Reconsidering rural development. New York: United Nations.
United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO). (2018). Digital Skills for Life and Work. Paris: UNESCO.
United Nations Environment Programme (UNEP). (2019). Green technology choices: The environmental and resource implications of low-carbon technologies. Nairobi: UNEP.
World Bank. (2016). World development report 2016: Digital dividends. Washington, D.C.: World Bank.
World Health Organization (WHO). (1997). Life skills education for children and adolescents in schools. 2nd ed. Geneva: WHO.
