การประเมินโครงการอบรมวัยรุ่นวัยใส ใส่ใจป้องกันยาเสพติด และการตั้งครรภ์ก่อนวัยอันควรโรงเรียนวัดดอนใคร สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 4
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการประเมินด้านปฏิกิริยา ด้านการเรียนรู้ ด้านพฤติกรรม และด้านผลลัพธ์ ของโครงการอบรมวัยรุ่นวัยใส ใส่ใจป้องกันยาเสพติดและการตั้งครรภ์ก่อนวัยอันควร โรงเรียนวัดดอนใคร ปีการศึกษา 2567 โดยใช้รูปแบบการประเมินแบบเคิร์กแพทริค (Kirkpatrick Model) ของโดนัลด์ แอล เคิร์กแพทริค (Donald L. Kirkpatrick) กลุ่มตัวอย่าง (การกำหนด ขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยการเลือกแบบเจาะจง) ประกอบด้วย ผู้บริหาร จำนวน 1 คน ครู จำนวน 15 คน นักเรียนระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1-3 ในปีการศึกษา 2567 จำนวน 48 คนรวมทั้งสิ้น จำนวน 64 คน เครื่องมือที่ใช้ในการประเมิน คือ แบบสอบถามความคิดเห็น แบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย และค่าร้อยละ ผลการวิจัยพบว่า ผลการประเมินโครงการอบรมวัยรุ่นวัยใส ใส่ใจป้องกันยาเสพติด และการตั้งครรภ์ก่อนวัยอันควร ภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า อยู่ในระดับมากที่สุดทุกด้าน โดยเรียงค่าเฉลี่ยจากมากไปน้อย ดังนี้ ด้านผลลัพธ์ (X = 4.86) ด้านการเรียนรู้ (X = 4.82) ด้านปฏิกิริยา (X = 4.82) และด้านพฤติกรรม (X = 4.78) ตามลำดับ สะท้อนให้เห็นว่าโครงการมีประสิทธิผลอย่างรอบด้าน กล่าวคือผู้เข้าร่วมมีความพึงพอใจต่อการจัดกิจกรรมและรูปแบบการอบรม (ด้านปฏิกิริยา) มีความรู้ ความเข้าใจ และทัศนคติที่ถูกต้องเพิ่มขึ้น (ด้านการเรียนรู้) สามารถนำความรู้ไปปรับเปลี่ยนพฤติกรรมในชีวิตประจำวันได้อย่างเหมาะสม (ด้านพฤติกรรม) และก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรมทั้งในระดับบุคคลและภาพรวมของกลุ่มเป้าหมาย (ด้านผลลัพธ์) ดังนั้น จึงสรุปได้ว่าโครงการอบรมดังกล่าวประสบความสำเร็จตามวัตถุประสงค์ที่กำหนดไว้ และมีความเหมาะสมในการดำเนินการอย่างต่อเนื่องหรือขยายผลในปีถัดไป เพื่อเสริมสร้างภูมิคุ้มกันทางความคิดและพฤติกรรมที่เหมาะสมให้กับเยาวชนอย่างยั่งยืน
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จุฑารัตน์ ทนันไชย. (2552). การประยุกต์ใช้แบบจำลองของเคิร์กแพทริคในการประเมินและติดตามผลโครงการฝึกอบรมการแก้ไขปัญหายาเสพติดในกลุ่มเยาวชนผู้มีโอกาสเข้าไปเกี่ยวข้องกับยาเสพติด. วิทยานิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตรมหาบัณฑิต, คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์, มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
เชาว์ อินใย. (2553). การประเมินผลโครงการ. กรุงเทพฯ: วี.พริ้น.
ชมพูนุช ดอกคำใต้. (2555). การศึกษาประสบการณ์การตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์ในวัยรุ่น เขตตำบลไม้ยา อำเภอพญาเม็งราย จังหวัดเชียงราย. วิทยานิพนธ์สาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต, คณะสาธารณสุขศาสตร์, สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์, มหาวิทยาลัยพะเยา.
ตรีนริศ สุ่นศรีเมือง. (2563). การประเมินโครงการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดเพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พ่อหลวงปวงชนชาวไทย โรงเรียนบ้านทัพหลวง อำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดสระแก้ว. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี, 12(2): 132–141.
นาซีฟะ เจ๊ะมูดอ. (2559). การวิจัยเชิงประเมินโครงการเสริมศักยภาพครูสอนตาดีกาในโรงเรียนสามจังหวัดชายแดนภาคใต้โดยใช้รูปแบบการประเมินของเคิร์กแพทริค. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, คณะศึกษาศาสตร์, สาขาวิชาการวิจัยและประเมินผลการศึกษา, มหาวิทยาลัย สงขลานครินทร์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). หลักการวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2555). เทคนิคการประเมินโครงการ. กรุงเทพฯ: เฮ้าส์ ออฟ เคอร์มิสท์.
พิสณุ ฟองศรี. (2553). วิจัยทางการศึกษา: แนวคิดทฤษฎี. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: เทียมฝ่าการพิมพ์.
วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2551). วิธีวิทยาการวิจัย. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
วีระยุทธ ชาตะกาญจน์. (2557). การวิจัยเพื่อพัฒนาการบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศรีเรือน แก้วกังวาล. (2553). จิตวิทยาพัฒนาการชีวิตทุกช่วงวัย. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ: สามลดา.
สมคิด พรมจุ้ย. (2553). เทคนิคการประเมินโครงการ. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: จตุพร ดีไซน์.
อัญญรัตน์ นาเมือง. (2560). การประเมินโครงการป้องกันและแก้ไขปัญหาการใช้สารเสพติดในโรงเรียนเทศบาลบ้านเขานิเวศน์ จังหวัดระนอง. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์, 4(2): 51–58.
