บทบาทของพระพุทธศาสนาในการสร้างความสามัคคีในบริบทสังคมไทยยุคดิจิทัล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์บทบาทของพระพุทธศาสนาในการสร้างความสามัคคีในบริบทสังคมไทยยุคดิจิทัลท่ามกลางสภาวะวิกฤตความขัดแย้งเชิงโครงสร้างและอุดมการณ์ในยุคดิจิทัล จากการศึกษาพบว่า ความขัดแย้งในปัจจุบันถูกกระตุ้นด้วยข้อมูลข่าวสารบิดเบือนและสภาวะการรับรู้ข้อมูลเพียงด้านเดียวที่ทำลายความไว้วางใจในสังคมพระพุทธศาสนาได้นำเสนอหลักธรรมสำคัญ ได้แก่ สาราณียธรรม 6 และสังคหวัตถุ 4 เพื่อเป็นเครื่องมือในการปรับพฤติกรรมและจิตสำนึกโดยเน้นการใช้เมตตาธรรมและการแบ่งปันทรัพยากรอย่างเป็นธรรม (สาธารณโภคี) รวมถึงการสื่อสารด้วยปิยวาจา เพื่อสร้างสันติสนทนานอกจากนี้สถาบันสงฆ์ยังมีบทบาทสำคัญในฐานะตัวกลางไกล่เกลี่ยและสร้างเครือข่าย “บวร” เพื่อเสริมสร้างภูมิคุ้มกันทางจิตใจแก่ประชาชนข้อเสนอแนะเชิงนโยบายเน้นการบูรณาการ พุทธนวัตกรรมเข้ากับระบบการศึกษาและการสื่อสารภาครัฐเพื่อสร้างความสมานฉันท์ที่ยั่งยืน
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลรัตน์ ชุมพงษ์. (2565). ความยุติธรรมเชิงสมานฉันท์. มุมมองจากพุทธศาสนาเพื่อการปฏิรูปสังคม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นพดล กรรณิกา. (2565). สงครามข้อมูลข่าวสารกับความมั่นคงทางสังคมในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรังสิต.
ประเวศ วะสี. (2565). การสร้างความสามัคคีด้วยพลังทางปัญญาและจิตวิญญาณ. กรุงเทพฯ: มูลนิธิไทย.
พระครูปลัดปัญญาวรวัฒน์ (บุญช่วย โชติวํโส). (2565). พุทธนวัตกรรมเพื่อการสร้างสันติภาพในสังคมดิจิทัล. วารสารพุทธสังคมวิทยา, 7(2): 15-30.
พระธรรมศากยวงศ์วิสุทธิ์ (อนิลมาน ธมฺมสากิโย). (2565). สติในยุคดิจิทัล: การอยู่ร่วมกันบนความแตกต่างอย่างสันติ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สามลดา.
พระธรรมวชิรมุนี (วนิช ชินวํโส). (2565). จิตวิทยาการเทศนาเพื่อดับไฟความขัดแย้งในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมบัณฑิต (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2565). ธรรมะกับการอยู่ร่วมกันในโลกแห่งความต่าง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหานภันต์ สนฺติภทฺโท. (2565). ธรรมะดิจิทัล: การสื่อสารเพื่อสันติภาพในยุคความจริงบิดเบือน. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสถาบันพลังจิตตานุภาพ.
พระมหาสันติพงศ์ ฐิตเมโธ. (2565). สันติภาพที่สัมผัสได้: บทเรียนจากความขัดแย้งทางการเมืองไทย. เชียงใหม่: ศูนย์วิจัยสันติศึกษาล้านนา.
พระเมธีวัชรบัณฑิต (หรรษา ธมฺมหาโส). (2565). สันติวิธีปฏิบัติ: จากทฤษฎีสู่การขับเคลื่อนสังคมสมานฉันท์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิศิษฐ์ ศรีจันทร์. (2565). การประยุกต์หลักสาราณียธรรมเพื่อเสริมสร้างความสามัคคีในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 10(4): 180-195.
วิโรจน์ เจริญพงศ์. (2565). เศรษฐศาสตร์พุทธเพื่อชุมชนยั่งยืน. ขอนแก่น: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
วิชัย นามสิริ. (2565). จิตวิทยาสื่อดิจิทัลและพฤติกรรมมนุษย์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ศิริชัย ชมเมือง. (2565). พลังบวรกับการเสริมสร้างความสมานฉันท์ในระดับตำบล: กรณีศึกษาจังหวัดภาคกลาง. วารสารวิจัยสันติศึกษา, 10 (3): 210-225.
สมพงษ์ จิตระดับ. (2565). การเรียนรู้เพื่ออยู่ร่วมกันในสังคมพหุวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI).
สุทธิพงษ์ ทรัพย์ศิริ. (2565). โครงสร้างสังคมและความเหลื่อมล้ำในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุจินต์ เจตน์สันติสุข. (2565). จริยธรรมสื่อและการสื่อสารสร้างสรรค์ตามแนวพุทธ. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สุรเดช โชติอุดมทรัพย์. (2565). พหุวัฒนธรรมนิยมกับบทบาทของคณะสงฆ์ไทย. นครปฐม: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหิดล.
สุรศักดิ์ สิทธิวิมล. (2565). การรู้เท่าทันสื่อและจริยธรรมดิจิทัลสำหรับสังคมไทย. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
อรรถพล อนันตวรสิทธิ. (2565). การศึกษาเพื่อความเป็นพลเมืองในโลกที่มีความขัดแย้งสูง. กรุงเทพฯ: คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อานันท์ กาญจนพันธุ์. (2565). พื้นที่ทางสังคมกับกระบวนการยุติธรรมทางเลือก. เชียงใหม่: สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
