ครูสังคมกับพุทธศาสตร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งศึกษาการบูรณาการพุทธศาสตร์กับการสอนสังคมศึกษาในสถานศึกษา โดยวิเคราะห์บทบาทของครูสังคมในการประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมในการจัดการเรียนการสอน ผลการศึกษาพบว่า ครูสังคมสามารถนำหลักพุทธธรรมสำคัญมาประยุกต์ใช้ในการพัฒนาผู้เรียน ได้แก่ หลักพรหมวิหาร 4 หลักอิทธิบาท 4 และหลักไตรสิกขา ผ่านการจัดการเรียนรู้ที่หลากหลาย เช่น การใช้กรณีศึกษา การทำโครงงานคุณธรรม และการฝึกปฏิบัติธรรม บทความนี้นำเสนอ “โมเดลการบูรณาการพุทธศาสตร์สำหรับครูสังคม” ประกอบด้วยองค์ประกอบสำคัญ 4 ด้าน คือ 1) หลักหลักธรรมพื้นฐาน 2) หลักการจัดการเรียนรู้ 3) ด้านการพัฒนาผู้เรียน และ 4) ด้านการประเมินตามแนวพุทธ สรุปการใช้โมเดลการบูรณาการพุทธศาสตร์สำหรับครูสังคม ทำให้การจัดการเรียนการสอนสังคมศึกษามีประสิทธิภาพมากขึ้น สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ในการพัฒนาผู้เรียนทั้งด้านวิชาการและคุณธรรมจริยธรรมควบคู่ไปกับการส่งเสริมให้เกิดสังคมที่สงบสุขตามแนวทางของพุทธศาสตร์ได้เป็นอย่างดี
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ผกาวรรณ กรอบเกื้อ และคณะ. (2567). วัฒนธรรมของชุมชนชาวมอญเกาะเกร็ด: การบูรณาการเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม โรงเรียนนนทบุรีวิทยาลัย สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดนนทบุรี. วารสารสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม. 5(2), 14–28.
พระเจริญ บุญทศ, ดร. และ ดร.ลัดดาวัลย์ คงทอง. (2563). การประยุกต์ใช้หลักอิทธิบาท 4 ในการเรียนรู้รายวิชาพระพุทธศาสนาของนักเรียน โรงเรียนมหาวชิราลงกรณราชวิทยาลัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สังกัดงาน กลุ่มโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา เขตกลุ่ม 3. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตมหาวชิราลงกรณราชวิทยาลัย.
พระไตรปิฎกเล่มที่ 15 พระสุตตันตปิฎกเล่มที่ 7 [ฉบับมหาจุฬาฯ] สังยุตตนิกาย สคาถวรรค) เนื้อความพระไตรปิฎกฉบับ มจร. เล่มที่ 15 หน้าที่ 61. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://84000.org/tipitaka/pitaka_item/read_page.php?book=15&page=61&pages=1&edition=mcu [10 มกราคม 2568].
พระพันธวัฒน์ ธมฺมวฑฺฒโน (ภูมิรัง), ประยูร แสงใส. (2564). การจัดการเรียนรู้สังคมศึกษาตามแนวทางพระพุทธศาสนา. Journal of Buddhist Education and Research (JBER). (7), 235-246.
พระภัทรชัยญกรณ์ อูดสวย. (2564). การบริหารการศึกษาตามหลักพุทธธรรมของโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดน. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย. 3(2), 83–92.
พระมหาจินดา อาจารกสุโล. (2526). การวัดและการประเมินผลการศึกษาตามแนวพุทธศาสตร์. ศึกษาศาสตร์ ตามแนวพุทธศาสตร์ (วารสารรวมเล่ม). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์กราฟิคอาร์ต.
พระมหาถวิล กลฺยาณธมฺโม (สมตัว) และพระมหามฆวินทร์ ปุริสุตฺตโม. (2563). คุณธรรมที่พึงประสงค์ของครูตามหลักพระพุทธศาสนา. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์. 4(2), 156-166.
พระศักดิ์ดา ฉนฺทโก (สุวรรณทา) และสมศักดิ์ บุญปู่. (2558). กระบวนการพัฒนาผู้เรียนตามแนวพระพุทธศาสนาในสังคมไทย. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยนเรศวร. 17(3), 144–153.
วรเทพ เวียงแก. (2560). จรรยาบรรณวิชาชีพตามแนวพุทธศาสตร์: ศีล 5. วารสารแสงอีสาน. 16(1), 230-242.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และ มารุต พัฒผล. (2562). การพัฒนาคุณภาพการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดชุมชนแห่งการเรียนรู้ ทางวิชาชีพ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สมเจตน์ ผิวทองงาม. (2559). การแนะแนวเพื่อชีวิตที่ดีงามในคำสอน ของพระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตโต). วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 24(46), 173-187.
อำพล บุดดาสาร และคณะ. (2564). พระพุทธศาสนา: รากฐานการศึกษาไทยที่ควรหันมามอง. วารสารปณิธาน. 17(1), 81-100.
