ศึกษาแนวคิด soft power พลังละมุนในปรากฏการณ์ความขัดแย้ง
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์ 3 ประการ 1) ศึกษาแนวคิด Soft Power กับปรากฏการณ์ความขัดแย้ง 2) ศึกษาแนวคิดเชิงพุทธสุนทรียศาสตร์ในคัมภีร์พระไตรปิฎก 3) เสนอแนวคิด Soft Power กับปรากฏการณ์ความขัดแย้งในคัมภีร์พระไตรปิฎกเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการจัดเก็บข้อมูลในการรวมเอกสารข้อมูลจากคัมภีร์พระไตรปิฎก และหนังสือ วารสารต่างๆ
ผลการวิจัยพบว่า แนวคิด Soft Power กับปรากฏการณ์ความขัดแย้ง: Soft power หมายถึงความสามารถในการดึงดูดและสร้างอิทธิพลโดยไม่ใช้กำลังหรือการบังคับ โดยมักใช้วัฒนธรรม คุณค่า และแนวคิดที่เป็นบวกในการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างประเทศหรือกลุ่มคน ในบริบทของความขัดแย้ง ดังนั้น การใช้ soft power จึงสามารถช่วยในการลดความตึงเครียดและสร้างความเข้าใจระหว่างฝ่ายที่ขัดแย้งได้ แนวคิดเชิงพุทธสุนทรียศาสตร์ในคัมภีร์พระไตรปิฎก: พุทธสุนทรียศาสตร์มุ่งเน้นที่ความงามและความดีในชีวิต โดยเสนอแนวทางการใช้ชีวิตที่มีจริยธรรมและปฏิบัติตนอย่างมีสติ แนวคิดทางด้านสุนทรียศาสตร์ที่เป็นปรัชญานี้ส่งเสริมให้ผู้คนมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันและแสวงหาความสงบสุขภายใน ซึ่งสามารถเป็นแนวทางในการลดความขัดแย้งในสังคม การประยุกต์แนวคิด Soft Power กับปรากฏการณ์ความขัดแย้งในคัมภีร์พระไตรปิฎก: การนำแนวคิด soft power มาประยุกต์ใช้ในบริบทของคัมภีร์พระไตรปิฎก สามารถสร้างเสริมความเข้าใจและการยอมรับในคุณค่าทางจริยธรรมและศีลธรรมที่พระพุทธเจ้าได้สอน โดยการใช้หลักการต่างๆ ได้แก่ ความเมตตา ความเห็นอกเห็นใจ และการสร้างสรรค์ความสัมพันธ์ที่ดี จะช่วยลดความขัดแย้งและส่งเสริมความสงบสุขในสังคม เพราะเหตุนั้นโดยรวมการศึกษาในทั้งสามด้านนี้ทำให้เราเห็นถึงความเชื่อมโยงระหว่างแนวคิด soft power และการใช้หลักการเชิงพุทธสุนทรียศาสตร์ในการจัดการกับความขัดแย้งในสังคม ซึ่งสามารถนำไปสู่การสร้างสรรค์สังคมที่มีความสงบสุขและเป็นมิตรต่อกันได้
Downloads
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัญญ์ภัสสร ชาติชัยประเสริฐ. (2553). สุนทรียศาสตร์กับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อการพัฒนาประเทศไทยสู่การเป็นสังคมแห่งการเรียนรู้. วารสารพัฒนบริหารศาสตร์, 50(3), 21–42.
กีรติ บุญเจือ. (2522). ปรัชญาศิลปะ. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
กำจร สุนพงษ์ศรี. (2556). สุนทรียศาสตร์: หลักปรัชญาศิลปะ ทฤษฎีทัศนศิลป์ ศิลปะวิจารณ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชะลูด นิ่มเสมอ. (2557). องค์ประกอบของศิลปะ. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ: อมรินทร์.
ประเสริฐ ศีลรัตนา. (2542). สุนทรียศาสตร์ทางทัศนศิลป์. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
พระวิรัตน์ จนฺทโก (ศรีคำมนตรี). (2550). การศึกษาวิเคราะห์คุณค่าทางสุนทรียะในศิลปะลายสัก. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2543). พจนานุกรมทรัพย์ปรัชญา: อังกฤษ-ไทย. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
สุเชาว์ พลอยชุม. (2545). สุนทรียศาสตร์ ปัญหาและทฤษฎีเกี่ยวกับความงามและศิลปะ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
อรพินท์ คำสอน. (2540). สุนทรียศาสตร์แห่งความพ่ายแพ้: การศึกษาเปรียบเทียบนวนิยายของกึนเทอร์ กราสส์กับชาติ กอบจิตติ. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.