การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมคุณลักษณะ ด้านจิตอาสาตามหลักสังคหวัตถุ 4 ของนักศึกษาวิชาทหาร ในกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบัน การพัฒนารูปแบบ ประเมินประสิทธิผลของรูปแบบ และประเมินการทดลองใช้และปรับปรุงรูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมคุณลักษณะด้านจิตอาสาตามหลักสังคหวัตถุ 4 ของนักศึกษาวิชาทหารในกลุ่มจังหวัดขอนแก่น กลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักศึกษาศึกษาวิชาทหาร จำนวน 50 คน ได้มาโดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ รูปแบบการจัดการเรียนรู้ คู่มือการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ แผนบริหารการสอนประจำหน่วยบูรณาการ แบบทดสอบความรู้ แบบประเมินคุณลักษณะด้านจิตอาสา และแบบสอบถามความพึงพอใจที่มีต่อการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหาโดยการเขียนเป็นความเรียง ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันของการจัดการเรียนรู้พบว่า (1) ผลวิเคราะห์เอกสารประกอบด้วย 5 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นเสนอสถานการณ์แรงจูงใจ ขั้นกำหนดเป้าหมายดำเนินการ ขั้นเสริมสร้างด้วยการปฏิบัติ ขั้นเสนอความคิดสะท้อนกลับ ขั้นสำนึกรับผิดชอบต่อตนเอง (2) ผลวิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐานจากการสัมภาษณ์และสอบถาม สรุปได้ 4 ประเด็น ได้แก่ สภาพปัจจุบันจัดการเรียนรู้ คุณลักษณะด้านจิตอาสา สาระการเรียนรู้ กระบวนการจัดการเรียนรู้ 2) รูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมคุณลักษณะด้านจิตอาสา มีองค์ประกอบ 4 ด้าน ได้แก่ ด้านหลักการ ด้านวัตถุประสงค์ กระบวนการจัดการเรียนรู้ และการนำรูปแบบการจัดการเรียนรู้ไปใช้ โดยกระบวนการจัดการเรียนรู้ เป็นองค์ประกอบสำคัญของรูปแบบ 3) การประเมินประสิทธิผลรูปแบบการจัดการเรียนรู้พบว่า 1) ผลการเรียนรู้ด้านจิตอาสาหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) ผลการประเมินคุณลักษณะด้านจิตอาสาตามรูปแบบการจัดการเรียนรู้ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 3) ผลการประเมินความพึงพอใจของนักศึกษาวิชาทหารที่มีต่อการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 4) การประเมินการทดลองใช้และปรับปรุงรูปแบบการจัดการเรียนรู้พบว่า ผลการประเมินโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ทิศนา แขมณี. (2557). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 18. กรุงเทพมหานคร : ด่านสุทธาการพิมพ์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2554). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 16. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ บริษัท สหธรรมิก จำกัด.
ระเบียบ นรด. ว่าด้วย การเปิด - ปิดสถานศึกษาวิชาทหาร พ.ศ.2561. https://www.tdc.mi.th
สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2555). แนวทางการพัฒนาสถานศึกษา ต้นแบบการเรียนรวม. กรุงเทพมหานคร : สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.), (ออนไลน์) https://www.obec.go.th
สุทธิพร บุญส่ง. (2545). การพัฒนารูปแบบการสอนเพื่อพัฒนาความรับผิดชอบของนักศึกษาสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
อนุพนธ์ คําปัน. (2559). การศึกษาองค์ประกอบจิตสาธารณะของนิสิตนักศึกษาในสถาบัน อุดมศึกษาในเขตกรุงเทพมหานคร. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Bandura, A; & Cervone, D, (1986). Differential engagement of self-reactive influences in Cognitive motivation. Organizational Behavior and Human Decision Processes.
Elkind, D. H., & Sweet, F. (1997). The Socratic approach to character education. Retrieved from http://www.goodcharacter.com
Joyce & Weil. (1985). Model of teaching 2nd ed. New Delhi: Prentice-Hill of India Private limited.
Office of the Education Council. [ONEC]. (2016). Report on the Seventh Thailand–US Education Roundtable on “STEM Education: Learning Culture of the 21st C Workforce”. Bangkok, Thailand: Office of the Education Council.
Zimmerman, B.J. (1998). A social cognitive view of self-regulation academic learning. Journal of Educational Psychology.
