กลยุทธ์การสื่อสารผ่านสื่อใหม่กับการสื่อสารเชิงพุทธ
Main Article Content
บทคัดย่อ
ศาสนาเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับใช้ประกอบในการดำรงชีวิตประจำวัน เพราะศาสนามีคุณค่ามากมายต่อมนุษย์ในด้านจิตใจ ซึ่งถือว่าสูงกว่าคุณค่าทางวัตถุ เป็นที่พึ่งทางใจทำให้มนุษย์ไม่อ้างว้างเวลาประสบปัญหาในชีวิต ผู้มีปัญหาย่อมสามารถนำหลักธรรมคำสอนของศาสนาซึ่งตนนับถือและเลื่อมใสศรัทธานำพาชีวิตให้ไปสู่เป้าหมายที่ตนได้ตั้งไว้ โดยในปัจจุบันพระภิกษุสงฆ์ทั่วประเทศไทยมีการตื่นตัวกับผลกระทบของความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีการสื่อสารสื่อใหม่และหันมาให้ความสนใจศึกษานวัตกรรมและนำเทคโนโลยีการสื่อสารผ่านสื่อใหม่มาปรับใช้กันอย่างแพร่หลายเพื่อให้เข้ากับอัตลักษณ์ของการเผยแผ่พระพุทธศาสนา จึงถือเป็นก้าวสำคัญที่พระภิกษุสงฆ์มีการนำเทคโนโลยีการสื่อสารรูปแบบใหม่ๆ รวมถึงกลยุทธ์การสื่อสารการตลาดมาบูรณาการ เพื่อให้เกิดประโยชน์ต่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาต่อสังคมและต่อประเทศชาติ ในการนำเสนอกลยุทธ์การสื่อสารผ่านสื่อใหม่กับการสื่อสารเชิงพุทธ เพื่อเป็นแนวทางในการสื่อสารของพระสงฆ์หรือสถาบันทางศาสนาที่ต้องการใช้สื่อใหม่เผยแพร่ความรู้ทางศาสนา ให้เกิดความน่าสนใจ ประกอบด้วย 1. การเลือกสื่อที่สอดคล้องกับจุดมุ่งหมายของการสื่อสาร สอดคล้องกับลักษณะการตอบสนอง และพฤติกรรมขั้นสุดท้ายของผู้รับสารที่คาดหวังจะให้เกิดขึ้น เหมาะสมกับความสามารถ และประสบการณ์เดิมของผู้รับสาร และพอจะหาได้ และสะดวกต่อการใช้ และไม่จำเป็นต้องใช้สื่อที่มีราคาแพง 2. เลือกรูปแบบวิธีการใช้สื่อโดยอาจเลือกการใช้สื่อเดียว หรือการใช้สื่อแบบผสมเป็นการนำเสนอข้อมูลข่าวสาร 3. นำสื่อใหม่ (New media) มาประยุกต์ใช้ในกระบวนการสื่อสารเชิงพุทธ 4. เนื้อหาการสื่อสารเชิงพุทธเป็นไปเพื่อการไม่ทำความชั่ว ไม่เบียดเบียนผู้อื่น สื่อสารด้วยความไม่มุ่งร้าย สื่อสารเพื่อส่งเสริมกุศลธรรม สื่อสารด้วยความอดทน สื่อสารด้วยสันติวิธี สื่อสารเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตสื่อสารเพื่อพัฒนาจิตใจโดยมีเป้าหมายสูงสุดคือความพ้นทุกข์
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ฐิตินัน บุญภาพ คอมมอน. (2556). บทบาทของสื่อใหม่ในการสร้างค่านิยมทางสังคมและอัตลักษณ์ของเยาวชนไทยในเขตกรุงเทพมหานคร. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์: กรุงเทพมหานคร.
ทัศนีย์เจนวิถีสุข. (2554). การสื่อสารเชิงพุทธกับการเปลี่ยนแปลงสังคม. บัณฑิตวิทยาลัย:มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
ธิดาพร ชนะชัย. (2550). New Media Challenges: Marketing Communication Through New Media. (ออนไลน์). แหล่งที่มา
http://commarts.hcu.ac.th/images/academic_article/nok/new_media_newc hal lenges.pdf.
นิพนธ์ ศุขปรีดี. (2546). นวัตกรรมเทคโนโลยีสื่อสารการศึกษา. กรุงเทพฯ: นีลนาราการพิมพ์.
พระครูพิพัฒน์ ศาสนกิจจาทร. (2561). การพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างวัดกับชุมชน. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 3(2), 76-49.
พระธนภัทร ธนภทฺโท. (2565). การสื่อสารเชิงพุทธเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตในพระไตรปิฎก.วารสาร มจรอุบลปริทรรศน์, 7 (1): 1129-1144.
พระมหาพิพัฒพงศ์ ฐิตธมฺโม, (2563). หลักพุทธธรรมกับการดำเนินชีวิตในยุคปัจจุบัน. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ, 7(2): 325-334.
พระมหาสมบูรณ์ วุฑฺฒิกโร. (2554). เอกสารประกอบการเสวนาวิชาการเรื่อง “พระสงฆ์กับงานสังคมเคราะห์: หน้าที่หรือมิใช่”. จัดโดยศูนย์พุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ณ ห้องประชุม 707 อาคารบรมราชกุมารี วันจันทร์ที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2554.
พระวชิรวิชญ์ ภัทรเกียรตินันท. (2564). หลักพุทธธรรมทางพุทธศาสนากับการดำเนินชีวิตในช่วงโรคโควิด – 19. วารสารภาวนาสารปริทัศน์, 1(1), 109-120.
พระวิมาน คมฺภีรปญฺโญ (ตรีกมล). (2555). การเผยแผ่ในอุรุเวลาเสนานิคมในฐานะต้นแบบแห่ง พุทธวิธีในการเผยแผ่พระพุทธศาสนา บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พนม คลี่ฉายา. (2549). เอกสารประกอบการสอน วิชาการประยุกต์สื่อเพื่อการพัฒนา. กรุงเทพฯ : คณะนิเทศศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพฑูรย์ มะณู. (2562). สื่อดิจิทัล (Digital Media). สืบค้นเมื่อ 2 ธันวาคม 2566, จากเว็บไซต์:http://paitoon.esdc.go.th/sux-dicithal.
พุทธทาสภิกขุ. (2526). ฟ้าสางระหว่าง 50 ปีที่มีสวนโมกข์. กรุงเทพมหานคร : การพิมพ์พระนคร
พรจิต สมบัติพานิช. (2547). โฆษณาในทศวรรษทีี 2000-2010 การศึกษาถึงปัจจัยด้านสื่อที่มีต่อรูปแบบโฆษณา. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539).พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวง วัฒนธรรม. (2549). ค่านิยม และสภาพแวดล้อมที่พึงประสงค์ของสังคมไทยในสายตาเยาวชน. กรุงเทพมหานคร:โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
สุรสิทธิ์วิทยารัฐ. (2545). การสื่อข่าว : หลักการและเทคนิค. กรุงเทพมหานคร : สถาบันราชภัฏสวนสุนันทา.
Kent Wertime and Ian Fenwick. (2008). เปิดโลกนิวมีเดียและการตลาดดิจิทัล =Digi marketing: the essential guide to new media & digital marketing. เคนม์ เวอร์ ไทม์ และเอียน เฟนวิค, เขียน; ณงลักษณ์ จารุวัฒน์, ประภัสสร วรรณสถิตย์, แปล.
Najib and James. (1982). Guideline for planning Support for Development campaign. Bangkok: UNDO/DCTO.