การแพทย์ฉุกเฉินสำหรับผู้สูงอายุตามหลักโยนิโสมนสิการแบบอริยสัจ
Main Article Content
บทคัดย่อ
การเจ็บป่วยฉุกเฉินในผู้สูงอายุเกิดได้จากหลายสาเหตุ สามารถป้องกันไม่ให้เกิดความรุนแรงได้ขึ้นอยู่กับการเตรียมความพร้อมเพื่อการดูแลสุขภาพผู้สูงอายุ ระบบการแจ้งเหตุเพื่อขอรับการช่วยเหลือเป็นอีกช่องทางที่จำเป็นและสำคัญสำหรับประชาชนกลุ่มผู้สูงอายุ รูปแบบการใช้หลักโยนิโสมนสิการแนวอริยสัจเป็นฐานการจัดการการแพทย์ฉุกเฉินสำหรับผู้สูงอายุ ควรเริ่มด้วยการกำหนดและจัดลำดับความสำคัญของปัญหาเพื่อใช้เป็นฐานของการเผชิญปัญหาในชีวิตประจำวันอย่างมีระบบ โดยวิธีการทำความเข้าใจปัญหาการดำรงชีวิต ซึ่งจะช่วยให้เข้าใจลักษณะปัญหาแต่ละอย่าง จากนั้นวิเคราะห์สาเหตุของปัญหาแต่ละอย่าง เพื่อใช้เป็นฐานการแสวงหาและใช้ข้อมูลหลายๆ ด้าน ในการคิดแก้ปัญหา จนเต็มความสามารถ โดยวิธีการศึกษาสาเหตุของปัญหา ซึ่งจะช่วยให้รู้ชัดเกี่ยวกับต้นเหตุของปัญหาแต่ละอย่าง จากนั้น ตั้งเป้าหมายในการแก้ปัญหาแต่ละอย่างไว้ชัดเจน เพื่อใช้เป็นฐานการประเมินคุณค่าและตัดสินใจหาทางเลือกให้สอดคลองกับความสามารถและสถานการณปัจจุบัน โดยวิธีการกำหนดเป้าหมายในการแก้ไขที่ตรงกับสาเหตุ ซึ่งจะช่วยให้เห็นเป้าหมายการแก้ปัญหาแต่ละอย่าง จากนั้น เลือกแนวทางและปฏิบัติเพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้เพื่อเป็นฐานการตัดสินใจที่จะเรียนรู้กิจกรรมเฉพาะ โดยวิธีการปฏิบัติตามแนวทางที่วางแผนไว้ ซึ่งจะช่วยให้ปฏิบัติตนให้บรรลุเป้าหมายนั้นๆ ได้
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมกิจการผู้สูงอายุ. แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ.2566-2570). https://www.dop.go.th
จารุวรรณ ธาดาเดช สิริมา มงคลสัมฤทธิ และ ไพบูลย์ สุริยะวงศ์ไพศาล. (2557). วิวัฒนาการระบบบริการการแพทย์ฉุกเฉินในประเทศไทย: การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ. วารสารวิชาการสาธารณสุข, 23(3), 513-523.
ดิลก บุญอิ่ม. (2566). การใช้หลักโยนิโสมนสิการแนวอริยสัจเป็นฐานการเรียนรู้ด้วยตนเองในการดำรงชีวิต. วารสาร มมร วิชาการล้านนา, 7(1), 72-81.
บุญถม ชัยญวน. (2562). การพัฒนาระบบบริการการแพทย์ฉุกเฉินสำหรับผู้สูงอายุ ภายใต้กองทุนระบบการดูแลระยะยาว อำเภอพล จังหวัดขอนแก่น, วารสารสํานักงานสาธารณสุขจังหวัดขอนแก่น, 1(2), 55-69.
พระพรหมคุณากรณ์ (ประยุทธ์ ปยุตโต). (2551). วิธีคิดตามหลักพุทธรรม. กรุงเทพฯ : เคล็ดไทย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2548). พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน.(พิมพ์ครั้งที่ 2, แก้ไขเพิ่มเติม). กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน.
วิพรรณ ประจวบเหมาะ. (2556). รายงานประจำปี สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2555. วิทยาลัยประชากรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยร่วมกับ มูลนิธิสถาบันวิจัย และพัฒนาผู้สูงอายุไทย (มส.ผส.). นนทบุรี :บริษัท เอสเอส พลัส มีเดีย จำกัด.
ศิริวรรณ อรุณทิพย์ไพฑูรย์. (2557). การดำเนินงานด้านผู้สูงอายุของประเทศภายใต้กรอบพันธกรณี องค์การสหประชาชาติ : แผนปฏิบัติการระหว่างประเทศมาดริดว่าด้วยเรื่องผู้สูงอายุ (The Madrid International Plan of Action on Ageing: MIPAA). สำนักส่งเสริมและพิทักษ์ ผู้สูงอายุ, สำนักงานส่งเสริมสวัสดิภาพและพิทักษ์เด็ก เยาวชน ผู้ด้อยโอกาส และผู้สูงอายุ, กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ เขต 7 ขอนแก่น. การดูแลระยะยาวด้านสาธารณสุขสำหรับผู้สูงอายุและบุคคลที่มีภาวะพึ่งพิงในชุมชน. https://khonkaen.nhso.go.th.