การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้พระพุทธศาสนา แบบ BIM ของนักเรียนโรงเรียนประถมศึกษา ในอำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันและแนวทางการจัดการเรียนรู้พระพุทธศาสนา แบบ BIM ของนักเรียนโรงเรียนประถมศึกษา ในอำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม2. เพื่อพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้พระพุทธศาสนา แบบ BIM ของนักเรียนโรงเรียนประถมศึกษา ในอำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม 3. เพื่อทดลองใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้พระพุทธศาสนา แบบ BIM ของนักเรียนโรงเรียนประถมศึกษา ในอำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม 4. เพื่อประเมินประสิทธิผลของรูปแบบการจัดการเรียนรู้พระพุทธศาสนา แบบ BIM ของนักเรียนโรงเรียนประถมศึกษา ในอำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม ผลการวิจัย พบว่า 1.ระดับสภาพปัจจุบันและแนวทางการจัดการเรียนรู้พระพุทธศาสนา แบบ BIM ของนักเรียนโรงเรียนประถมศึกษา ในอำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง 2. ผลการประเมินความเหมาะสมของรูปแบบการจัดการเรียนรู้พระพุทธศาสนา แบบ BIM ของนักเรียนโรงเรียนประถมศึกษา ในอำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม ภาพรวมอยู่ในระดับมาก 3. ค่าเฉลี่ยการทดสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนของนักเรียนกลุ่มเป้าหมายตามรูปแบบการจัดการเรียนรู้พระพุทธศาสนา แบบ BIM ของนักเรียนโรงเรียนประถมศึกษา ในอำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม สูงกว่าก่อนเรียนโดยมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 โดยภาพรวมระดับความพึงพอใจของนักเรียนกลุ่มเป้าหมายต่อรูปแบบการจัดการเรียนรู้พระพุทธศาสนา แบบ BIM ของนักเรียนโรงเรียนประถมศึกษา ในอำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคามอยู่ในระดับมาก 4. ผลการประเมินด้านประสิทธิภาพ พบว่า รูปแบบการเรียนรู้ส่งเสริมความรู้เกี่ยวกับพระพุทธศาสนาของนักเรียนเพิ่มมากขึ้น มีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 4.16, ทักษะในการเรียนรู้พุทธศาสนาของนักเรียนเพิ่มขึ้น 4.25, และนักเรียนมีเจตคติที่ดีต่อการเรียนรู้พุทธศาสนามากขึ้น 4.26 โดยรวมแล้วประสิทธิภาพมีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 4.22 ด้านประสิทธิผล พบว่า ความคุ้มค่าด้านกำลังคนในการจัดการเรียนรู้มีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 4.05, ความคุ้มค่าด้านงบประมาณในการจัดการเรียนรู้มีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 3.50, และความคุ้มค่าด้านเวลาและสถานที่มีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 3.51 โดยรวมแล้วประสิทธิผลมีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 3.69 ด้านผลกระทบ พบว่า การจัดการเรียนรู้ส่งผลกระทบเชิงบวกต่อการเรียนในโรงเรียนมีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 4.51, การจัดการเรียนรู้ส่งผลกระทบเชิงบวกต่อสังคมโดยรวม 4.30, และการจัดการเรียนรู้ส่งผลกระทบเชิงบวกต่อคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนักเรียน 4.20 โดยรวมแล้วผลกระทบมีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 4.33
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กิตติชัย สุธาสิโนบล. (2559). การจัดการเรียนการสอนแบบพุทธะ เพื่อพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมสำหรับนักเรียน Buddhist Instruction Model. กรุงเทพฯ: คอมเมอร์เชียล เวิลด์ มีเดีย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษา 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมชุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
วิจารณ์ พานิช. (2556). การสร้างการเรียนรู้สู่ศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: ส.เจริญการพิมพ์.
Black, P., & Wiliam, D. (2009). Developing the theory of formative assessment. Educational Assessment, Evaluation and Accountability, 21(1), 5-31.
Bloom, B. S. (1976). Human characteristics and school learning. McGraw-Hill.
Elliot, A. (2017). Student involvement in rule-making in classrooms. Educational Leadership, 74(5), 54-59.
Garrison, D. R., Anderson, T., & Archer, W. (2010). The first decade of the community of inquiry framework: A retrospective. The Internet and Higher Education, 13(1-2), 5-9.
Hall, W., McDougald, M., & Corning, A. (2017). Promoting diversity in schools: A climate survey of LGBQ and transgender students. Journal of School Psychology, 65, 13-27.
Karunaratne, S. (2018). Real-life application of Buddhist principles in education. Asian Journal of Education, 13(2), 23-36.
Mahachokchai, P. (2020). Integrating Buddhist practice into modern education: Effects on critical thinking skills. International Journal of Buddhist Studies, 12(1), 77-92.
Smith, J. (2015). Faith development and ethical behavior in education. Educational Psychology Review, 27(3), 503-524.
Walker, T. (2017). Effective Learning Strategies. Educational Research Journal, 23(3), 45-59.
Wongsawad, C., & colleagues. (2017). Enhancing students' attitudes towards Buddhism through practice-based learning. Journal of Buddhist Studies, 5(1), 45-60.
