CONTEMPLATIVE EDUCATION AND PHYSICAL EDUCATION LEARNING MANAGEMENT IN THE 21ST CENTURY
Main Article Content
Abstract
Contemplative education is learning with the mind and thinking. Emphasis is placed on education that focuses on people and learning on the development of the mind and spirit. Leading within oneself to research, know oneself, know the value of various things without prejudice, which creates a humble vision towards nature, love for one's part, including examining different facts in acting in such a way. Balanced and valuable in learning physical education research 21 Teachers must consider the use of subject knowledge related to the teaching of physical education. Blend them together to make them compatible, harmonious, and then organize them for learning under the same topic. By emphasizing the overall content of learning in both theory and practice, creating a body of knowledge for students rather than having students learn from content. The teacher determines the format for organizing learning and can bring experiences from practice to use. It is the main study of theory So that the theoretical and practical parts support each other. Helps learners seek knowledge with knowledge around them. It is a guideline to help students work together happily. Promote and support students to think of new methods and techniques for human development. This various processes are classified as education for the 21st century, which is an era of rapid change by combining mental education and physical education for development. a more complete human being.
Article Details
References
โครงการเอกสารวิชาการการเรียนรู้สู่การเปลี่ยนแปลง ศูนย์จิตตปัญญาศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล. (2552). จิตตปัญญาศึกษา คืออะไร. (พิมพ์ครั้งที่ 1). นครปฐม: ศูนย์จิตตปัญญาศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล.
โคทม อารียา, ปาริชาด สุวรรณบุบผา, และ แสงแข ชมภูมิ่ง. (2550). สานเสวนา : การฟังและการสื่อสารด้วยเมตตาเพื่อปัญญาและสันติสุข. กรุงเทพ: ศูนย์ศึกษาและพัฒนาสันติวิธี มหาวิทยาลัยมหิดล.
จิรัฐกาล พงศ์ภคเธียร. (2550). การวิจัยและพัฒนาจิตตปัญญาศึกษาในสถาบันอุดมศึกษาไทย. วิทยานิพนธ์ ค.ด. (พัฒนศึกษา). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จุมพล พูลภัทรชีวิน. (2555, 23 มิถุนายน). จิตวิวัฒน์ : การตกผลึกและการระเบิดประสบการณ์ ทางจิตตปัญญาทัศน์และจิตตปัญญาปฏิบัติ. มติชน, น. 6.
ประเวศ วะสี. (2547). การเรียนรู้ที่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในในประเวศ วะสี (บรรณาธิการ)ธรรมชาติของสรรพสิ่งการเข้าถึงวามจริงทั้งหมด. กรุงเทพฯ : มูลนิธิสํานึกรักบ้านเกิด.
ประเวศ วะสี. (2550). ระบบการเรียนรู้ใหม่ไปให้พ้นวิกฤตแห่งยุคสมัย. กรุงเทพฯ: สวนเงินมีมา.
________. (2550). วิถีมนุษย์ในศตวรรษที่ 21 : ศูนย์ หนึ่ง เก้า. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: โครงการหนังสือวิชาการจิตตปัญญา.
ประเวศ วะสี. (2554). ระบบการศึกษาที่แก้ความทุกข์ยากของคนทั้งแผ่นดิน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). นครปฐม: ศูนย์จิตตปัญญาศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล
ปราณี อ่อนศรี และคณะ. (2556). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างคุณลักษณะตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษาสำหรับนิสิตระดับอุดมศึกษา. รวมบทความประชุมวิชาการประจำปีจิตตปัญญาศึกษา ครั้งที่ 5 :ภาวะผู้นำ จิตวิญาณ และการพัฒนามนุษย์.
ปาริชาด สุวรรณบุบผา. (2548). สานเสวนาเป็นสันติวิธีได้หรือไม่.ใน สันติวิธีจากมุมมองศาสนา. วารีญา ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม, (บรรณาธิการ). นครปฐม: คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
พงษ์เอก สุขใส. (2561).ครูพลในศตวรรษที่ 21.วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทิร์น,12,8-21.
วนาพร วัฒนกุล และ ศิรินาถ ตงศิริ (2556). การสอนวิชาเวชศาสตร์ครอบครัวแก่นิสิตคณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยมหาสารคามด้วยกระบวนการจิตตปัญญาศึกษา. รวมบทความประชุมวิชาการประจำปีจิตตปัญญาศึกษา ครั้งที่ 5 : ภาวะผู้นำ จิตวิญาณ และการพัฒนามนุษย์. (พิมพ์ครั้งที่ 1). นครปฐม: ศูนย์จิตตปัญญาศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล.
วิจารณ์ พานิช. (2560). “เส้นทางสู่คุณภาพการศึกษายุคประเทศไทย ๔.๐”. การประชุมเชิงวิชาการทางการศึกษาระดับชาติ ครั้งที่ 4 มหาวิทยาลัยวงษ์เชาวลิตกุล ศูนย์ประชุมสตาร์เวลล์จังหวัดนคราชสีมา. นคราชสีมา : มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล
วรศักดิ์ เพียรชอบ (2561). ปรัชญา หลักการ วิธีสอน และการวัดเพื่อประเมินผลทาง การศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย: กรุงเทพ ฯ.
ศิริรัตน์ จำปีเรือง (2556). การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาคุณลักษณะที่พึงประสงค์สำหรับนักศึกษาพยาบาลโดยใช้กระบวนการสุนทรียสนทนา. รวมบทความประชุมวิชาการ ประจำปีจิตตปัญญาศึกษา ครั้งที่ 5 :ภาวะผู้นำ จิตวิญญาณ และการพัฒนามนุษย์. (พิมพ์ครั้งที่ 1). นครปฐม: ศูนย์จิตตปัญญาศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล.
Bohm, David. (1996). On Dialogue. London: Routledge.Burns, Sarah & Bulman, Chris. (2000). Reflective practice in nursing: The Growth of the Professional Practitioner. United Kingdom: Blackwell Science.
Hodes, Carly (2014). “Contemplative practices boost creativity in problem-solving”. Cornell Chronicle. July 11, 2014.