INTEGRATION OF BUDDHIST PRINCIPLES OF LOCAL ADMINISTRATORS IN RESOLVING CONFLICTS OF WATER USAGE IN NAJAK SUBDISTRICT, MUEANG PHRAE DISTRICT, PHRAE PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Abstract
Water management is a crucial factor in developing and maintaining the balance of water resource at community level. The objective of this research is to study the application of Buddhist principles in water management of local leaders in Najak Subdistrict, Mueang Phrae District, Phrae Province by focusing on using Buddhist principles to mitigate conflicts over the water usage. The study was implemented through in-depth interviews and field observations. It was found that local leaders have applied Buddhist principles in resolving conflicts related to water disputes including the Four Noble Truths, the Four Bases of Power (Bala 4), and the principle of loving-kindness (Metta Dhamma). Moreover, the application of Yoniso Manasikāra (systematic and wise consideration) in water management has also helped facilitate systematic and effective planning. The study highlights the importance of developing policies for supporting participatory water management through integrating religi0us principles and local wisdom in resolving conflicts.
Article Details
References
เชาว์ อินใย.(2555). การประเมินโครงการ.(พิมพ์ครั้งที่ 2).กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชาญณรงค์ จันทร์มี, พิชญ์ จิตต์ภักดี และจารุพงศ์ พลเดช. (2565) การบริหารจัดการทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพเพื่อรองรับการขยายตัวชุมชน, บัณฑิตวิทยาลัย : วิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
นิวัติ เรืองพานิช. (2547) หลักการจัดการลุ่มน้ำ, กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ศูนย์ส่งเสริมวิชาการ.
ประพันธ์ ศุภษร. (2563) พุทธธรรมเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม, พระนครศรีอยุธยา :มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูอุทัยสุตกิจ, สุวิชัย อินทกุล. (2564) พุทธจริยธรรมเพื่อสิ่งแวดล้อมตามวิถีพุทธ,มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วารสาร มจร การพัฒนาสังคม ปีที่ 6 ฉบับที่ 1
พระอิทธิกร วิทฺธิสีโล ยศสา. (2566) การอนุรักษ์ทรัพยากรน้ำตามหลักพระพุทธศาสนา, บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิชัย โพธิ์ษณา. (2563). การสร้างเครือข่ายการจัดการน้ำในชุมชนเพื่อพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารบริหารการจัดการน้ำ, 29(1), 45-48.
เสถียร ทั่งทองมะดัน, และ สานิตย์ ศรีนาค. (2563). การตีความคำสอนเรื่องอิทัปปัจจยตาในทัศนะของพุทธทาส ภิกขุ. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วารสาร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 4(1), 42-43.
สุภา จันทรศิลป์. (2558). การจัดการน้ำในชุมชนท้องถิ่น: แนวทางการมีส่วนร่วมของชุมชน.วารสารการพัฒนาท้องถิ่น, 22(4), 90-93.
อนุชา ศรีจันทร์. (2562). การใช้หลักพุทธศาสตร์ในการจัดการน้ำเพื่อลดความขัดแย้งในชุมชน. วารสารวิจัยและพัฒนาชุมชน, 17(3), 112-115.
Dicken, N.D., and Pits, F.R. (1970). Introduction to Cultural Geography. Blaidel Publishing Co., Waltham.
Giddens, A. (2009). Sociology and Sustainability: Integrating Environmental and Social Perspectives. Cambridge University Press.
Gleick, PH, 2014. น้ำ ภัยแล้ง การเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศ และความขัดแย้งในซีเรีย สภาพอากาศ ภูมิอากาศ และสังคม 6 (3), (2020). Pp. 331–340
Maharjan, A., & Khatri, D. B. (2018). Community Water Management: An Integrated Approach. Kathmandu: Nepal Water Association.
F Molle, I Gaafar, DE El-Agha, E Rap Agricultural Water Management 197, 2019 pp. 110-121
Pomeroy, R. (2014). Managing Coastal Resources: Lessons from Integrated Coastal Management. ocean & Coastal Management.
Turner, R. K. (2016). Sustainable Resource Management and Community Participation. Journal of Environmental Management, p.78
