องค์ประกอบสมรรถนะครูคณิตศาสตร์สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาองค์ประกอบสมรรถนะครูคณิตศาสตร์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3 โดยวิจัยแบ่งออกเป็น 2 ขั้นตอนประกอบด้วย ขั้นตอนที่ 1 การสังเคราะห์องค์ประกอบสมรรถนะครูคณิตศาสตร์ โดยศึกษาเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับสมรรถนะครูคณิตศาสตร์ จำนวน 10 แหล่ง ขั้นตอนที่ 2 การประเมินความเหมาะสมขององค์ประกอบสมรรถนะครูคณิตศาสตร์ โดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสังเคราะห์เอกสาร และแบบสอบถามชนิดมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า องค์ประกอบสมรรถนะครูคณิตศาสตร์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3 มี 3 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) ด้านการจัดการเรียนรู้ 2) ด้านหลักสูตรและการนำหลักสูตรไปใช้ และ 3) ด้านการวัดและประเมินผลเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ โดยทุกองค์ประกอบมีความเหมาะสมในระดับมากที่สุด และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้านทุกด้านอยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ขวัญใจ ศรีทาพักตร์. (2559). การพัฒนาตัวบ่งชี้สมรรถนะครูผู้สอนคณิตศาสตร์ ระดับชั้นมัธยมศึกษา. วารสารการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยบูรพา. 10(2), 109-120.
จิตณรงค์ เอี่ยมสําอางค์. การวัดและประเมินผลในชั้นเรียน:ปัจจัยสู่ความสำเร็จในการพัฒนาผู้เรียน. วารสารศึกษาศาสตร์. มหาวิทยาลัยศิลปากร, 75-86.
ธิษณะ จงเจษฎ์ และพรหมมา วิหคไพบูลย์. (2564). รูปแบบการจัดหลักสูตรครุศาสตร์ สาขาวิชาคณิตศาสตร์และสมรรถนะที่ควรมีของครูคณิตศาสตร์. วารสารวิจัยและ
นวัตกรรมทางการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 1(2), 1-13.
พัชรมัย อินอ่อน และต้องลักษณ์ บุญธรรม. ปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญของครูในสถานศึกษาโครงการส่วนพระองค์สมเด็จพระกนิษฐาธิราช
เจ้ากรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี จังหวัดปทุมธานี. วารสาร ศิลปศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล
สุวรรณภูมิ, 3(3), 300-314.
ภัทราพร เกษสังข์ และนฤมล ศักดิ์ปกรณ์กานต์. (2563). การพัฒนาตัวบ่งชี้สมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาวิชาชีพครูสาขาวิชาคณิตศาสตร์
มหาวิทยาลัยราชภัฏภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย. วารสารวิชาการหลักสูตรและการสอน, 38(104), 25-38.
ลักษมี สายบุตร. (2560). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็นแบบสมบูรณ์เพื่อพัฒนาสมรรถนะครูคณิตศาสตร์. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
วิโรจน์ ธรรมจินดา. (2559). การพัฒนาตัวบ่งชี้สมรรถนะครูคณิตศาสตร์ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารการวิจัยกาสะลองคำ. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 9(2),
-173
ศิวะลักษณ์ มหาชัยและเอกราช โฆษิตพิมานเวช. (2565). การพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา. วารสารมณีเชษฐาราม. วัดจอมมณี, 5(2), 168-185.
สกาวรัตน์ จรุงนันทกาล. (2556). การพัฒนาชุดประเมินสมรรถนะครูคณิตศาสตร์ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินวิโรฒ
สุรีรัตน์ อารีรักษ์สกุล ก้องโลก. (2563). การพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครูคณิตศาสตร์โดยใช้การพัฒนา บทเรียนร่วมกันในโรงเรียนประถมศึกษาจังหวัด
นนทบุรี. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 13(1), 175-190.
อรชร สิทธิสอน. (2565). การพัฒนาตัวบ่งชี้คุณลักษณะครูผู้สอนคณิตศาสตร์ในระดับประถมศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 9(9), 43-56.
Elif Boran. (2018). THE EFFECT OF LESSON STUDY ON THE PERCEPTIONS OF MATHEMATICS TEACHERS ABOUT SUBJECT AREA COMPETENCIES.
European Journal of Education Studies, 5(8), 371-394
Fitri Ayu Ningtiyas. (2018). Mathematics Teachers’ Pedagogical Competence:How is the Attitude of the Mathematics Teachers in Teaching. Advances in Intelligent Systems Research (AISR), 227-230.
