ผลการจัดการเรียนรู้ด้วยหน่วยการเรียนรู้ท้องถิ่น เรื่อง“เมืองสงขลา”โดยใช้วิธีการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิด Constructivism ในกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาผลการจัดการเรียนรู้ด้วยหน่วย
การเรียนรู้ท้องถิ่น เรื่อง “เมืองสงขลา” โดยใช้วิธีการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิด Constructivisim ในกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม 2) ศึกษาความพึงพอใจที่เรียนด้วยหน่วยการเรียนรู้ท้องถิ่น เรื่อง “เมืองสงขลา” โดยใช้วิธีการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิด Constructivisim ในกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือ ผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนวิเชียรชม อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา จำนวน 30 คน ด้วยวิธีการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย 1) แผนการจัด การเรียนรู้ตามแนวคิด Constructivisim จำนวน 6 แผน 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทาง การเรียน เรื่อง “เมืองสงขลา” และ 3) แบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพื้นฐานและสถิติอ้างอิง ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการจัดการเรียนรู้ด้วยหน่วยการเรียนรู้ท้องถิ่น เรื่อง “เมืองสงขลา”โดยใช้วิธีการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิด Constructivisim ในกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม มีคะแนนเฉลี่ยร้อยละ 80.21 ซึ่งผ่านเกณฑ์ในระดับดีมาก และ 2) ความพึงพอใจของผู้เรียนที่เรียนรู้ด้วยหน่วยการเรียนรู้ท้องถิ่น เรื่อง “เมืองสงขลา” โดยใช้วิธีการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิด Constructivisim ในกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม ภาพรวมอยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.40) เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ผู้เรียนมีระดับความพึงพอใจอยู่ในระดับมากสุด คือ ด้านผลลัพธ์การเรียนรู้ ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.69 รองลงมา คือ ด้านการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.44 ด้านการวัดผลประเมินผลค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.43 ด้านเนื้อหาค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.31 ด้านสื่อและแหล่งเรียนรู้ ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.30 ตามลำดับ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ. (2551). สาระและมาตรฐานการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม. โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
บุษยา เทิดธรรมไพศาล. (2546). การพัฒนาหน่วยการสอนกลุ่มสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิตเรื่อง เชียงใหม่นพบุรีศรีนครพงค์ สำหรับนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3. [วิทยานิพนธ์ปริญยาโทที่ไม่มีการตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พรชัย ตุงคนาคร. (2549). อาชีพในชุมชนโดยการใช้แหล่งเรียนรู้ท้องถิ่น สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัย เชียงใหม่.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์, และมาฆะ ทิพย์คีรี. (2547). การจัดการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. กรุงเทพฯ:โรงพิมพ์เดอะมาสเตอร์กรุ๊ปแมเนจเม้นท์.
ยุพิน บุญญานาม. (2544). หลักสูตรท้องถิ่นจังหวัดระยอง สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยบูรพา.
วิทวัส ดวงภุมเมศ, และวารีรัตน์ แก้วอุไร. (2560). การจัดการเรียนรู้ในยุคไทยแลนด์ 4.0 ด้วยการเรียนรู้อย่างกระตือรือร้น. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม. 11(2), 1-4.
อิทธิเดช น้อยไม้, (2545). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง นครปฐมบ้านเรา สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยบูรพา.
Broman, K., & Parchmann, I. (2014). Students application of chemical concepts when solving chemistry problems in different contexts. Chemistry Education Research and Practice.
Sanpan, W. (2010). Knowledge of science and process of learning design in science. Ramkhamhaeng University.
Sintapanon, S., Sukying, F., Weerakiat S. & Naparat, P. (2001). Methods according to the educational reform to improve the quality of youth. Technic Printing.
Somaburt, A. (2013). Constructivisim theory. https://teacherweekly.Wordpress. com/2013/09/ 25/Constructivist-theory/.
