การจัดการเรียนรู้สังคมศึกษาเพื่ออนุรักษ์วัฒนธรรม

Main Article Content

พระแท็กซี่ อาทิตฺโต (แก้วกาหลง)
นิรัช เรืองแสน
ปาณจิตร สุกุมาลย์

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวคิดและแนวทางการจัดการเรียนรู้สังคมศึกษาเพื่ออนุรักษ์วัฒนธรรม โดยมีวิธีการการจัดการเรียนรู้กับการบูรณาการกับแนวทางที่สำคัญ ดังนี้ 1 การส่งเสริมและสนับสนุน (Promotion) 2. การทํานุบํารุง (Preservation) 3. การแพร่กระจาย (Diffusion) 4. การเสริมสร้างความเข้าใจและความซาบซึ้ง (Satisfaction) 5. การเสริมสร้างความเป็นประชาธิปไตยทางวัฒนธรรม (Empowerment) 6. การเสริมสร้างความเป็นประชาธิปไตยทางวัฒนธรรม (Social Justice) 7. การจัดการศึกษาเพื่อวัฒนธรรม (Education) 8. การดํารงไว้ซึ่งคุณภาพและมาตรฐานของวัฒนธรรม (Quality) 9. การเสริมสร้างความสัมพันธ์ระหว่างชาติ (International Relations) 10. การสร้างสรรค์ (Creation) และ 11. การปรับปรุงวัฒนธรรมไทยในชีวิตประจําวัน (Daily Life)

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อาทิตฺโต (แก้วกาหลง) พ., เรืองแสน น. ., & สุกุมาลย์ ป. (2024). การจัดการเรียนรู้สังคมศึกษาเพื่ออนุรักษ์วัฒนธรรม. วารสารพุทธศาสตร์ มจร.อุบลราชธานี, 6(3), 2023–2038. สืบค้น จาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/JOBU2025/article/view/3500
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กรมศิลปากร. (2544). ระบบการวัฒนธรรมและคุณภาพมาตรฐาน. กรุงเทพฯ : กรมฯ.

ณรงค์ เส็งประชา. (2537). สังคมวิทยา = Sociology. กรุงเทพฯ : พิทักษ์อักษร.

ดวงกมล สินเพ็ง. (2551). การพัฒนาผู้เรียนสู่สังคมแห่งการเรียนรู้เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปฐมภรณ์ จันทร์แก้ว. (2555). การสื่อสารเพื่อการอนุรักษ์วัฒนธรรมและฟื้นฟูการท่องเที่ยวของ ตลาดสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี. รายงานการวิจัย, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2540. (2546). ราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ :นานมีบุ๊ค.

พระยาอนุมานราชธน. (2532). วัฒนธรรมเบื้องต้น. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ศูนย์การทหารราบ

พระราชกฤษฎีกา. https://prt.parliament.go.th › items › full

วลัย อิศรางกูร ณ อยุธยา. (2554). ครูสังคมศึกษากับการพัฒนาทักษะแก่นักเรียน.กรุงเทพฯ : คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สํานักนโยบายและแผนสิ่งแวดล้อม. (2541). การพัฒนาการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.กรุงเทพฯ : สำนักฯ.

สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม. https://www.m-culture.go.th

สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา, กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). ตัวชี้วัดและสาระการ เรียนรู้แกนกลางกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรมตาม หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ :โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.

สิริวรรณ ศรีหพล. (2547). หน่วยที่ 4 การจัดระบบการเรียนการสอนในวิชาสังคมศึกษา. เอกสารการสอนชุดวิชาการสอนสังคมศึกษา หน่วยที่1-7. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

สุธีรา เผ่าโภคสถิต. (2537). การศึกษาความคิดเห็นของคนเชื้อสายมอญเกี่ยวกับบทบาทของสื่อบุคคล สื่อประเพณี และสื่อมวลชนในการอนุรักษ์วัฒนธรรม ศึกษาเฉพาะกรณีชุมชนมอญเกาะเกร็ด ปากลัด และบางกระดี่. รายงานการวิจัย, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อิทธิเดช น้อยไม้. (2560). หลักสูตรและการจัดการเรียนรู้สังคมศึกษา. กรุงเทพฯ :โอ เอส พริ้นติ้งเฮ้าส์