การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ในการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้วิชาทัศนศิลป์ แบบบูรณาการ ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิชาศิลปศึกษา โดยใช้กรณีศึกษา

Main Article Content

ณัฎฐกาญจน์ อนันทราวัน
อภิเดช โยชน์เยื้อน

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์การออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้วิชาทัศนศิลป์แบบบูรณาการ ของนักศึกษาปริญญาตรี สาขาวิชาศิลปศึกษาก่อนและหลังการเรียนรู้โดยใช้กรณีศึกษา  2) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาต่อการจัดการเรียนรู้ เรื่องการจัดการเรียนรู้วิชาทัศนศิลป์แบบบูรณาการโดยใช้กรณีศึกษา กลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักศึกษาสาขาวิชาศิลปศึกษา ชั้นปีที่ 3 คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง จำนวน 22 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง การจัดการเรียนรู้วิชาทัศนศิลป์แบบบูรณาการ โดยใช้กรณีศึกษา 2) แบบประเมินแผนการจัดการเรียนรู้วิชาทัศนศิลป์แบบบูรณาการ 3) แบบสังเกตพฤติกรรมการเรียนรู้ 4) แบบประเมินความพึงพอใจของนักศึกษาต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้กรณีศึกษา วิเคราะห์ข้อมูลด้วย ค่าร้อยละ  ค่าเฉลี่ย และค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน  ผลการวิจัยพบว่า 1) คะแนนการประเมินการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้วิชาทัศนศิลป์แบบบูรณาการ ของนักศึกษาสาขาวิชาศิลปศึกษารายบุคคล ก่อนเรียนโดยใช้กรณีศึกษามีค่าเฉลี่ยของคะแนน 41.05 (ร้อยละ68.41) หลังเรียนมีค่าเฉลี่ยของคะแนน 49.86 (ร้อยละ 83.11) โดยมีค่าเฉลี่ยคะแนนความก้าวหน้า 8.82 (ร้อยละ14.70)  และเมื่อเปรียบเทียบผลการประเมินแผนการจัดการเรียนรู้วิชาทัศนศิลป์แบบบูรณาการของนักศึกษาตามรายการประเมินเป็นรายข้อ ก่อนและหลังการเรียนรู้โดยใช้กรณีศึกษาพบว่า ก่อนเรียนมีค่าเฉลี่ย3.42 (ร้อยละ) 68.4 และหลังเรียนมีค่าเฉลี่ย 4.16    (ร้อยละ 83.11)  2)  ความพึงพอใจของนักศึกษาต่อการจัดการเรียนรู้ เรื่องการจัดการเรียนรู้วิชาทัศนศิลป์แบบบูรณาการโดยใช้กรณีศึกษา มีค่าเฉลี่ย 4.49 (ร้อยละ 89.64) อยู่ในระดับมาก

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อนันทราวัน ณ. ., & โยชน์เยื้อน อ. . (2024). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ในการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้วิชาทัศนศิลป์ แบบบูรณาการ ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิชาศิลปศึกษา โดยใช้กรณีศึกษา. วารสารพุทธศาสตร์ มจร.อุบลราชธานี, 6(3), 1005–1018. สืบค้น จาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/JOBU2025/article/view/3364
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

ชนาธิป พรสกุล.(2554). การสอนกระบวนการคิดทฤษฎีและการนำไปใช้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ชูวิทย์ ไชยเบ้า.(2552). การศึกษาวิธีการสอนแบบกรณีศึกษา (case study) ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชาสังคมวิทยาเบื้องต้นเรื่องวัฒนธรรม [รายงานการวิจัย] .มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.

ทิศนา แขมมณี. (2560). รูปแบบการเรียนการสอนทางเลือกที่หลากหลาย. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: แอคทีฟ พริ้นท์.

สุพรรณี กัณหดิลก, ตรีชฎา ปุ่นสำเริง, และชุติมา มาลัย.(2562). การออกแบบการเรียนรู้โดยใช้กรณีศึกษาเพื่อส่งเสริมผลลัพธ์การเรียนรู้ในภาคปฏิบัติ. วารสารพยาบาลสงขลานครินทร์. 39 (4), 129-137.

Stephen, M.D.(1992).The DBAE handbook: an overview of discipline-based art education. https://files.eric.ed.gov/fulltext/ED349253.pdf

Gardner, H. (1993). Multiple Intelligences: The Theory in Practice. New York: Basic Books.

Kleinman, P.(2012).Psych 101: Psychology Facts, Basics, Statistics, Tests, and More!. New York: Adams Media