รูปแบบการบริหารจัดการศึกษาเชิงพหุวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาคุณภาพผู้เรียน โรงเรียนเจริญดีวิทยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานีเขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาองค์ประกอบและแนวทางการบริหารจัดการศึกษาเชิงพหุวัฒนธรรม 2) เพื่อสร้างและตรวจสอบรูปแบบ 3) เพื่อทดลองใช้รูปแบบ และ 4) เพื่อประเมินประสิทธิผลของรูปแบบ ดำเนินการ 4 ขั้นตอน ขั้นที่ 1 ศึกษาองค์ประกอบและแนวทาง กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ครู 41 คน คณะกรรมการสถานศึกษา 13 คน เก็บจากประชากร ผู้ปกครองนักเรียน 234 คน โดยสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้น รวมจำนวน 288 คน เครื่องมือวิจัยคือแบบสอบถาม วิเคราะห์โดย ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ขั้นที่ 2 สร้างและตรวจสอบรูปแบบ ผู้ให้ข้อมูลได้แก่ ผู้ทรงคุณวุฒิ 9 คน เครื่องมือวิจัยคือ แบบตรวจสอบ วิเคราะห์โดยวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ขั้นที่ 3 ทดลองใช้รูปแบบ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ครู 33 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัยคือ แบบสอบถาม วิเคราะห์โดยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ขั้นที่ 4 ประเมินประสิทธิผลของรูปแบบ กลุ่มตัวอย่างได้แก่ ครูผู้สอน 33 คน คณะกรรมการสถานศึกษา 13 คน ผู้ปกครองเครือข่าย 44 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง รวม 90 คน เครื่องมือวิจัยคือ แบบบันทึก แบบนิเทศ แบบประเมิน วิเคราะห์โดย ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัย พบว่า 1) องค์ประกอบ ได้แก่ การบริหารจัดการศึกษา การพัฒนาหลักสูตร การจัดกระบวนการเรียนรู้ การจัดสภาพบรรยากาศ การประเมินผลตามสภาพจริง การมีส่วนร่วมและสร้างสัมพันธ์ที่ดี บทบาทของครู 2) รูปแบบการบริหารจัดการศึกษาเชิงพหุวัฒนธรรม ประกอบด้วย หลักการ วัตถุประสงค์ กระบวนการ การวัด ประเมินผล เงื่อนไขความสำเร็จ ผลตรวจสอบรูปแบบมีความเหมาะสม 3) ผลการทดลองใช้ มีการปฏิบัติอยู่ในระดับมากที่สุด 4) ผลการประเมินรูปแบบ พบว่า คุณภาพผู้เรียนสูงขึ้น สถานศึกษามีผลงานเชิงประจักษ์ ผู้เกี่ยวข้องพึงพอใจรูปแบบอยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ไข่มุก อุทยานวลี. (2564). การบริหารจัดการสภาพแวดล้อมเพื่อส่งเสริมการศึกษาพหุวัฒนธรรมในสถานศึกษา. วารสารการบริหารการศึกษา, 9(2), 45-58.
ชุติมา ทัศโร. (2561). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมความสมานฉันท์ในสังคมพหุวัฒนธรรมในรายวิชาความเป็นครูวิชาชีพ สำหรับนักศึกษาหลักสูตรศึกษา มหาวิทยาลัยหาดใหญ่. [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา].
ประวิต เอราวรรณ์. (2564). การบริหารการศึกษาเพื่อการเปลี่ยนแปลง: จากนโยบายสู่การยกระดับคุณภาพห้องเรียน. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2563). การเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง (Transformative Learning). มูลนิธิสยามกัมมาจล.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2566). แนวคิด ทฤษฎี และประเด็นเพื่อการบริหารทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ:
ทิพยวิสุทธิ์. [1, 2]
วิสิทธิ์ศักดิ์ ชัยเกิด. (2559). การพัฒนารูปแบบการจัดการเครือข่ายความร่วมมือเพื่อการยกระดับคุณภาพการศึกษาของโรงเรียนประถมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์, ณัฐพร ไทยจงรักษ์, และ จุฬาภรณ์ ขอบใจกลาง. (2565). นโยบายและการปฏิบัติในการ
จัดการศึกษาพหุวัฒนธรรมเพื่อเตรียมความพร้อมสู่สังคมยุคใหม่. วารสารสังคมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 52(2), 115-138.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 - 2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สิทธิชัย ทองมาก. (2563). กลยุทธ์การบริหารงานวิชาการของสถานศึกษาในสังคมพหุวัฒนธรรม. วารสารวิชาการ
ทางการศึกษา, 11(3), 78-92.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2561). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เอกรินทร์ สังข์ทอง. (2562). ภาวะผู้นำเชิงพหุวัฒนธรรมของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
Banks, J. A. (2016). Cultural diversity and education: Foundations, curriculum, and teaching (6th ed.). Routledge.
Banks, J.A., & Banks, C. A. M. (Eds.). (2019). Multicultural education: Issues and perspectives. John
Wiley & Sons.
Gay, G. (2018). Culturally responsive teaching: Theory, research, and practice (3rd ed.). Teachers College Press.