EDUCATIONAL RISK MANAGEMENT IN THE DIGITAL ERA FOR SCHOOL ADMINISTRATORS UNDER CHAI NAT PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to 1) study the level of educational risk management in the digital era of school administrators, and 2) propose the guidelines for educational risk management in the digital era of school administrators. This research was mixed-method approach and divided into two stages: 1) studying the level of educational risk management in the digital era of school administrators. The sample group consisted of 297 teachers under the Chai Nat Primary Educational Service Area Office and selected using simple random sampling. The research instrument was a 5-level Likert scale questionnaire with the content validity between 0.80-1.00 and a reliability at 0.99. The statistics used for data analysis included mean and standard deviation, 2) proposing the guidelines for educational risk management in the digital era. The top three most important aspects of educational risk management in the digital era were drafted into guidelines. These draft guidelines were presented to seven experts through focus group discussions, and the results analyzed using content analysis.
The research findings were as follows: 1) educational risk management in the digital era in overall was at a high level and 2) guidelines for educational risk management in the digital era were found that (1) school administrators should set strategic plans to consistent with internal and external factors of schools for practically implementation, (2) systematic and secure information technology protected system in place, (3) digital technology should be used to identify budgetary risks, (4) documentation of internal controls should be kept up-to-date, and (5) schools should manage information and communication technology system and use digital technology to report risk results.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กนกลักษณ์ มาพิจารณ์. (2563). การจัดการความเสี่ยงของโรงเรียนประถมศึกษาในอำเภอลาดยาว สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครสวรรค์ เขต 2. สารนิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยเจ้าพระยา.
ครองยุทธ นบนอบ, สมศักดิ์ เอี่ยมคงสี, และพจนีย์ มั่งคั่ง. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จการบริหารความเสี่ยงในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 2. E-Journal of Education Studies, Burapha University, 1(6), 40-54.
เทวฤทธิ์ เลิศพนาศิลป์, และทินกร พูลพุฒ. (2565). การบริหารจัดการความเสี่ยงของสถานศึกษาที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตาก เขต 2. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 16(2), 177-187.
นิตยา กรุพิมาย, สิทธิชัย สอนสุภี, และกรองแก้ว กิ่งสวัสดิ์. (2567). แนวทางการบริหารความเสี่ยงด้านงบประมาณของสถานศึกษายุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี. Journal of MCU Ubon Review, 9(3), 775-786.
น้ำทิพย์ ม่วงปลอด. (2560). การพัฒนาองค์ประกอบและตัวบ่งชี้การบริหารความเสี่ยงของสถานศึกษาขั้นพื้นฐานขนาดเล็ก ภาคใต้ฝั่งตะวันออก. ปริญญานิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (ฉบับปรับปรุง). (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ปุณณิฐฐา มาเชค. (2565). การบริหารองค์กรทางการศึกษาในยุคดิจิทัล. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
พอรุ้ง แสงนวล. (2563). การบริหารความเสี่ยงกับประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 9. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ยืน ภู่วรวรรณ. (2562). การเรียนรู้ในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ลักษณ์พิมล ทินกร. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการบริหารความเสี่ยงและคุณภาพการให้บริการของสถานศึกษาภาครัฐ ในกรุงเทพมหานคร. การค้นคว้าอิสระบัญชีมหาบัณฑิต (การบัญชี). มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
วัฒนา ใยมาก, เกษม แสงนนท, และบุญเชิด ชำนิศาสตร์. (2566). แนวทางการบริหารความเสี่ยงด้านวิชาการยุคดิจิทัลของผู้บริหารกลุ่มโรงเรียนปทุมเบญจา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 4 จังหวัดปทุมธานี. วารสารครุศาสตรปริทรรศนฯ, 10(3), 103-114.
วิจารณ์ พานิช. (2563). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยนาท. (2567). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยนาท พ.ศ.2566 – 2570 (ฉบับทบทวนป 2567). ชัยนาท: ผู้แต่ง
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2560). กระบวนการบริหารความเสี่ยงของสำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ ปีงบประมาณ พ.ศ. 2560: การบริหารความเสี่ยงตามเกณฑ์คุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐ. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
อานนท์ พลไชย. (2563). สภาพปัญหา และแนวทางการพัฒนาการบริหารความเสี่ยงของสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบ และการศึกษาตามอัธยาศัยจังหวัดสกลนคร. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
Cronbach, L.J. (1990). Essentials of psychological testing. (5th ed.). New York: Harper & Row.
James Roth. (2007). Categorizing risk: Risk categories help users identify, understand and monitor their organizations’ potential risks-Risk Watch. accessed 10 November 2025. Available from http://findartictes.com/p/articles/mi_m4153/.
The Committee of Sponsoring Organization of the Tread way Commission (COSO). (2004). Enterprise Risk Management – Integrated Framework. accessed 10 November 2025. Available from www.coso.org.com.