การศึกษาผลการใช้รูปแบบการพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือระหว่างผู้ประกอบการ และอาจารย์ที่ปรึกษาสำหรับผู้ประกอบการรุ่นใหม่

Main Article Content

ธนะวัฒน์ วรรณประภา
นคร ละลอกน้ำ

บทคัดย่อ

วิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลการใช้รูปแบบการพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือประกอบการ คณาจารย์ เพื่อให้การชี้แนะและการเป็นพี่เลี้ยง (Coaching and Mentoring) สำหรับผู้ประกอบการยุคใหม่ ผู้วิจัยนำรูปแบบการพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือผู้ประกอบการในระยะที่ 1 ที่ผ่านการประเมินรับรองรูปแบบโดยผู้ทรงคุณวุฒิในระดับมากที่สุดมาทดลองใช้จริง โดยมีองค์ประกอบการพัฒนาเครือข่ายประกอบด้วยองค์ประกอบที่ 1 ปัจจัยนำเข้า ประกอบด้วย
1) ผู้ประกอบการ 2) แหล่งการเรียนรู้ 3) ที่ปรึกษา/ พี่เลี้ยง 4) ทักษะการเป็นผู้ประกอบการ และ 5) การบริหารจัดการเครือข่าย  องค์ประกอบที่ 2 กระบวนการขับเคลื่อนเครือข่าย ประกอบด้วย 1) การรวมกลุ่มเครือข่าย 2) กิจกรรมภายในเครือข่าย 3) วางแผนและจัดทำแผนธุรกิจ 4) ดำเนินงานตามแผนธุรกิจ 5) ตรวจสอบการดำเนินงาน และ 6) ทบทวนแผนธุรกิจ  และองค์ประกอบที่ 3 การกำกับ และติดตามเครือข่าย ประกอบด้วย 1) การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ประจำเดือน และ
2) การรายผลการดำเนินงาน ผู้เข้าร่วมการทดลองใช้รูปแบบประกอบด้วย 1) อาสาสมัครที่เป็นนิสิตจำนวน 50 คน  2) สถานประกอบการที่เป็นพี่เลี้ยง จำนวน 5 แห่ง และ 3) อาจารย์ที่ปรึกษาประจำกลุ่ม จำนวน 5 คน


ผลการวิจัยพบว่า  1) เครือข่ายความร่วมมือผู้ประกอบการ จำนวน 5 เครือข่าย ได้แก่ เครือข่าย B-Warm Biz เครือข่าย MANAKA & BAO เครือข่ายปังปุริเย่ เครือข่าย WinkMADD และเครือข่าย The Trio 2) ระบบบริหารจัดการด้วยเทคโนโลยีสารสนเทศ ประกอบด้วยหน่วยการสื่อสารระหว่างพี่เลี้ยงกับสมาชิกในเครือข่าย หน่วยการเก็บข้อมูลการสื่อสารจำแนกรายบุคคล และหน่วยการนัดหมายอาจารย์พี่เลี้ยงกับสมาชิก 3) แผนธุรกิจของสมาชิก จำนวน 12 แผน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
วรรณประภา ธ., & ละลอกน้ำ น. (2026). การศึกษาผลการใช้รูปแบบการพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือระหว่างผู้ประกอบการ และอาจารย์ที่ปรึกษาสำหรับผู้ประกอบการรุ่นใหม่. วารสารการบริหารการศึกษาและนวัตกรรมการศึกษา, 6(1), 247–259. https://doi.org/10.2822.EAI202614742
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

จามรี จำปา. (2568). การบริหารจัดการเครือข่ายชุมชนเพื่อแก้ปัญหาท้องถิ่น. สืบค้นเมื่อ 2 กันยายน 2568,จาก https://deepsouthwatch.org/sites/default/files/archives/docs/05_jamri_-_comnetwork.pdf

ชลิต นพรัตน์. (2560). การสอนงานและระบบพี่เลี้ยง. กรุงเทพฯ: กรมพัฒนาชุมชน.

ธนะวัฒน์ วรรณประภา และนคร ละลอกน้ำ. (2568). การพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือผู้ประกอบการ คณาจารย์เพื่อให้การชี้แนะและการเป็นพี่เลี้ยง (Coaching and Mentoring) สำหรับผู้ประกอบการยุคใหม่. วารสาร e-Journal of Education Studies, 7(1), 58-71.

นพฤกษ์ ศรีสุวรรณ. (2566). การศึกษาเครือข่ายนโยบายในการพัฒนาแนวทางการปกป้องโครงสร้างพื้นฐานสำคัญของประเทศจากการก่อวินาศกรรมและการก่อการร้าย. สืบค้นเมื่อ 2 กันยายน 2568, จาก https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/10879.

พงศ์สฎา เฉลิมกลิ่น. (2563). การจัดการเครือข่ายทางธุรกิจในแง่มุมของปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการดำเนินงานทางธุรกิจ. Journal of Roi Kaensarn Academi, 5(2), 142-151.

ไพรัช พงษ์วิเชียร. (2563). แนวทางการสร้างเครือข่ายให้เข้มแข็ง. สืบค้นเมื่อ 23 มีนาคม 2567, จาก https://webapp.ldd.go.th/ThinkTank/datas/6/1628566005.pdf

มานะ มหัคฆพงษ์. (2566). NETWORK & TEAMWORK: การสร้างเครือข่ายและการทำงานเป็นทีม. สืบค้นเมื่อ 2 กันยายน 2568, จาก https://kmc.rid.go.th › Other_Manaul› นบต_21

รัชนิกร อินทเชื้อ และวีระวัฒน์ ปันนิตามัย. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการสร้างเครือข่ายการจัดการศึกษาของโรงเรียนผู้สูงอายุ. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 10(1), 195-209.

วีรวุธ มาฆะศิรานนท์. (2559). วิธีจัดทำแผนธุรกิจ. กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.

สุธีรา อะทะวงษา. (2560). การจัดการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. เชียงใหม่: เชียงใหม่โรงพิมพ์แสงศิลป์.