รูปแบบภาวะผู้นำของผู้บริหารโรงเรียนมาตรฐานสากลในยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์องค์ประกอบภาวะผู้นำของผู้บริหารโรงเรียนมาตรฐานสากลในยุคดิจิทัล 2) สร้างรูปแบบภาวะผู้นำของผู้บริหารโรงเรียนมาตรฐานสากลในยุคดิจิทัล และ 3) ประเมินรูปแบบภาวะผู้นำของผู้บริหารโรงเรียนมาตรฐานสากลในยุคดิจิทัล มีขั้นตอน ดังนี้ ขั้นตอนที่ 1 ศึกษาเอกสาร สัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ 11 คน เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง ซึ่งเป็นผู้บริหารโรงเรียน จำนวน 400 คน โดยวิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง และแบบสอบถามที่มีความเที่ยง 0.95 สถิติที่ใช้คือ การวิเคราะห์เนื้อหา ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ ขั้นตอนที่ 2 สร้างรูปแบบภาวะผู้นำ โดยการสัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 9 คน เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบตรวจสอบรูปแบบ ขั้นตอนที่ 3 ประเมินรูปแบบภาวะผู้นำโดยผู้อำนวยการโรงเรียนมาตรฐานสากล จำนวน 15 คน เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบประเมินรูปแบบ ผลการวิจัยพบว่า
- 1. องค์ประกอบของภาวะผู้นำของผู้บริหารโรงเรียนมาตรฐานสากลในยุคดิจิทัล ได้ 7 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) ด้านการพัฒนาองค์กรในยุคดิจิทัล 2) ด้านการกำหนดวิสัยทัศน์และกลยุทธ์ดิจิทัล 3) ด้านการขับเคลื่อนเทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการศึกษา 4) ด้านการสร้างนวัตกรรมและการเปลี่ยนแปลงทางการศึกษา 5) ด้านการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิทัล 6) ด้านการสร้างวัฒนธรรมดิจิทัลและบรรยากาศการเรียนรู้ และ 7) ด้านการสร้างแรงจูงใจและการสื่อสารในยุคดิจิทัล
- รูปแบบภาวะผู้นำของผู้บริหารโรงเรียนมาตรฐานสากลในยุคดิจิทัล ประกอบด้วย 3 ส่วน ได้แก่ ส่วนที่ 1 ส่วนนำ ประกอบด้วย แนวคิด หลักการ และวัตถุประสงค์ของรูปแบบ ส่วนที่ 2 ส่วนเนื้อหาและกระบวนการ ส่วนที่ 3 เงื่อนไขความสำเร็จ
- ผลการประเมินรูปแบบภาวะผู้นำของผู้บริหารโรงเรียนมาตรฐานสากลในยุคดิจิทัล มีความถูกต้อง ความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ ภาพรวมอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.34 ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.70
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กนกอร สมปราชญ์. (2560). ภาวะผู้นำการเรียนรู้ของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน: การศึกษา ทฤษฎีฐานรากวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์. ขอนแก่น: คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
กนกอร สมปราชญ์. (2562). ภาวะผู้นำ: แนวคิด ทฤษฎีและการพัฒนา. ขอนแก่น: คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2563). แผนปฏิบัติการดิจิทัลเพื่อการศึกษา พ.ศ. 2563–2565. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
จิณณวัตร ปะโคทัง. (2561). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลสำหรับผู้บริหารสถานศึกษามืออาชีพ. อุบลราชธานี: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
จิติมา วรรณศรี. (2564). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ.
จิราภรณ์ ปกรณ์. (2564). รูปแบบภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารรัชต์ภาคย์.
ธนกฤต พราหมน์นก. (2560). การศึกษาองค์ประกอบด้านภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีของผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตมหาวิทยาลัยบูรพา.
บุศรา ทับทิมศรี และคณะ. (2564). รูปแบบภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานโรงเรียนมาตรฐานสากล. หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (สาขาวิชาการบริหารเพื่อการพัฒนาการศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี.
รมิดา เศรษฐบดี (2566). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำการเรียนรู้ของผู้บริหารโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ศิริพร หนานแก้ว. (2567). การศึกษาภาวะผู้นำใฝ่บริการและแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำผู้บริหารสถานศึกษากลุ่ม 5 สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. การค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ศิริพงษ์ กลั่นไพฑูรย์. (2564). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการในยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สมาพร ลี้ภัยรัตน์. (2560). รูปแบบการบริหารคุณภาพโรงเรียนมาตรฐานสากล ระดับประถมศึกษา. สุทธิปริทัศน์. 31(100): 261-273.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2562). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อำนาจ ธีระวนิช. (2553). การจัดการยุคใหม่ ฉบับสมบูรณ์. (พิมพ์ครั้งที่ 3). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สำนักบริหารงานการมัธยมศึกษาตอนปลาย. (2565). แนวทางการจัดการเรียนรู้โรงเรียนมาตรฐานสากล.กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
Bass, B. M., & Avolio, B. J. (1994). Transformational Leadership Development. Pola Alto. California: Consulting Psychologists.
Center for the Advanced Study of Technology Leadership in Education (CASTLE). (2025). Technology leadership framework for educational leaders.
International Society for Technology in Education. (2018). ISTE standards for educators (pp. 12–28). ISTE. https://www.iste.org/standards
International Institute for Management Development. (2022). IMD World Competitiveness Yearbook 2022. Lausanne: IMD.
Keeves, J. P. (Ed.). (1988). Educational research, methodology, and measurement: An international handbook (pp. 561–565). Oxford: Pergamon Press.
Kesting, P., Ulhøi, J. P., Song, L. J., & Niu, H. (2016). The impact of leadership styles on innovation management: A review and a synthesis. Journal of Innovation Management. 3(4): 22 - 41
Maxwell, J. (2011). The 5 Levels of Leadership: Proven Steps to Maximize Your Potential. New York: Hachette Book Group.
McKinsey & Company. (2024). What is leadership: A definition and way forward. Retrieved 10 September 10 2024, from https://www.mckinsey.com/featured- insights/mckinsey-explainers/what-is-leadership
Vargas, J. (2021). Innovative Leadership: A Literature Review Paper. Academy of Strategic Management Journal. 20(3): 1544 - 1458.
