รูปแบบการพัฒนาความเป็นครูนวัตกรโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์องค์ประกอบของความเป็นครูนวัตกรโรงเรียนประถมศึกษา 2) สร้างรูปแบบการพัฒนาความเป็นครูนวัตกรโรงเรียนประถมศึกษา และ 3) ประเมินรูปแบบการพัฒนาความเป็นครูนวัตกรโรงเรียนประถมศึกษา เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน มี 3 ขั้นตอน ขั้นตอนที่ 1 วิเคราะห์องค์ประกอบ โดยสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ 23 คน และสอบถามผู้บริหารโรงเรียนประถมศึกษา 480 คน ด้วยการสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ ขั้นตอนที่ 2 สร้างรูปแบบโดยการสัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญ 9 คน ขั้นตอนที่ 3 ประเมินรูปโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 18 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ
ผลการวิจัยพบว่า
1) วิเคราะห์องค์ประกอบได้ 7 องค์ประกอบ ประกอบด้วย การเสริมสร้างอัตลักษณ์ของครูนวัตกร,การพัฒนาฐานความรู้เชิงทฤษฎีสู่หลักการของนวัตกรรมการศึกษา,การพัฒนาการคิดเชิงวิจัยนวัตกรรมทางการศึกษา,การสร้างสรรค์พัฒนาการจัดการเรียนรู้เชิงนวัตกรรม,การยกระดับสมรรถนะผู้เรียนด้วยการประเมินเชิงสร้างสรรค์,การจัดการนวัตกรรมการศึกษาตามบริบท และการสร้างเครือข่ายการพัฒนาวิชาชีพครูนวัตกร 2) รูปแบบการพัฒนาความเป็นครูนวัตกร ประกอบด้วย ปัจจัยนำเข้า,กระบวนการ,ผลผลิตและผลลัพธ์,ข้อมูลย้อนกลับ, เงื่อนไขความสำเร็จ และสภาพแวดล้อม มีความเหมาะสม 3) รูปแบบมีความถูกต้อง เหมาะสมเป็นไปได้ เป็นประโยชน์ อยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เกศสุดา วรรณสินธ์. (2562). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 27 วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
โกศล ภูศรี. (2564). กลยุทธ์การพัฒนาความเป็นนวัตกรของครูโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต (การบริหารและพัฒนาการศึกษา). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
จิติมา วรรณศรี. (2563). องค์ประกอบของนวัตกรที่ส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้เชิงนวัตกรรมในสถานศึกษา. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม, 8(1), 45-58.
ทิศนา แขมมณี. (2564). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 25). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทศมา วรประสพ. (2565). รูปแบบการบริหารสถานศึกษาเอกชนเพื่อส่งเสริมความเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ธีระ รุญเจริญ. (2563). การบริหารโรงเรียนยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: ข้าวฟ่าง.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์, & พเยาว์ ยินดีสุข. (2563). การสร้างนวัตกรรมเพื่อพัฒนาครูและผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2558). การศึกษาเชิงผลิตภาพ: การเรียนการสอนเพื่อสร้างผลผลิตและนวัตกรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2560). ความเป็นครูและการพัฒนาครูมืออาชีพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2561). การศึกษา 4.0 เป็นยิ่งกว่าการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: วิทยาลัยครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
พลธาวิน วัชรทรธำรงค์. (2565). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรม: กลยุทธ์สู่องค์กรแห่งอนาคต. นนทบุรี: ธิงค์ บียอนด์ บุ๊คส์.
มารุต พัฒผล. (2561). การสร้างนวัตกรรมทางการศึกษาเพื่อพัฒนาครูยุคใหม่. วารสารการวิจัยทางการศึกษา, 15(2), 65-78.
วรรณภร ศิริพละ. (2559). รูปแบบการพัฒนาครูของมหาวิทยาลัยราชภัฏ. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยสยาม.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). รายงานการพัฒนาครูในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
Bellibaş, M. Ş., Bulut, O., & Hallinger, P. (2021). The moderation role of transformational leadership in the effect of instructional leadership on teacher professional learning: An integrated leadership perspective. Educational Administration Quarterly, 57(4), 776–814. https://doi.org/10.1177/0013161X20935610
Darling-Hammond, L., Hyler, M. E., & Gardner, M. (2017). Effective teacher professional development. Palo Alto, CA: Learning Policy Institute.
Fullan, M. (2007). The new meaning of educational change (4th ed.). New York, NY: Teachers College Press.
Fullan, M. (2016). The new meaning of educational change (5th ed.). New York, NY: Teachers College Press.
Hargreaves, A., & Fullan, M. (2012). Professional capital: Transforming teaching in every school. New York, NY: Teachers College Press.
Hargreaves, A., & O'Connor, M. T. (2018). Collaborative professionalism: When teaching together means learning for all. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
Hudson, C. (2024). A conceptual framework for understanding effective professional learning community (PLC) operation in schools. Journal of Educational Administration and History, 56(1), 3–22.
Lee, W. O., & Tan, J. P.-L. (2018). The new roles for twenty-first-century teachers: Facilitator, knowledge broker, and pedagogical weaver. In H. Niemi, A. Toom, A. Kallioniemi, & J. Lavonen (Eds.), The teacher’s role in changing global world: Resources and challenges related to the professional work of teaching (pp. 11–31). Rotterdam: Brill Sense Publishers.
Li, X., & Zhang, Y. (2024). Organizational culture and teacher innovation: A study of secondary schools. Journal of Educational Innovation, 18(2), 112–125.
OECD. (2014). Measuring innovation in education: A new perspective. Paris: OECD Publishing.
OECD. (2019). Measuring innovation in education 2019: What has changed in the classroom? Paris: OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/9789264311671-en
OECD Development Matters. (2023, January 23). The fourth industrial revolution and the reskilling challenge: A view from the Global South. https://oecd-development-matters.org/2023/01/23/the-fourth-industrial-revolution-and-the-reskilling-challenge-a-view-from-the-global-south/
Orphanos, S., & Orr, M. T. (2014). Learning leadership matters: The influence of innovative school leadership preparation on teachers' experiences and outcomes. Educational Management Administration & Leadership, 42(5), 680–700.
Robinson, K. (2015). Creative schools: The grassroots revolution that’s transforming education. New York, NY: Viking.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). New York, NY: Free Press.
World Bank. (2020). Thailand: Programme for International Student Assessment (PISA) 2018—Country report. Washington, DC: World Bank.
