การพัฒนาเจตคติที่ดีต่อพฤติกรรมคุณธรรมของนักเรียน ผ่านกิจกรรมการคิด 6 รูปแบบ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาเจตคติที่ดีต่อพฤติกรรมคุณธรรมของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยใช้กิจกรรมการคิด 6 รูปแบบ ได้แก่ การคิดระบุประเด็นคุณธรรม การคิดเปรียบเทียบ การคิดลงความเห็น การคิดวิเคราะห์และตีความ ค่ายการคิดสร้างสรรค์พฤติกรรมคุณธรรม และการเล่าเรื่องคุณธรรม กลุ่มเป้าหมายคือ นักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายจาก 2 โรงเรียนในจังหวัดเพชรบุรี จำนวน58 คน เลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบวัดเจตคติที่ดีต่อพฤติกรรมคุณธรรม 440 ข้อ ครอบคลุมคุณธรรม 6 ด้าน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติเชิงพรรณนา และการทดสอบค่าที (t-test) และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า นักเรียนมีเจตคติที่ดีต่อพฤติกรรมคุณธรรมในระดับมาก ลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปน้อย ได้แก่ ความรับผิดชอบ ความกตัญญูกตเวที ความเสียสละและเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ความซื่อสัตย์สุจริต ความมีวินัย และความเมตตากรุณา ค่าเฉลี่ยรวมของเจตคติทั้ง 6 ด้าน เท่ากับ 4.38 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.78 การเปรียบเทียบระหว่างโรงเรียนพบว่าไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 1.001, p = .340) แสดงให้เห็นว่านักเรียนมีพฤติกรรมคุณธรรมที่เหมาะสม และสามารถถ่ายทอดผ่านสื่อสร้างสรรค์เพื่อขยายผลสู่ชุมชนได้อย่างเป็นรูปธรรม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ:
โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
ดวงเดือน พันธุมนาวิน, และเพ็ญแข ประจนปัจจนึก. (2520). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นริศนา ใจคง, และสิริกานต์ แก้วคงทอง. (2564). การเสริมสร้างคุณธรรมในยุคดิจิทัลของนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม, 20(2), 75–92.
ประเวศ วะสี, และคณะ. (2548). การศึกษาเพื่อสร้างสังคมคุณธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
พัชรี ศรีสวัสดิ์. (2564). การจัดการเรียนรู้เชิงคุณธรรมเพื่อพัฒนาผู้เรียน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
มัณฑนา ชุมปัญญา. (2563). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครูในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนครเขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต (การบริหารศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
วัชชิรทาน เข็มทอง. (2555). ปัจจัยทางจิตและสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมเสียสละของนักเรียนมัธยมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ศรีชัย พรประชาธรรม. (2558). คุณธรรม จริยธรรมกับการพัฒนาคน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมพงษ์ จิตระดับ. (2559). การปลูกฝังคุณธรรมจริยธรรมในโรงเรียนไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). รายงานการศึกษาเด็กและเยาวชนไทยในศตวรรษที่ 21. สืบค้นเมื่อ 20 มกราคม 2568, จาก https://www.onec.go.th
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2564). จิตวิทยาพัฒนาการ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อังคณา นันทาภิวัฒน์. (2560). การมีส่วนร่วมของชุมชนกับการจัดการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
Ajzen, I. (1991). Theory of planned behavior. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 50(2), 179–211.
Bandura, A. (1977). Social learning theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Berkowitz, M. W., & Bier, M. C. (2005). What works in character education: A research-driven guide for educators. Washington, DC: Character Education Partnership.
Bhatti, O. K., Hussain, I., & Rehman, S. (2021a). Developing students’ moral attitudes through reflective thinking activities. Journal of Education and Practice, 12(3), 25–34.
Bhatti, A., Hussain, N., Afzal, M., & Aslam, M. (2021b). Moral development of primary school students through participatory learning activities. Journal of Elementary Education, 31(1), 1–15.
Bloom, B. S. (1956). Taxonomy of educational objectives: The classification of educational goals. Handbook I: Cognitive domain. New York: David McKay.
Fullan, M. (2001). The new meaning of educational change. New York: Teachers College Press.
Fishbein, M., & Ajzen, I. (1975). Belief, attitude, intention, and behavior: An introduction to theory and research. Reading, MA: Addison-Wesley.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Krathwohl, D. R., Bloom, B. S., & Masia, B. B. (1964). Taxonomy of educational objectives: Handbook II. Affective domain. New York: David McKay.
Lickona, T. (1991). Educating for character: How our schools can teach respect and responsibility. New York: Bantam Books.
Narvaez, D. (2006). Integrative ethical education. In M. Killen & J. G. Smetana (Eds.), Handbook of moral development (pp. 703–733). Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
Nucci, L. P. (2001). Education in the moral domain. Cambridge: Cambridge University Press.
Nucci, L., Narvaez, D., & Krettenauer, T. (2014). Handbook of moral and character education. New York: Routledge.
Tretiak, O., Ivanova, T., & Bondarenko, Y. (2021). Interactive moral education practices in high school students. European Journal of Contemporary Education, 10(2), 301–312.
Tretiak, V., Ivanova, O., & Kravchenko, T. (2021). Moral values education through participatory methods in secondary schools. Journal of Social Studies Education Research, 12(3), 10–20.
Yusof, H., Noor, M. A. M., Jalil, N. A., Mansor, M., & Awang, M. (2018). Nurturing moral values in primary school. International Journal of Academic Research in Business and Social Sciences, 8(7), 1144–1156.
Zhang, M. (2024). Research and practice of moral education for primary school students in the context of digital education. Journal of Innovation in Education and Teaching, 3(1), 1–10.
