ปัจจัยการจัดการความขัดแย้งในนิกายศาสนาอิสลามเพื่อความสงบและการอยู่ร่วมกันอย่างยั่งยืน : กรณีศึกษาชุมชนมุสลิมเขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร

Main Article Content

อาดิล สุขศาสน์กวิน
สุดาภรณ์ กิจกุลนำชัย
ประเสริฐ สุขศาสน์กวิน

บทคัดย่อ

บทความวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการจัดการความขัดแย้งในนิกายศาสนาอิสลาม  2) วิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดการความขัดแย้ง และ 3) นำเสนอแนวทางปัจจัยที่มีผลต่อการจัดการความขัดแย้งในนิกายศาสนาอิสลามของชุมชนมุสลิมเขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร โดยใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงแบบเจาะจง จำนวน 10 คน และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยสำคัญที่ช่วยลดความขัดแย้งระหว่างมุสลิมนิกายซุนนีและชีอะฮ์ ได้แก่ ความคุ้นเคย ความสัมพันธ์เชิงเครือญาติ การอยู่ร่วมกันมายาวนาน และวัฒนธรรมเพื่อนบ้านที่เข้มแข็ง ความแตกต่างด้านพิธีกรรมไม่พัฒนาสู่ความขัดแย้งที่รุนแรงเนื่องจากมีระบบสื่อสารที่เปิดกว้างและบทบาทเชิงรุกของผู้นำศาสนาและผู้นำชุมชน ความกลมกลืนเกิดจากกิจกรรมร่วมทางสังคมและการไกล่เกลี่ยของผู้นำ และแนวทางที่นำเสนอคือการเสริมทักษะการสื่อสารของผู้นำ การจัดกิจกรรมระหว่างนิกาย เช่น งานสาธารณะและสวัสดิการชุมชน รวมถึงการส่งเสริมความรู้เท่าทันสื่อเพื่อป้องกันความเข้าใจผิดจากข้อมูลภายนอก เพื่อให้เกิดความสงบสุขและการอยู่ร่วมกันอย่างยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สุขศาสน์กวิน อ., กิจกุลนำชัย ส., & สุขศาสน์กวิน ป. (2026). ปัจจัยการจัดการความขัดแย้งในนิกายศาสนาอิสลามเพื่อความสงบและการอยู่ร่วมกันอย่างยั่งยืน : กรณีศึกษาชุมชนมุสลิมเขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร. วารสารปราชญ์ประชาคม , 4(5), 189–201. สืบค้น จาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/watmahasawat_jsc/article/view/6302
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

เจน สุขศรีทอง, วิเชียร ตันศิริคงคล, สัมฤทธิ์ ยศสมศักดิ์ และพร ภิเศก. (2564). การศึกษาสังคมพหุวัฒนธรรมเพื่อนำไปสู่การปฏิบัติในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 13(3), 19–35.

พระมหาสุขสันติ์ สุขวฑฺฒโน, พระเมธีวรญาณและสมหญิง ลมูลพักตร์. (2564). การอยู่ร่วมกันของคนในสังคมพหุวัฒนธรรมในประเทศไทย: กรณีศึกษาอำเภอเมือง จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 7(1), 176–189.

สุชาติ เศรษฐมาลินี. (2561). พหุวัฒนธรรมกับมุสลิมจีน: ทั้งรัก ทั้งชัง ทั้งหวาน และขมขื่น. ใน เอกรินทร์ ต่วนศิริ (บ.ก.), หลากมุมมองพหุวัฒนธรรม (น. 44–60). ปัตตานี: ปาตานีฟอรั่ม.

อภิญญา ดิสสะมาน. (2565). ถอดบทเรียนชุมชนสันติสุขภายใต้สันติวัฒนธรรม: กรณีศึกษาชุมชนบึงคอไห ตำบลบึงคอไห อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี และชุมชนตำบลเจ๊ะเห อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส. วารสารการจัดการและการพัฒนาท้องถิ่น, 10(2), 1–22.

Coser, L. A. (1956). The Functions of Social Conflict. The Free Press.

Creswell, J. W., & Poth, C. N. (2018). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five approaches (4th ed.). Thousand Oaks, CA: SAGE Publications.

Guo, W. (2025). Conflict resolution in intercultural communication: Strategies for managing cultural conflicts. Humanities and Social Sciences Communications, 12, 73. https://doi.org/10.1057/s41599-025-04391-0

Parekh, B. (2006). Rethinking multiculturalism: Cultural diversity and political theory (2nd ed.). Palgrave Macmillan.

Rahim, M. A. (2017). Managing conflict in organizations (4th ed.). UNESCO.

United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. (2006). UNESCO guidelines on intercultural education. UNESCO. https://unesdoc.unesco.org/