การสนับสนุนจากภาครัฐเพื่อให้เกิดความยั่งยืนของกลุ่มผู้ผลิต ผลิตภัณฑ์เครื่องถมเมืองนคร เขตเทศบาลนครนครศรีธรรมราช

Main Article Content

วชิระ นกอักษร
กันตภณ หนูทองแก้ว

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) การสนับสนุนจากภาครัฐเพื่อให้เกิดความยั่งยืนของกลุ่มผู้ผลิตผลิตภัณฑ์เครื่องถมในเขตเทศบาลนครนครศรีธรรมราช และ 2) แนวทางการสนับสนุนจากภาครัฐเพื่อให้เกิดความยั่งยืนของกลุ่มผู้ผลิตผลิตภัณฑ์เครื่องถมในเขตเทศบาลนครนครศรีธรรมราชการวิจัยเป็นเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างได้แก่ ประชาชนในเขตเทศบาลนครนครศรีธรรมราช จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามที่มีค่าความเชื่อมั่น 0.88 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน   ผลการวิจัยพบว่า 1) การสนับสนุนจากภาครัฐโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยเฉพาะด้าน       การพัฒนาองค์ความรู้ ซึ่งภาครัฐให้ความสำคัญกับการจัดอบรม ถ่ายทอดภูมิปัญญาท้องถิ่น และสร้างเครือข่ายความร่วมมือกับภาคเอกชนและสถาบันการเงิน เพื่อเสริมศักยภาพในการผลิตและการตลาดของเครื่องถมให้มีความยั่งยืน มาตรการสำคัญที่ภาครัฐดำเนินการได้แก่ การลดภาษี การจัดสรรงบประมาณเพื่อพัฒนาอย่างต่อเนื่อง และการส่งเสริมความร่วมมือระหว่างหน่วยงานต่าง ๆ แต่ยังคงมีข้อจำกัดในด้านการเข้าถึงแหล่งทุนของผู้ผลิตรายย่อยและการดึงดูดคนรุ่นใหม่เข้าสู่สายอาชีพช่างเครื่องถม ซึ่งอาจส่งผลต่อการสืบสานภูมิปัญญาในระยะยาว 2) แนวทางการสนับสนุนจากภาครัฐที่ควรดำเนินต่อไป ได้แก่ การพัฒนาระบบการเงินยืดหยุ่น จัดอบรมด้านการจัดการธุรกิจและการเงิน ตลอดจนสร้างโครงการเพื่อส่งเสริมให้เยาวชนเข้ามามีส่วนร่วมในการอนุรักษ์และพัฒนาเครื่องถม พร้อมทั้งบูรณาการเครื่องถมเข้ากับกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม เพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มทางเศรษฐกิจและความภาคภูมิใจในอัตลักษณ์ของท้องถิ่นอย่างยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
นกอักษร ว., & หนูทองแก้ว ก. (2026). การสนับสนุนจากภาครัฐเพื่อให้เกิดความยั่งยืนของกลุ่มผู้ผลิต ผลิตภัณฑ์เครื่องถมเมืองนคร เขตเทศบาลนครนครศรีธรรมราช. วารสารปราชญ์ประชาคม , 4(5), 249–263. สืบค้น จาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/watmahasawat_jsc/article/view/6194
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

เกรียงศักดิ์ เขียวมั่ง และสมชาย เซะวิเศษ. (2560). หัตถกรรมแบบดั้งเดิม (THRD) เพื่อการอนุรักษ์และพัฒนาโดยการออกแบบผ่านความรู้สึก. วารสารศิลปกรรมบูรพา, 20(3), 18–29.

เจษฎา สุขสิกาญจน์. (2567). การพัฒนารูปแบบเครื่องประดับถมเงินนคร จังหวัดนครศรีธรรมราช เพื่อการอนุรักษ์ เผยแพร่ และเพิ่มมูลค่าให้กับภูมิปัญญาท้องถิ่น. วารสารสถาปัตยกรรม การออกแบบ และการก่อสร้าง, 6(2), 86–102.

ดุจฤดี แก่นแก้ว และจิรัฏฐ์ จึงรุ่งเรืองกิจ. (2565). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการสร้างนวัตกรรมหัตถกรรมร่วมสมัย. ฐานข้อมูลภูมิปัญญาท้องถิ่น ปราชญ์ชาวบ้าน.

ดำรงราชานุภาพ, สมเด็จฯ กรมพระยา. (2525). ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ 18: เรื่องจดหมายเหตุแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช. กรมศิลปากร.

ปริตา ศรีเต้ง. (2553). ศึกษาแนวทางการฟื้นฟูและพัฒนาเครื่องถมเมืองนคร. วารสารศิลปกรรมบูรพา, 13(1), 163–180.

รัตนะ อุทัยพล. (2523). ศิลปหัตถกรรมไทย. โรงพิมพ์การศาสนา.

สมศักดิ์ เทพพิทักษ์. (2538). เครื่องถมนครศรีธรรมราช: ศิลปหัตถกรรมไทย. โรงพิมพ์การศาสนา.

สมาคมเครื่องถมและเครื่องเงินไทย. (2525). เครื่องถมและเครื่องเงินไทย. สมาคมเครื่องถมและเครื่องเงินไทย.

สาส์นสมเด็จ. (2518). สาส์นสมเด็จ เล่ม 3. คุรุสภา.

สถิติประชากรทางทะเบียนราษฎร. (2567). สถิติจำนวนประชากร พื้นที่จังหวัดนครศรีธรรมราช ท้องถิ่นเทศบาลนครนครศรีธรรมราชhttps://stat.bora.dopa.go.th/stat/statnew/statMONTH/statmonth/#/displayData

ไสว สุทธิ์พิทักษ์. (2521). งานช่างศิลป์ไทย. โรงพิมพ์การศาสนา.

Blackwell, R. D., Miniard, P. W., & Engel, J. F. (2006). Consumer behavior (10thed.). Thomson South-Western.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.

Raworth, K. (2017). Doughnut economics: Seven ways to think like a 21st-century economist. Chelsea Green Publishing.

World Commission on Environment and Development. (1987). Our common future. Oxford University Press.