Solving poverty problems of agricultural households with Smart SEP farmer innovations
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to achieve the following objectives to Solving poverty problems of smart farmers in the upper northern region based on the Sufficiency Economy Philosophy. Conducted collaboration research with Subdistrict Administrative Organizations via a speculative random sampling approach, covering provinces such as Chiang Mai, Lamphun, Lampang, Chiang Rai, Phayao, Phrae, Nan, Uttaradit, and Phitsanulok. That involved 27 subdistricts and a total of 312 farmers aiming to enhance the self-sufficiency economy of smart farmers through a digital platform Mobile Application on their own mobile devices. We conducted statistical analysis and reported the results using descriptive statistics, including mean values and percentages. Subsequently, carried out a data return session for farmers and relevant authorities used in the improvement planning of farmers' well-being. That process involved conducting focus group discussions and expert analysis with the participation of 10 relevant organizations.
The research results to achieve a comprehensive sustainable economic development through the SEPAction Digital Platform, could elevate the potential of farmers from not being eligible to be eligible for smart farmers by 169 individuals. It enhanced the potential of farmers from being eligible to be knowledgeable by 118 individuals and developed them into accessible farmers, totaling 4 individuals. Overall, it was found that farmers in the upper northern region of 9 provinces in the northern part of Thailand had increased their potential by 31.29% and 3) to uplift the livelihood of smart farmers in the upper northern region by the economic, social/community dimensions, along with upgrading the sufficiency economy level in order to have a measurable and tangible impact on solving poverty problems. To truly improve the livelihood of farmers. The development of farmers' potential had increased agricultural sector income, which was attributed to the ability to reduce agricultural sector expenses by 21.44%. Additionally, it led to a significant reduction in debt by as much as 19.74%.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมส่งเสริมการเกษตร. (2566). หลักเกณฑ์การคัดเลือกเกษตรกร และสถาบันเกษตรกรดีเด่น. กรม.
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2564). คู่มือ บทบาทที่พึ่งปฏิบัติในการสนับสนุนการสร้างความร่วมมือระหว่างท้องถิ่นขององค์การบริหารส่วนจังหวัดและสำนักงานส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นจังหวัด. กรม.
กัลยาณี เสนาสุ และภัทรวุฒิ สมยานะ. (2565). รายงานวิจัย: การบริหารราชการแผ่นดินบนพื้นฐานปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง (ระยะที่ 2). สำนักงานวิจัยแห่งชาติ.
เกศินี ประทุมสุวรรณ และพีรพัฒน์ พันศิริ. (2564). วิสาหกิจเพื่อสังคมบนฐานทุนวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 41(3), 88-101.
จิรัฐ เจนพึ่งพร วิษณุ อรรถวานิช โสมรัศมิ์ จันทรัตน์ และบุญธิดา เสงี่ยมเนตร. (2562). พลวัตการทำเกษตรไทยและนัยต่อผลตอบแทนและความเสี่ยงของครัวเรือนเกษตร.
ชัยรัตน์ นทีประสิทธิพร และวีระศักดิ์ สมยานะ. (2563). บทบาทหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในการส่งเสริมและสนับสนุนภาคการเกษตรชุมชนจังหวัดเชียงใหม่ วารสารวิชาการ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 16(2), .
พิทวัส เอื้อสังคมเศรษฐ์ กมลชนก สุทธิวาทนฤพุฒิ และรวิพิมพ์ ฉวีสุข. (2562). การปฏิบัติทางการเกษตรอินทรีย์ ความได้เปรียบทางการแข่งขัน และผลการดำเนินงานด้านต้นทุนของเกษตรกรไทย. จุฬาลงกรณ์ธุรกิจปริทัศน์, 41(160),.
ภัทรวุฒิ สมยานะ. (2566). การขับเคลื่อนเครือข่ายเกษตรกรอัจฉริยะพอเพียงด้วยดิจิทัลแพลตฟอร์ม SEP Action ต่อการยกระดับความเป็นอยู่ของเกษตรกรภาคเหนือตอนบน ระยะที่ 2. สำนักงานวิจัยแห่งชาติ.
วีระศักดิ์ สมยานะ และกมลทิพย์ คำใจ. (2563). การบริหารงบประมาณขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภาคเหนือ The Budget Management of Local Administration Organizations in Northern Region. สักทอง: วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ (สทมส.), 27(3), 34-47.
วีระศักดิ์ สมยานะ (2562). การประยุกต์ใช้ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) ต่อการพัฒนาชุมชนในเขตภาคเหนือ. สำนักงานวิจัยแห่งชาติ.
วีระศักดิ์ สมยานะ. (2564). การประยุกต์ใช้ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) ต่อการพัฒนาชุมชนในเขตภาคเหนือ. สำนักงานวิจัยแห่งชาติ.
สถาพร เริงธรรม. (2562). รายงานการวิจัยแนวทางการพัฒนาการบริหารงานขององค์การบริหารส่วนตำบล และเทศบาลตำบลตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียงขององค์การบริหารส่วนตำบลในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2568). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2565-2568).
อภิชัย พันธเสน. (2560). กรอบวิจัยกลางโครงการขับเคลื่อนปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) ทั่วประเทศไทย ฉบับปี 2562 ปรับปรุงครั้งที่ 2 (เดือนสิงหาคม).
อภิชาติ ใจอารีย์. (2561). แนวทางการขับเคลื่อนเกษตรอินทรีย์เพื่อสร้างความมั่นคงด้านอาหารปลอดภัยสำหรับชุมชน: บทสะท้อนจากภาคปฏิบัติการ. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 38(5), 1-17, 2561.
A. Arslan, N. McCarthy, L. Lipper, S. Asfaw, A. Cattaneo, M. Kokwe. (2015). Climate smart Agriculture? Assessing the adaptation implications in Zambia. Journal Agric. Econ., 66(3), pp. 753-780.
Arabska, E. (2018). Farmers’ markets as a business model encouraging sustainable production and consumption. Visegrad Journal on Bioeconomy and Sustainable Development, 7(1), 2-6.
Björklund, J. C. (2018). Barriers to sustainable business model innovation in Swedish agriculture. Journal of Entrepreneurship, Management and Innovation, 14(1), 65-90.
Caffaro, F., & Cavallo, E. (2019). The effects of individual variables, farming system characteristics and perceived barriers on actual use of smart farming technologies: Evidence from the Piedmont region, northwestern Italy. Agriculture, 9(5), 111.
Javaid, M., Haleem, A., Singh, R. P., & Suman, R. (2022). Enhancing smart farming through the applications of Agriculture 4.0 technologies. International Journal of Intelligent Networks, 3, 150-164.Filipe Pereira, Nídia S. Caetano, Carlos Felgueiras. (2022). Increasing energy efficiency with a smart farm—An economic evaluation. Energy Reports, Volume 8, Supplement 3, 2022, pp. 454-461.
Gebresenbet, G., Bosona, T., Patterson, D., Persson, H., Fischer, B., Mandaluniz, N., & Nasirahmadi, A. (2023). A concept for application of integrated digital technologies to enhance future smart agricultural systems. Smart Agricultural Technology, 5, 100255.
Kostiantyn Niemets, Kateryna Kravchenko, Yurii Kandyba, Pavlo Kobylin, Cezar Morar. (2021). World cities in terms of the sustainable development concept. Geography and Sustainability, Volume 2, Issue 4, 2021, pp. 304-311.
Kwanmuang, K., Pongputhinan, T., Jabri, A., & Chitchumnung, P. (2020). Small-scale farmers under Thailand’s smart farming system. FFTC Agricultural Policy Platform (FFTC-AP), 2647.
Michael J. O'Grady, Gregory M.P. O'Hare. (2017). Modelling the smart farm Information Processing in Agriculture, Volume 4, Issue 3, 2017, pp. 179-187.
Mohamed E.S, Bela AA, et al. (2021). Smart farming for improving agricultural management. The Egyptian Journal of Remote Sensing and Space Scienc, 24(3), pp. 971-981.
Senyolo, M. P., Long, T. B., Blok, V., & Omta, O. (2018). How the characteristics of innovations impact their adoption: An exploration of climate-smart agricultural innovations in South Africa. Journal of Cleaner Production, 17(2), pp. 3825-3840.
Sjaak Wolfert, Lan Ge, Cor Verdouw, Marc-Jeroen Bogaardt. (2017). Big Data in Smart Farming – A review Agricultural Systems, Volume 153, 2017, pp. 69-80.
Van der Burg, S., Bogaardt, M. J., & Wolfert, S. (2019). Ethics of smart farming: Current questions and directions for responsible innovation towards the future. NJAS-Wageningen Journal of Life Sciences, 90, 100289.
Walter, A., Finger, R., Huber, R., & Buchmann, N. (2017). Smart farming is key to developing sustainable agriculture. Proceedings of the National Academy of Sciences, 114(24), 6148-6150.
