The Effect of a Recreational Activity Program Apply Art to Promote Mental Well-being and Creative Thinking of College of Fine Arts Students

Main Article Content

Krittigorn Kaembai

Abstract

The purposes of this study were: (1) to compare the mean scores of mental well-being and creativity before and after implementation of an experimental groups and control groups, and (2) to compare the mean scores of mental well-being and creativity after implementation between the experimental group and the control group. Methods The sample consisted of 40 undergraduate students. Divided into an experimental group of 20 students and a control group of 20 students. The duration of the study was 8 weeks. The research instruments included: (1) the experimental instrument, which was a recreational activity Program Apply Art consisting of 8 activities, and (2) data collection instruments, which were a mental well-being assessment form and a creativity assessment from with IOC 1.00 and reliabilities of 0.83 and 0.86. Data were analyzed using mean, standard deviation, and the t-test to examine differences in mean scores of mental well-being and creativity. Results The findings revealed that: (1) the mean scores of mental well-being and creativity of the experimental group after the experiment were significantly higher than before the experiment at the .05 level; and (2) the mean scores of mental well-being and creativity after the experiment of the experimental group were significantly higher than those of the control group at the .05 level.

Article Details

How to Cite
Kaembai, K. (2026). The Effect of a Recreational Activity Program Apply Art to Promote Mental Well-being and Creative Thinking of College of Fine Arts Students. Journal of Scholar Community, 4(4), 21–35. retrieved from https://so12.tci-thaijo.org/index.php/watmahasawat_jsc/article/view/5780
Section
บทความวิจัย
Author Biography

Krittigorn Kaembai, College of Fine Arts, Bunditpatanasilpa Institute of Fine Arts

ครุศาสตรบัณฑิต ครุศาสตรมหาบัณฑิต สุขศึกษาและพลศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

References

คณิต เขียววิชัย. (2545). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความฉลาดทางอารมณ์และความสนในการทำกิจกรรมนันทนาการกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษามหาวิทยาลัยศิลปากรวิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.

จินตนา สรายุทธพิทักษ์. (2561). โปรแกรมสุขภาพในโรงเรียน (พิมพ์ครั้งที่ 3). โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ชุณิภา เปิดโลกนิมิต สุดารัตน์ ตันติวิวัทน์ และปริญญา สิริอัตตะกุล. (2567). ประสิทธิผลของโปรแกรมเสริมสร้างสุขภาพจิตเชิงบวกของนักศึกษาระดับปริญญาตรีที่มีความหลากหลายทางเพศในมหาวิทยาลัยภาครัฐ กรุงเทพมหานคร. สหวิทยาการและความยั่งยืนปริทรรศน์ไทย, 13(2), 141-151. https://doi.org/10.14456/tisr.2024.30

ฐิติพัฒน์ รื่นอารมย์. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างการปฏิบัติตามคำแนะนำการเคลื่อนไหว 24 ชั่วโมง และองค์ประกอบของ ร่างกายของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/6696/

ณชนก หล่อสมบูรณ์. (2560). ผลการจัดการเรียนรู้ศิลปศึกษาบนฐานทางเลือกที่มีต่อทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณในการสร้างสรรค์ผลงานของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/educujournal/vol48/iss4/10

ดวงนภา ศรีนันทวงศ์. (2566). รูปแบบกิจกรรมนันทนาการแบบมีส่วนร่วมเพื่อเสริมสร้างความสุขของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนสาธิตในจังหวัดนครปฐม (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร). SURE.

https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/29155?attempt=2&&locale-attribute=th

เทพประสิทธิ์ กุลธวัชวิชัย. (2554). การนันทนาการ (พิมพ์ครั้งที่ 1). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธีรารัตน์ เขียวแก้ว. (2563). ผลการจัดการเรียนรู้สุขศึกษาโดยใช้กลวิธีการคิดเห็นเป็นภาพที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนและความคิดสร้างสรรค์ของนักเรียนมัธยมศึกษา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/3929/

นิศารัตน์ ธีระวัฒนประสิทธิ์. (2563). ผลของโปรแกรมกิจกรรมทางกายโดยใช้การเรียนรู้ทางสังคมและอารมณ์เพื่อส่งเสริมสุขภาวะทางจิตและสังคมของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/3935/

มนัสวี อดุลยรัตน์, นัจมีย์ อดุลยรัตน์, ซูไรดา ดาหาแมง, นุรอามาณี อาแว และยุสรอ อาลี. (2564). นวัตกรรมการสร้างสุขภาวะในผู้สูงอายุไทยมุสลิมด้วยโปรแกรมการออกกำลังกายโดยใช้ท่าปันจักสีลัต. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์, 13(3), 136-153.

มัสยา บัวผัน, สิราวรรณ จรัสรวีวัฒน์ และอาพันธ์ชนิต เจนจิต. (2563). ผลการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสะตีมที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนความคิดสร้างสรรค์ และเจตคติของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 48(2), 203-224.

วรศักดิ์ เพียรชอบ. (2548). รวมบทความเกี่ยวกับ ปรัชญา หลักการ วิธีสอนและการวัด เพื่อประเมินผลทางพลศึกษา. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วิไลวรรณ มะหะพรหม. (2559). ผลการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวควบคู่กับศิลปะที่มีต่อการพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ด้านการตระหนักรู้อารมณ์ตนเองของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนไผทอุดมศึกษากรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช). STOUIR at Sukhothai Thammathirat Open University. https://ir.stou.ac.th/handle/123456789/8653

ศิริชัย กาญจนวาสี. (2556). ทฤษฎีการทดสอบแบบดั้งเดิม (พิมพ์ครั้งที่ 7). โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (1 ธันวาคม 2565). บทสรุปผู้บริหาร: โครงการสำรวจพฤติกรรมสุขภาพของนิสิตนักศึกษาในมหาวิทยาลัย.https://www.bangkokbiznews.com/health/education/1040764

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560–2564). https://data.thailand.opendevelopmentmekong.net/th/library_record/12

สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2555). ศิลปะ. http://legacy.orst.go.th

สุขภาพคนไทย. (2566). คำสัญญาของคนไทยในคอปกับการรับมือโลกรวน. สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.

อชิร กลิ่นอำภา. (2559). ผลของโปรแกรมฝึกกีฬาดาบไทยตามแนวคิดของกิลฟอร์ดที่มีต่อความคิดสร้างสรรค์ของนิสิตนักศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). Chulalongkorn University Intellectual Repository (CUIR) http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/55430

อนุชิต ชุลีกราน จินตนา สรายุทธพิทักษ์ และจินตนา บรรลือศักดิ์. (2565). ผลการจัดการเรียนรู้ตามแนวนักคิดสร้างสรรค์ร่วมกับเทคนิคการสอนแบบระดมสมองที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสุขศึกษาและความคิดสร้างสรรค์ของนักเรียนประถมศึกษา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 14(2), 299-308.

อริสรา วิโรจน์. (2565). ผลการใช้รูปแบบกิจกรรมศิลปะเพื่อเสริมสร้างสุขภาวะของผู้สูงวัยโรคพาร์กินสัน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/6645

อุไรวรรณ ขมวัฒนา. (2563). การพัฒนารูปแบบกิจกรรมนันทนาการระหว่างวัยที่มีผลต่อสุขภาวะองค์รวมและคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/4540/

Guilford, J. P. (1967). The nature of human intelligence. McGraw-Hill. https://gwern.net/doc/iq/1967-guilford-thenatureofhumanintelligence.pdf

Cronbach, Lee. J. (1990). Essentials of phychological (5thed.). New York: Harper & Row.

John, M., Jenkins & John. J. Pigram. (2004, August 2). Encyclopedia of Leisure and Outdoor Recreation. https://doi.org/10.4324/9780203647394