The Application of Professor Dr. Apichai Puntasen’s Theory of Buddhist Economics to Thailand’s Space Activities
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aims to analyze and synthesize the direction of Thailand's space activities through the lens of Professor Dr. Apichai Puntasen's Theory of Buddhist Economics. Amidst the global transition into the "New Space Economy," characterized by intense commercial competition and profit maximization, developing nations face challenges regarding resource allocation efficiency and sustainability. This study proposes a paradigm shift from "Capitalism," which prioritizes capital and material growth, to "Wisdomism" (Panya-niyom), where wisdom serves as the primary factor of production. The analysis focuses on three key dimensions: (1) Production, emphasizing appropriate technology and the minimization of space debris; (2) Consumption, distinguishing between fundamental "Needs" and "Tanha" (Desire/Greed) to prioritize real value over artificial value; and (3) Infrastructure, specifically regarding the establishment of a spaceport, by applying the Sufficiency Economy Philosophy—moderation, reasonableness, and self-immunity through robust legal frameworks. The findings suggest that Thailand's space endeavors should not merely symbolize material ambition but must serve as instrumental tools for enhancing the quality of life and achieving "Shanti-suk" (Peaceful Happiness), the ultimate goal of true sustainable development.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ชูเกียรติ น้อยฉิม. (2566). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ โครงการการจัดตั้งท่าอวกาศยานของประเทศไทย: มิติทางด้านกฎหมายและความเป็นไปได้. มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง.
ชูเกียรติ น้อยฉิม. (2567). ท่าอวกาศยานในฐานะ ‘ประตูเชื่อม’ โลกกับห้วงอวกาศ: ศึกษาเปรียบเทียบมาตรการทางด้านกฎหมายของสหรัฐอเมริกา สหพันธรัฐรัสเซีย ออสเตรเลีย อินโดนีเซีย และสาธารณรัฐประชาชนจีน. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 17(1), 45–64.
สุวิจักขณ์ จันดาพันธ์. (2568). แนวทางการพัฒนาเศรษฐกิจอวกาศใหม่ของประเทศไทยให้สอดคล้องกับกฎหมายอวกาศระหว่างประเทศ. วารสารนิติศาสตร์มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง, 8(2), 278-326.
สำนักงานพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ (องค์การมหาชน). (ม.ป.ป.). ทำไมคนไทยต้องสนใจอวกาศ? เจาะลึกอุตสาหกรรมมูลค่าล้านล้านบาท ที่กำลังเติบโตอย่างต่อเนื่อง. https://www.gistda.or.th/news_view.php?n_id=8091&lang=TH.
อภิชัย พันธเสน และคณะ. พุทธเศรษฐศาสตร์ ฉบับนิสิต นักศึกษา และประชาชน. สำนักพิมพ์ดอกหญ้าวิชาการ, 2549.
Etzioni, A. (1964). The Moon-Doggle. American Political Science Review, 58(4), 980-981.
Pop, V. (2009). Who Owns the Moon?: Extraterrestrial Aspects of Land and Mineral
Resources Ownership. Springer.
Stiglitz, J. E. (2000). Economics of the Public Sector. W.W. Norton & Company.
Weinzierl, M. (2018). Space, the Final Economic Frontier. Journal of Economic Perspectives, 32(2), 173–92. https://www.aeaweb.org/articles?id=10.1257/jep.32.2.173
NASA. (n.d.). Wernher von Braun. NASA. https://www.nasa.gov/people/wernher-von-braun/
United Nations. (1967). Treaty on Principles Governing the Activities of States in the
Exploration and Use of Outer Space, including the Moon and Other Celestial Bodies.
United Nations. https://www.unoosa.org/oosa/en/ourwork/spacelaw/treaties/introouterspacetreaty.html
