Superior Leadership of Administrators Affecting the Development of Innovation in Pilot Schools under the Education Sandbox of Rayong Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to: (1) examine the level of super-leadership of school administrators in the pilot schools within the Educational Innovation Area of Rayong Province; (2) investigate the level of innovation development in the pilot schools within the Educational Innovation Area of Rayong Province; (3) study the relationship between the super-leadership of administrators and the innovation development of the pilot schools within the Educational Innovation Area of Rayong Province; and (4) construct a predictive equation of administrators’ super-leadership that influences innovation development in the pilot schools within the Educational Innovation Area of Rayong Province. This study employed a quantitative research design. The sample consisted of 346 teachers and educational personnel in the pilot schools within the Educational Innovation Area of Rayong Province in the academic year 2024. The research instrument was a questionnaire, and the data were analyzed using mean, standard deviation, Pearson’s correlation coefficient, and multiple regression analysis.
The results showed that 1) The level of Superior Leadership of Administrators in Pilot Schools in the digital age as a whole was highest level. 2) the level of Development of Innovation in Pilot Schools were at the highest level. 3) the relationship between the Superior Leadership of Administrators and the Development of Innovation in Pilot Schools was statistically significantly moderate at the .05 level, and 4) the Superior Leadership of Administrators Consisting of the aspect of building a self-leadership culture, the aspect of developing self-leadership, the aspect of supporting team building, and the aspect of modeling self-leadership. Affecting the Development of Innovation in Pilot Schools. There was a statistically significant at the .05 level, and together accounted for 80.20% of the variance. The multiple correlation coefficient was .896, the forecast equation in raw score format Y ̂ = 0.703 + 0.291X1 + 0.241X6 + 0.205X7 + 0.113X4 and the forecast equation in the form of a standardized score Z ̂y = 0.324Z1 + 0.128Z4 + 0.281Z6 + 0.240Z7.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ขวัญชนนก แสงท่านั่ง. (2563). รูปแบบการพัฒนาสถานศึกษาสู่องค์กรแห่งนวัตกรรมสำหรับสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(7), 153-154.
จตุรงค์ ศรีเมืองมา, ชูชีพ พุทธประเสริฐ, สำเนา หมื่นแจ่ม, และศิริมาศ โกศัลย์พิพัฒน์. (2568). กลยุทธ์การบริหารโรงเรียนนําร่องในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจังหวัดเชียงใหม่ ตามแนวคิดองค์กรแห่งนวัตกรรม. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 12(6), 154.
ช่อชะบา ชื่นบาน, ธีรังกูร วรบำรุงกุล, สวัสดิ์ชัย ศรีพนมธนากร และเริงวิชญ์ นิลโคตร. (2567). รูปแบบการบริหารสู่ความเป็นเลิศของสถานศึกษาในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา จังหวัดระยอง. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(8), 558-559, 656.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2560). เทคนิคการสร้างเครื่องมือวิจัย. อมรการพิมพ์.
ดาวรุวรรณ ถวิลการ. (2558). ภาวะผู้นำเหนือผู้นำ แบบภาวะผู้นำแห่งศตวรรษที่ 21. วารสารบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 11(2), 24, 26-28.
นุจรินทร์ สายพิณ, เริงวิชญ์ นิลโคตร และวัยวุฒิ บุญลอย. (2567). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา ในพื้นที่นำร่องนวัตกรรมการศึกษา จังหวัดระยอง. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(10), 274–283.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 (2542, 19 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก. หน้า 4, 16.
พระราชบัญญัติพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา พ.ศ. 2562. (2562, 10 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนที่ 56 ก. หน้า 102-120.
เพชรสุภัค กิจสกุล, พิภพ วชังเงิน และทะนง ภูเบศร์. (2566). การพัฒนานวัตกรรมการบริหารการศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ, 11(2), 147-158.
ภูมิภควัธจ์ ภูมพงศ์คชศร. (2567). การพัฒนารูปแบบนวัตกรรมการบริหารจัดการสถานศึกษาเชิงสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมพัฒนาผู้เรียนในศตวรรษที่21 สำหรับสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 9(1), 91, 106.
วิเรืองรัตน์ แก้วกอง และนิพนธ์ วรรณเวช. (2567). การบริหารสถานศึกษาในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาญจนบุรี. วารสารสิรินธรปริทรรศน์, 25(2), 1640.
วิสุทธิ์ วิจิตรพัชราภรณ์. (2567). นวัตกรรมการบริหารการศึกษา: กระบวนทัศน์ใหม่เพื่อการเปลี่ยนแปลงองค์กร. นวัตกรรมการบริหารการศึกษา: กระบวนทัศน์ใหม่เพื่อการเปลี่ยนแปลงองค์กร. วารสารการบริหารและความเป็นผู้นำทางการศึกษา มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 1(1), 3.
ศิริกัญญา ปาสาจะ และปองภพ ภูจอมจิตร. (2567). แนวทางการพัฒนาสถานศึกษาสู่องค์การแห่งนวัตกรรมการศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคาม เขต 2. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 4(2), 205.
อนุวัตร ศรีพระนาม และดาวรุวรรณ ถวิลการ. (2560). ภาวะผู้นำเหนือผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 25. วารสารศึกษาศาสตร์ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยขอนแก่น, 11(2), 256-258.
Krejcie, R.V. & Morgan, D.W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610
