Guidelines for Developing Creative Tourism Based on the Philosophy of Sufficiency Economy: A Case Study of Rai Sukphuang, Ratchaburi Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to: 1) study the situation and needs for the development of creative tourism based on the Philosophy of Sufficiency Economy: A case study of Rai Sukphuang, and 2) develop guidelines for the development of creative tourism aligned with the Philosophy of Sufficiency Economy. This study employed a mixed-methods approach. Quantitative research using a questionnaire as the research instrument, which is designed as a 5-point Likert scale. The instrument had a reliability coefficient of 0.91, and the data were analyzed using mean and standard deviation. The qualitative data were gathered from 30 key informants, including 1 owner of Rai Sukphuang, 15 members of the Rai Sukphuang enterprise group, 4 community representatives, and 10 tourists. Data were analyzed through content analysis, triangulated for validity, and presented descriptively. The findings revealed that: 1) the overall situation and needs for the development of creative tourism based on the Philosophy of Sufficiency Economy were at the highest level, particularly the aspect of moderation in creative tourism. And 2) the proposed guidelines consisted of seven components: (1) self-reliance and sufficient use of local resources, (2) experiential tourism activities, (3) holistic participatory management, (4) the Philosophy of Sufficiency Economy as the driving foundation, (5) application of technology to enhance potential, (6) capacity building of personnel and networks, and (7) development of a creative economy based on local identity.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
นริศรา กรุดนาค และนรินทร์ สังข์รักษา. (2566). การพัฒนารูปแบบการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบนฐานทุนทางวัฒนธรรม เพื่อเสริมสร้างเศรษฐกิจสร้างสรรค์ “ย่านเมืองเก่า” จังหวัดเพชรบุรี. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(10), 335–349.
นิภาวรรณ เจริญลักษณ์. (2566). การศึกษากิจกรรมเพื่อเรียนรู้ท้องถิ่น: ประสบการณ์ศูนย์เรียนรู้ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของชุมชนบ้านถ้ำเสือ ตำบลแก่งกระจาน อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(7), 43–54.
เริงวิชญ์ นิลโคตร, นิภาวรรณ เจริญลักษณ์, วงษ์สิริ เรืองศรี และฐิติวัสส์ สุขป้อม . (2564). การประยุกต์ใช้ศาสตร์พระราชาเพื่อเสริมพลังอำนาจสุขภาวะชุมชน. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 5(2), 53–69.
สภานิติบัญญัติแห่งชาติ. (2560). ศาสตร์ของพระราชา: ผู้นําโลกในการพัฒนาอย่างยั่งยืน รวมกฎหมายสนับสนุนโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดําริ ในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร. กรุงเทพมหานคร: คณะกรรมการโครงการเฉลิมพระเกียรติของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ รวบรวมกฎหมายที่สนับสนุนในโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ สภานิติบัญญัติแห่งชาติ.
สาธิญา รุ่งพิพัฒนพงศ์. (2558). องค์ประกอบของความยั่งยืนสำหรับการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ : กรณีศึกษา ชุมชนอัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 11(2), 115–140.
สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2563). โลกเปลี่ยน คนปรับ หลุดกับดัก ขยับสู่ความยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
Best, J. W., & Kahn, J. V. (2006). Research in education (10th ed.). Pearson Education.
Choi, H. C., & Sirakaya, E. (2006). Sustainability indicators for managing community tourism. Tourism Management, 27(6), 1274–1289.
Creswell, J. W., & Poth, C. N. (2018). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five approaches (4th ed.). SAGE Publications.
Denzin, N. K. (1978). The research act: A theoretical introduction to sociological methods (2nd ed.). McGraw-Hill.
Flick, U. (2014). An introduction to qualitative research (5th ed.). SAGE Publications.
Getz, D. (2008). Creative tourism: The state of the art. Annals of Tourism Research, 35(4), 752-761. https://doi.org/10.1016/j.annals.2008.02.003
Likert, R. (1993). A Technique for the Measurement of Attitude. Chicago: Rand Mc Nally.
Nunnally, J. C., & Bernstein, I. H. (1994). Psychometric theory (3rd ed.). McGraw-Hill.
Patton, M. Q. (2002). Qualitative research and evaluation methods (3rd ed.). SAGE Publications.
Richards, G. (2011). Creativity and tourism: The state of the art. Annals of Tourism Research, 38(4), 1341-1358. https://doi.org/10.1016/j.annals.2011.01.002
Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative tourism. ATLAS News, 23, 16–20.
Richards, G., & Wilson, J. (2006). Developing creative tourism. In G. Richards & J. Wilson (Eds.), Tourism, creativity and development (pp. 1-22). Routledge.
Tan, S. K. (2014). Creativity and tourism experience: A framework of creative tourism experience. International Journal of Culture, Tourism and Hospitality Research, 8(3), 256–265.
UNWTO. (2018). Creative tourism: A new development opportunity. United Nations World Tourism Organization. Retrieved from https://www.unwto.org/creative-tourism
