Application of the Buddhist Principle of Brahmavihara Dhama by Educational Administrators Affecting Happiness in the Workplace in School Under Chanthaburi Primary Educational Service Area Office 2
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were: 1) to study the level of application of the Brahmavihara Dhamma by educational administrators, 2) to study the level of organizational happiness in educational institutions, 3) to investigate the relationship between the application of Brahmavihara Dhamma by administrators and organizational happiness, and 4) to develop a predictive equation for the application of Brahmavihara Dhamma by administrators that promotes organizational happiness. This research is quantitative in nature. The sample consisted of 291 participants, determined by the Krejcie and Morgan table. Stratified random sampling was used, with the location of the educational institutions serving as the strata. The research instruments included two questionnaires: the first, a 5-point Likert scale measuring the application of Brahmavihara Dhamma by administrators, with a reliability coefficient of 0.93, and the second, a questionnaire on organizational happiness with a reliability coefficient of 0.91. The statistical methods used for data analysis included mean, standard deviation, Pearson's correlation coefficient, and simple linear regression analysis. The results showed that: 1) the application of Brahmavihara Dhamma by educational administrators was at the highest level, 2) organizational happiness in educational institutions was at the highest level, 3) there was a highly significant positive correlation between the application of Brahmavihara Dhamma by administrators and organizational happiness at the 0.01 level, and 4) the predictive equation for the application of Brahmavihara Dhamma by administrators significantly affected organizational happiness at the 0.01 level, explaining 72% of the variance. The predictive equation in raw scores is: Ŷ = 1.69 + 0.64X, and the predictive equation in standardized scores is: Ẑy = 0.72Zx.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กุลชลี จงเจริญ. (2567). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาใหม่: ความท้าทายและความซับซ้อนทางบริบทของความเป็นผู้นำในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. Silpakorn University e-Journal (Social Sciences, Humanities, and Arts), 44(3), 76-89.
คเณศ นามนัย, ฬิฏา สมบูรณ์ และเริงวิชญ์ นิลโครต. (2567). การส่งเสริมระบบการบริหารจัดการที่มีประสิทธิภาพตามหลักธรรมาภิบาลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชลบุรี ระยอง. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(11), 85-95.
นวรัตน์ ไวชมภู และรพีพรรณ สุวรรณณัฐโชติ. (2560). วิถีครองคน: พรหมวิหาร 4 สำหรับผู้บริหารการศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชครินทร์ สาขามนุษยศาสตร์ และสังคมศาสตร์, 4(1), 105-113.
นิศาชล ลีรัตนากร. (2555). ปฏิทรรศน์แห่งความสุข. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 6(3), 43-53.
ปกรณ์ ประจันบาน. (2555). สถิติขั้นสูงสําหรับการวิจัยและประเมิน (พิมพ์ครั้งที่ 4). รัตนสุวรรณการพิมพ์.
ประกาศ เรื่อง แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ.2566-2570). (2565, 1 พฤศจิกายน).
ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 139 ตอนพิเศษ 258 ง หน้า 1-143.
ประกาศ เรื่อง ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561 – 2580). (2561, 13 ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 135 ตอน
ที่ 82 ก. หน้า 6.
พระครูวิวัฒน์ธรรมานุกูล (อ๊อด ธมฺมปาโล), สุทธิพงษ์ ศรีวิชัย, และสมศักดิ์ บุญปู่. (2563). การพัฒนาคุณลักษณะพรหมวิหารธรรม สำหรับผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์, 7(1) : 103-104.
พระมหาฉัตรชัย ปญฺญาวฑฺฒโน. (2567). พรหมวิหารธรรมเพื่อผู้นำในองค์กร. วารสารบัณฑิตศึกษาวิชาการ, 2(3), 114-122.
พระมหาอัสกรณ์ แตงดี. (2565). หลักพรหมวิหาร 4 กับคุณค่าของคนในสังคมไทย. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 8(1) : 142-152.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 (2542, 19 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก. หน้า 4, 16.
มณีรัตน์ จันทรา, เริงวิชญ์ นิลโครต และวัยวุฒิ บุญลอย. (2566). ภาวะผู้นำเชิงวิสัยทัศน์ของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อคุณธรรม และความโปร่งใสในการดำเนินงานของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจันทบุรี เขต 1. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 10(12), 120-129.
ลิขิตา เฉลิมพลโยธิน, เฉลิมชัย กิตติศักดิ์นาวิน และนลินณัฐ ดีสวัสดิ์. (2560). ภาวะผู้นำกับการพัฒนาองค์การโดยใช้หลักพรหมวิหาร 4. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 11(26), 162-171.
วัชราภรณ์ นีละสมิตร. (2565). พรหมวิหาร 4 กับการบริหารงานในองค์กร. https://www.softbankthai.com/Article/Detail/661.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2556). แนวคิด ทฤษฎี และประเด็นเพื่อการบริหารทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 8). ทิพยวิสุทธิ์.
ศราวุฒิ อินดา และวันทนา อมตาริยกุล. (2565). แนวทางการพัฒนาสู่องค์กรแห่งความสุขของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจังหวัดหนองคาย. วารสารปัญญาปณิธาน, 7(1), 83-84.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่34). มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจันทบุรี เขต 2. (2567). คู่มือการปฏิบัติงานกลุ่มงานวัดและประเมินผลการศึกษา. https://chanarea2.go.th.
โสม จิราวดี จำปาสิทธิ์, กันตภณ หนูทองแก้ว, เดชชาติ ตรีทรัพย์, พระณัฐพงษ์ ญาณเมธี (ไกรเทพ) และพระณัฐพงษ์ สิริสุวณฺโณ (จันทร์โร). (2563). การประยุกต์ใช้หลักพรหมวิหาร 4 ในการปฏิบัติหน้าที่ของผู้บริหารองค์การบริหารส่วนตำบลเสาธง อำเภอร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(1), 85-101.
Messersmith, J. G. (2011). Unlocking the black box: Exploring the link between high performance work systems and performance. https://www.researchgate.net/publication/51519180. 6 May 2021.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5thed.). Harper Collins.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities.
Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Likert, R. (1993). A technique for the measurement of attitude. Rand Mc Nally.
